ชีวประวัติ “ท่านหมอชีวกโกมารภัจจ์” โดยพิสดาร ตอนที่ 2

คนหนุ่มจะมารักษาฉันได้ อย่างไร”
คนรับใช้ก็ออกไปเชิญให้หมอหนุ่มกลับไปชีวกหนุ่มน้อยผู้เต็มไปด้วยแรงปณิธานที่จะขจัด ทุกข์
ให้กับมนุษย์ผู้เจ็บป่วยไม่ละความตั้งใจจึงกล่าวว่า “การรักษาคราวนี้ จะไม่เอาอะไรเลย ถ้ารักษา
ไม่หาย”คำตอบที่มาจากใจอันสะอาดเปี่ยมไปด้วยความเมตตาของหมอหนุ่ม ทำให้ภรรยาเศรษฐี
สนเท่ห์ ยอมให้ชีวกเข้าพบและยอมตกลงรักษา

เขาเริ่มต้นด้วยการตรวจสอบสมุฏฐานของโรคก่อน พบว่าต้องรักษาด้วยวิธีนัตถุ์ด้วยเนย
ใส ไปเคี่ยวให้แก่ด้วยไฟ จนเปลี่ยนสีเปลี่ยนกลิ่น แล้วผสมเข้ากับว่านยาฉุนชนิดหนึ่ง ให้ภรรยา
เศรษฐี นัตถุ์เข้าทางจมูก เพื่อให้ไหลออกทางปาก เพียงครั้งเดียว ปรากฏว่าอาการมึนงงปวดร้าว
กะโหลก ศรีษะหายเป็นปลิดทิ้ง โล่ง..ปลอดโปร่ง..เหมือนยกภูเขาออกจากอก!
เพียงครั้งเดียวในการรักษา แบบง่าย ๆ ใช้เวลาไม่กี่นาทีแต่ได้ผลเกินความคาดหมาย
ภรรยาเศรษฐีดีใจเหมือนได้แก้ว รีบมอบเงินเป็นค่าตอบแทนถึง ๔,๐๐๐ กหาปณะ หรือเท่ากับ
๑๖,๐๐๐ บาท ลูกสะใภ้ ลูกชายและตัวเศรษฐีให้อีกคนละ ๔,๐๐๐ กหาปณะ รวมทั้งหมดเป็นเงิน
๑๖,๐๐๐ กหาปณะลองคูณด้วย ๔ จะเป็นเงินไทยเท่าไร

ร่ำรวยมหาศาล แทบจะกลายเป็นเศรษฐีไปในบัลดล แถมยังได้ข้าทาสชายหญิง
รถม้า และ อื่น ๆ อีกมากมายเป็นของกำนัล หมอหนุ่มน้อมรับมาเพื่อไม่เป็นการขัดศรัทธา
มุ่งหน้าสู่เมืองราชคฤห์ แคว้นมคธโดยเร็วเพื่อเฝ้าขออภัยพระบิดาบุญธรรม “อภัยราชกุมาร”
ขณะเป็นแพทย์ประจำพระราชสำนัก

หมอหนุ่มรวบรวมเงินทองจากการใช้วิชาความรู้ที่ได้เล่าเรียนมาจากอาจารย์ได้มากเพีย
งพอแก่ความต้องการแล้ว ก็อำลาครอบครัวเศรษฐีและชาวเมืองสาเกต ออกเดินทางไปยังเมือง
มาตุภูมิทันที ไปถึงเมืองราชคฤห์เขาได้รีบไปเฝ้าเสด็จพ่อเจ้าฟ้าอภัยราชกุมารพระเจ้าอภัยตก
พระทัย จู่ ๆ “เจ้าบุญยัง” ก็โผล่พรวดเข้ามาหลังจากหายหน้าไปตั้ง ๗ ปี ครั้งแรกทรงมีพระพักตร์
บึ้งตึงที่โอรสบุญธรรมไปไหนมาไม่บอกกล่าว หมอหนุ่มกราบทูลสาเหตุที่ต้องหลบหนีออกจาก
พระราชวัง ไปศึกษาวิชาแพทย์ที่เมืองตักศิลา จนมีความชำนาญรักษาได้สารพัดโรค แล้วกราบทูล
ขอขมาโทษที่ทำการครั้งนี้โดยพลการ เสมือนมิรู้บุญคุณข้าวแดงแกงร้อนที่ทรงเมตตาอุปถัมภ์ชุบ
เลี้ยงมา แล้วนำเงินทองที่เหลือจากที่ใช้จ่าย ทั้งหมดมาถวายแด่เสด็จพ่อ “เงินจำนวนนี้หม่อมฉันได้
จากการรักษาภรรยาเศรษฐีคนหนึ่งในเมืองสาเกต ขอทูลถวายเพื่อเป็นเครื่องบูชาพระเดชพระคุณที่
ทรงเมตตาชุบเลี้ยงหม่อมฉัน”

เจ้าฟ้าอภัยราชกุมารทอดพระเนตรเห็นดังนั้น ทรงแน่พระทัยว่า ที่ “เจ้าบุญยัง” กล่าวมา
ทั้งหมดเป็นความจริง ทรงชื่นชมในความกตัญญูรู้คุณของโอรสบุญธรรมจึงไม่ทรงรับเงินจำนวน
นั้น หากแต่รับสั่งให้เขาเก็บไว้เป็นสมบัติของตนตั้งแต่นั้นมาเขาได้เป็นนายแพทย์คนโปรดประจำ
พระองค์เจ้า ฟ้าอภัยอีกตำแหน่งหนึ่งด้วย พร้อมกับจัดสร้างบ้านเรือนประทานให้แก่ ชีวกโกมารภัจจ์
โดยแยกออก เป็นสัดส่วนต่างหาก