ช่วยแผ่นดินไหวเนปาล12:นานี-บาบู

เผยแพร่: 29 กุมภาพันธ์ 2567 เวลา 13:50 น.
อัปเดตล่าสุด: 29 กุมภาพันธ์ 2567 เวลา 13:50 น.เขียนโดย Turnov

ฮารี่ขอตัวขี่มอไซด์ออกไปรับภรรยาและลูกๆ มาเจอพวกเรา ทุกคนตื่นเต้นกันใหญ่ ฮารี่มีลูกสาวคนโตสามขวบกว่าๆ น่ารักมากๆ ตากลมโต ท่าทางแก่นหน้าดู ติดพ่อแทบจะไม่ยอมให้ห่างตัว แต่ดูจะแอบกลัวๆ พี่ๆ ทั้งสามอยู่ไม่น้อย ทั้งๆที่พี่ๆพยายามสร้างความคุ้นเคยเรียก “นานี” (แปลว่าเด็กผู้หญิงเล็กๆ) อยู่ตลอด ส่วนลูกชายคนเล็กเพิ่งลืมตามองโลกได้เพียง 45 วัน ดูยังไม่ค่อยออกเท่าไหร่เพราะยังเล็กอยู่มาก แต่ที่แตกต่างกับเด็กทารกไทยเราก็คือจมูก เป็นสันโด่งเด่นทีเดียว “บาบูน้อย” (บาบูแปลว่าเด็กผู้ชายประมาณว่า ไอ้หนูน้อย)

แม่ชาวเนปาลีจะเรียกลูกชายของตัวเองว่า บาบู ตลอดไม่ว่าลูกจะโตแค่ไหนแล้วก็ตาม ได้ยินแม่เดฟและแม่ฮารี่ยังเรียกว่าบาบูอยู่เลย หลังๆ มาเราก็เลยเรียกลิงไทยว่า ไทยบาบูบ้าง...ซึ่งพอใกล้เที่ยงบาบู 2 ไทยทนอยู่นิ่งๆที่บ้านไม่ได้ เลยออกไปเดินเล่นละแวกนี้ เหลือเราพักผ่อนอยู่บ้าน แอบยืดเหยียดคลายกล้ามเนื้อที่โหมใช้มาเกือบตลอดสี่วันเต็ม ได้ยินเสียงร่างกายบ่นชัดเจนว่าต้องการพักอย่างด่วน นอนนิ่งๆผ่อนคลายสมองพลางคิดวางแผนเรื่องงานตั้งแต่วันพรุ่งนี้ไป

วางแผนว่าจะไปหมู่บ้านเล็กๆชื่อ Nalang อยู่เมือง Dhadling (บ้านเกิดของฮารี่ พ่อแม่ยังอยู่เมืองนี้และเสียหายจากแผ่นดินไหวอย่างหนัก) ทางตะวันตกเฉียงเหนือของกาฐมาณฑุ ประมาณร้อยกว่าโลซักสามวัน จากนั้นจะต่อรถไปเมืองโพคาราไปช่วยวัดทิเบตที่ติดต่อไว้แล้วว่า จะมีภารกิจเรื่องสร้างโรงเรียนให้ลามะน้อยสักสามถึงสี่วัน ก่อนจะตียาวจากโพคารามาเมืองบักตะปุร์ เมืองหลวงเก่าอีกแห่งหนึ่งอยู่ทางใต้ไม่ไกลจากกาฐมาณฑุก่อนกลับเมืองไทย เอาละ พรุ่งนี้ต้องเข้าหมู่บ้านไปช่วยชาวบ้านละ...(หวังว่าพวกเราคงได้ตั๋วรถ มีรถออกไปนอกเมืองนะ ขอให้มีน้ำมันด้วยเถอะ....แอบกังวลนิดนึง)

เกือบบ่ายภรรยาของฮารี่และลูกน้อยทั้งสองมาถึงบ้าน ทุกคนน่ารักมากๆโดยเฉพาะคุณภรรยา จัดได้ว่าเป็นผู้หญิงเนปาลีที่สวยมากๆคนนึงทีเดียว ทุกคนดีใจกันใหญ่ที่ได้เจอกัน บาบูน้อยร้องไห้จ้าเกือบตลอดเพราะเพิ่งพาไปฉีดวัคซีนมา น้องศิลปินเอาปีโป้ที่เตรียมมาให้นานี หวังว่าน้องคงจะมีท่าทีกลัวน้อยลง แต่นานีฉลาดกว่า ได้ปีโป้แล้ววิ่งหายไป...ใช้เวลาคุยกับแฟนฮารี่ เล่นกับนานีและแอบดูเจ้าตัวเล็กร้องๆหลับพอควร ไม่นาน 2 บาบูไทยกลับมาเจอทุกคนที่บ้าน แล้วสองสามชั่วโมงต่อมาทุกคนก็แยกย้ายเข้าห้องเงียบกันหมด...ราตรีสวัสดิ์ ตอนบ่าย...