ซิ่นกุงจาบ

สืบเนื่องจากในสมัยโบราณ (ไม่น่าจะนานมากน่าจะเมื่อห้าสิบปีก่อน ) ผู้หญิงในสมัยนั้นส่วนใหญ่จะเย็บผ้าถุงใส่เอง การเย็บผ้าถุงใส่เองบางคนอ้วน บางคนผอม บางคนเตี้ย ถ้าหากตัดเย็บแล้วเศษด้านข้างหรือปลายผ้าถุงเหลือ เขาก็จะตัดเก็บไว้ หากในปีนั้น ๆ มีการซื้อผ้าถุงหลายผืน ครบปีสตรีชาวไทยใหญ่จะนำเศษผ้าจะผ้าถุงมาเย็บติดกันเป็นผ้าถุงผืนใหม่ และใส่ไปร่วมงานบุญต่าง ๆ เพื่อแสดงให้แขกในงานเห็นว่า เธอมีอันจะกิน สมัยนี้คงเรียกว่า " Rare item " นั่นเอง เพราะในอดีต สตรีชาวบ้านทั่วไปจะมีผ้าถุงไม่เยอะ หากจะซื้อผ้าถุงดี ๆ สักผืนราคาสูงต้องเก็บเงินซื้อถึงจะได้ ดังนั้นในหนึ่งปีหากใครมีผ้าถุงใหม่ 2 ผืนก็เพียงพอแล้วสำหรับคนธรรมดาทั่วไป การที่จะมี " ซิ่นกุงจาบ " สักผืนบางคนต้องใช้เวลาสะสมเศษผ้าซิ่น 4-5 ปีเลยทีเดียว