ความรัก ความตายและการจากลาเป็นของที่อยู่คู่กันของมนุษย์

หากคุณมีเพื่อนที่สูญเสียคนรักไม่ว่าจากเป็นหรือจากตายจงรับฟังเมื่อเพื่อนคุณอยากพูด โอบกอดเมื่อเพื่อนคุณร้องไห้ ให้คำปรึกษาเมื่อเพื่อนคุณต้องการคำปลอบใจ บอกเพื่อนคุณว่าทุกสิ่งที่ผ่านมาเคยเกิดขึ้นจริง และจะไม่เกิดขึ้นอีกแล้ว หากสิ่งนั้นคือความสุข ขอจงรักษาไว้เพื่อหล่อเลี้ยงหัวใจ

 

“ไม่ว่าใครจะบอกว่าเข้าใจเรา เชื่อเถอะ เขาไม่เข้าใจเราจริงๆหรอก”

 

 

พี่คนหนึ่งกล่าวกับฉันเมื่อคราวพบกันครั้งแรกเมื่อกว่า 4 ปีก่อน เธอเป็นเพื่อนของอดีตหัวหน้าซึ่งแนะนำให้เรารู้จักกัน เธอทราบว่าสามีของฉันเพิ่งเสียชีวิตได้ไม่ถึงเดือน เธอก็เช่นกัน เป็นภรรยาผู้สูญเสียสามีแม้สามีของเธอได้จากไปหลายปีแล้ว แต่ความอ้างว้างนั้นทรงพลังอย่างยิ่ง

 

 

มันยังคงอยู่ ในถ้อยคำ น้ำเสียง และแววตา ซึ่งบ่งบอกว่ามีเพียงผู้สูญเสียเท่านั้น ที่หลงคว้างอยู่ในความอ้างว้างอันไพศาลของการจากลาตลอดกาล

 

และไม่ว่าเวลาจะผ่านไปนานเพียงใด รูโหว่อันเดียวดายยังคงเป็นหลุมดำมืดที่เราแค่เพลี่ยงพล้ำพลัดตกลงไปได้ทุกเมื่อ ไม่ว่ายามเศร้า ยามเหงา ไม่เว้นแม้กระทั่งยามสุข

 

เราอาจใช้เวลาไม่นานที่จะตกหลุมรักใครสักคน แต่อาจต้องใช้เวลาที่เหลือทั้งชีวิตประคับประคองจิตใจให้อยู่อย่างมีสุข หากการพลัดพรากเข้ามาทดสอบเราเร็วเกินกว่ากำหนด

 

อย่างไรกันหรือถึงเรียกว่าเร็วเกิน และใครกันหนอเป็นผู้กำหนด คำตอบอยู่ในสายลม เพื่อนเอ๋ย บ็อบ ดีแลน บอกไว้เช่นนั้น

 

ในวันที่การสูญเสียยังเข้มข้น ความทุกข์โศกทาบทาทั่วร่าง ความคิดถึงติดตรึงอยู่ในทุกความคำนึงและลมหายใจ ความยินดียินร้ายเรื่องไหนๆ ก็ดูจะเบาบาง และไม่สลักสำคัญไปกว่าความตายของคนที่เรารักอีกแล้ว

 

อาจไม่ง่ายและไม่รวดเร็วนักกับการปรับจิตใจให้สามารถดำเนินชีวิตได้อย่างปกติสุขในโลกที่ไร้เพื่อนคู่ชีวิตเคียงข้าง และไม่ว่าใครจะปลุกปลอบเราเช่นไร กำลังใจร้อยพันหมื่นแสนจะหลั่งไหลมามากเพียงไหน ถึงที่สุดแล้วคนที่จะกอบกู้เราจากทุกข์โศกของความตาย หรือแม้แต่เรื่องใดในหล้าโลก มีเพียงหนึ่งเดียวเท่านั้น นั่นคือตัวเราเอง

 

ทุกคนเกิดมาต้องตาย / เขาไปสบายแล้ว / เกิดแก่เจ็บตายเป็นธรรมดาโลก / บลา บลา บลา

 

มีหรือเราจะไม่รู้

 

กับคนที่อกหัก คนรักนอกใจ หรือถูกทำให้เจ็บ

 

อย่าไปเสียดาย แค่ผู้ชาย /ผู้หญิงคนเดียว / ดีแล้วที่ไม่ถลำลึกไปกว่านี้ / คนแบบนี้ อย่าเสียน้ำตาให้เลย / บลา บลา บลา

 

เสียน้ำตาเถิด ร้องไห้เถิด ทุกข์เศร้าเถิด เพราะนี่คือกระบวนการหนึ่งของการเยียวยา แน่นอนมันเจ็บปวด แต่ความเจ็บปวดคือส่วนหนึ่งของการเติบโต

 

ความเจ็บปวดคือส่วนหนึ่งของชีวิต

 

เราอาจเรียนรู้โลกและตัวตนผ่านช่องทางมากมาย แต่ไม่มีบทเรียนไหนทำให้เราเติบโตได้เท่ากับบททดสอบเรื่องการพลัดพรากและการสูญเสียอีกแล้ว

 

ร่างของคนหนึ่งดับสูญไปสู่อีกโลก ร่างของคนที่เหลือดำรงอยู่อย่างแตกสลาย

 

เราจะมีชีวิตเช่นนี้หรือ…

 

มันอาจไม่สมบูรณ์เหมือนเก่า ไม่ดีพร้อมเท่าที่เคยมีคนเคียงข้าง แต่เราต้องก้าวต่อไป

 

เราจำเป็นต้องก้าวต่อไป

 

ความตายอาจเป็นหลุมลึกดำมืดที่ดูดกลืนให้จมลงในความหมองเศร้า น้ำตาเดี๋ยวๆ ก็ไหล และหลายครั้งไม่อาจหยุดได้โดยง่าย ภาพความทรงจำมากมายเข้าแถวเรียงรายมาตอกย้ำว่า ต่อแต่นี้ไม่มีอีกแล้ว

 

ใช่ ไม่มีอีกแล้ว