เธอคือใคร?

เรื่องนี้เกิดขึ้นในช่วงที่เรายังเรียนอยู่มัธยมต้นในโรงเรียนเอกชลแห่งหนึ่ง ซึ่งถือว่าเป็นโรงเรียนเก่าแก่ที่สุดของจังหวัดก็ว่าได้เพราะมีอายุกว่าร้อยปี เครื่องแบบของนักเรียนโรงเรียนเรา ผู้หญิงจะเป็นเสื้อแขนสั้นสีขาว-กระโปรงแดง ส่วนผู้ชายเสื้อขาว-กางเกงดำ โรงเรียนของเราไม่ใหญ่โตมากนักจึงทำให้พวกเราพอจะจำกันได้ว่าใครอยู่ห้องไหนชั้นอะไร และเรื่องที่จะเล่าต่อไปนี้ ได้เกิดขึ้นหลังเลิกเรียน ขอเย็นวันหนึ่ง เราและเพื่อนรวมกัน 5 คน ชวนกันเล่นซ่อนแอบในหอประชุมของโรงเรียน ซึ่งพวกเราเข้าไปเล่นในหอประชุมนี้เป็นประจำ บรรยากาศในหอประชุมก็น่าจะเหมือน ๆ กันทุกโรงเรียนคือ มีเก้าอี้วางเรียงเป็นแถว มีเวทีและมีห้องเก็บของข้างเวที

ในขณะที่พวกเรากำลังเล่นซ่อนแอบกันอยู่นั้นเป็นเวลาเกือบ 6 โมงเย็น ในโรงเรียนเงียบสงัด รปภ.จะอยู่หน้าประตูโรงเรียน ส่วนคุณครูก็มีบางคนที่กลับไปแล้วแต่ก็มีบางคนที่ยังทำงานกันอยู่ห้องพักครู หอประชุมจะอยู่ห่างจากอาคารเรียนไม่มากนักและก็น่าจะมีแต่พวกเราที่เล่นกันอยู่แถวนั้น เราเล่นซ่อนแอบกันอยู่หลายรอบจนมาถึงเราซึ่งเป็นคนหา เพื่อน ๆ ต่างพากันไปหาที่แอบ เราเดินหาเพื่อนตามจุดซ่อนตัวต่าง ๆ จนเจอครบเกือบทุกคน เราเดินมาถึงห้องข้างเวที ประตูห้องนี้ไม่ได้ปิดไว้ เราก็เดินเข้าไปในห้องเพราะคิดว่าเพื่อนน่าจะเข้าไปซ่อนในห้อง ซึ่งในห้องไม่ค่อยสว่างมากนักแต่ก็มีแสงที่ทำให้สามารถเห็นว่าในห้องมีอะไรอยู่บ้าง เราเดินเข้าไปจนเห็นคนนั่งก้มหน้าอยู่กับพื้นห้องหันข้างให้เรา รูปร่างอวบๆ ไว้ผมยาวถักเปียใส่ชุดนักเรียนหญิง มีลักษณะคล้ายเพื่อนคนสุดท้ายที่เรากำลังตามหา เราเดินเข้าไปพร้อมกับเรียกชื่อเพื่อนคนนั้น สมมุติว่าชื่อ   ” จูน“ คนที่นั่งอยู่เงยหน้าขึ้นและเอียงคอมองมาทางเรา แต่เราไม่สามารถเห็นได้ชัดเท่าที่ควรเพราะแสงสว่างที่มีไม่มากพอ เราเรียกชื่อเพื่อนเราอีกครั้ง “จูน

ๆ” เพื่อความแน่ใจจูน แต่แล้ว เรากลับได้ยิ่งเสียงตอบกลับมาจากข้างหลังของเราซึ่งจูนเพื่อนเราก็เดินมาหยุดยืนอยู่ข้าง ๆ เราพร้อมกับพูดว่าเออ “กูอยู่นี่” เราหันหัวมองเพื่อนและหันกลับมาทันทีว่าคนที่นั่งตรงหน้าเราคือใคร ร่างที่นั่งอยู่ตรงหน้าที่ห่างจากที่เรายืนอยู่ไม่ถึง 2 เมตร ก็หายไป “เฮ้ย” เราและจูน

ยืนตะลึงอยู่มีกี่วินาที กับสิ่งที่เกิดขึ้น พร้อมกับขาที่ไม่สามารถขยับได้ พอได้สติก็รีบวิ่งออกมาจากจุดนั้นแบบไม่หันหลังกลับ และรีบเรียกเพื่อน ๆ คนอื่นออกมาจากหอประชุม