เจอผี..ที่โรงพยาบาล

               ขึ้นชื่อว่าโรงพยาบาลนั้น..คงไม่มีใครอยากเข้าไป เพราะว่าเข้าไปก็ต้องเจอกับคนป่วย โดยเฉพาะคนที่กลัวผี หรือไม่ชอบเรื่องราวความลึกลับน่ากลัว เพียงแต่ตัวผมเองเนี๊ยะไม่กลัวผีเท่าไหร่ แต่ก็ไม่ชอบโรงพยาบาล เพราะเข้าไปแล้วก็จะเห็นแต่สภาพที่ไม่น่าดู และก็ยังเป็นแหล่งรวมเชื้อโรค ใครป่วยเป็นโรคอะไรต่อมิอะไรก็ต้องเข้ามาอยู่ที่นี่ ตัวผมจึงหลีกเลี่ยง และไม่เคยคิดว่าจะต้องไปนอนโรงพยาบาล  แต่คนเราการเกิด แก่ เจ็บ ตาย มันหนีไม่ได้จริง ๆ ครับ และเมื่อผมต้องกลายมาเป็นคนป่วยแบบไม่ทันตั้งตัว ผมจึงต้องเข้าโรงพยาบาลครับ

               เช้านั้นอากาศเป็นปกติดี ผมอยู่ที่ทำงาน แต่ในท้องของผมนี่สิครับที่มันไม่ปกติ รู้สึกปวดท้องขึ้นมานิดๆ ปวดอยู่นาน แต่ก็ไม่ยอมหาย และก็ปวดรุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ  พอเข้าห้องน้ำก็ถ่ายเป็นน้ำ ถ่ายเหลว จนผมปวดท้องทนไม่ไหว และก็ต้องลงไปนอนบนโซฟาในห้องรับแขกครู่หนึ่งเพื่อนของผมที่ชื่อ "ก้อง" ก็มาเจอผมเอามือคลุมท้อง ร้องครวญครางก็เลยบอกผมว่า "เฮ้ย ! ไอ้บาส เอ็งเป็นอะไรว่ะเนี่ย ? หน้าซี๊ดหน้าเซียวเลยอ่ะ" "ไม่รู้ว่ะ อยู่ๆ ก็ปวดท้องขึ้นมา แถมปวดมากขึ้นเรื่อยๆ ไม่ไหวแล้วว่ะ ไอ้ก้อง ช่วยพาข้าไปส่งโรงพยาบาลทีเหอะ"

               ด้วยสัญชาติญาณของตัวเองที่รู้สึกเหมือนคนกำลังใกล้ตาย ทั้งๆ ที่เป็นคนไม่ชอบไปหาหมอ ไม่เคยเข้าโรงพยาบาล แต่ถึงตอนนี้มันปวดจนแทบจะหายใจไม่ออก ต้องร้องขอให้เพื่อนพาไปส่งโรงพยาบาลโดยด่วน  เพื่อนผมเห็นท่าทางของผมแล้วมันก็รีบไปเอารถมอเตอร์ไซด์ และก็ให้ผมซ้อนมอเตอร์ไซด์ไปโรงพยาบาลประจำจังหวัดแห่งนั้น

               เมื่อถึงโรงพยาบาล ผมถูกนำตัวไปที่ห้องฉุกเฉิน "คุณป่วยเป็นอะไรมาค่ะเนี่ย ?" พยาบาลถาม  แต่ผมปวดจนพูดไม่ออก จุกแน่นไปหมด เอามือกุมท้อง ร้องโอดโอย  พยาบาลจึงหันไปถามเพื่อนผมแทน "คุณเป็นญาติผู้ป่วยใช่มั๊ยค่ะ ตอบได้มั๊ยค่ะว่า เขาป่วยเป็นอะไร" "เขาปวดท้องครับ ปวดมาตั้งแต่เช้าล่ะ แต่มาปวดหนักขึ้นเรื่อยๆ จนร้องโวยวายไปหมดเลย และผมก็พามาโรงพยาบาลนี่แหล่ะครับ"

               หลังจากซักประวัติแล้วนำผมขึ้นเตียง คุณหมอก็เข้ามาตรวจ  สิ่งแรกที่คุณหมอทำก็คือ ฉีดยา ให้น้ำเกลือ และก็ใส่เตียงเข็นไปยังตึกโรคติดต่อทันที และคุณหมอบอกว่า ดูจากอาการแล้วต้องนอนที่โรงพยาบาลอย่างน้อย 7 วัน และการนอนรักษาตัวที่ตึกนั่นเอง ผมก็เจอในสิ่งที่ผมไม่เคยเชื่อนั่นคือ "ผี"

               คืนแรกที่ผมนอนที่โรงพยาบาล ยังไม่มีเหตุการณ์อะไรปรากฏขึ้น เพราะผมนอนหลับไปด้วยความอ่อนเพลีย แต่พอคืนที่ 2 ราวๆ สองยามเศษๆ ผมนอนไม่หลับ ในฉับพลันหูก็ได้ยินเสียงเปิดประตูห้อง เอี๊ยด... เมื่อหันไปดู "เอ๊ะ อะไรอ่ะ" ผมอุทานด้วยความแปลกใจ ประตูห้องเปิดปิดได้เอง ไม่มีใครมาเปิดมันเลย มันเป็นไปได้ยังไง ผมถึงกับตาเหลือก ไม่เคยเจอผี แต่ตอนนั้นรู้สึกเสียวว๊าบยังไงก็บอกไม่ถูก แต่มีอะไรให้เสียวมากไปกว่านั้นอีกครับ

   "            ในคืนที่ 3 เหตุการณ์ในทำนองเดิมได้เกิดขึ้นอีก แต่คราวนี้ผมคว้าผ้าห่มมาคลุมโปงทันที ในใจนึกถึงคาถาที่ปู่เคยสอนไว้ ท่องนะโม 3 จบไปจนถึง 10 จบแล้ว ก็ยังไม่เห็นอะไร  หลังจากนั้นในคืนที่ 4 ก่อนห้าทุ่ม ผมได้เอาถังขยะมาขวางประตูไว้ พร้อมๆ กับใส่กลอน เพื่อไม่ให้ประตูเปิดได้เองอีก

               ราวๆ ตี 1 ก็มีเสียงประตูกระทบกับถัง "ปังปัง.." เมื่อผมลืมตาขึ้นดู ผมเห็นเงาดำๆ ของใครคนหนึ่งกำลังพยายามจะเปิดประตู ผมตะโกนถาม "นั่นใครอ่ะ ?"  คราวนี้ร่างอันดำทมึนนั้นก็หายวับไปกับตาทันที  ผมตกใจที่พบกับเรื่องประหลาด สิ่งที่เห็น..จะเป็นอย่างอื่นไปไม่ได้ นอกจาก..ผี ผีอย่างแน่นอน ในใจผมคิดเช่นนั้น คนที่ไหนจะหายไปต่อหน้าต่อตาได้ยังงั้น  ผมทำอะไรไม่ถูก พนมมือไหว้ นึกถึงคุณพระคุณเจ้าสวดท่องนะโม ตามที่เคยสวด แล้วนอนหลับตาปรี๋คลุมโปงตลอดทั้งคืน แล้วหลังจากนั้นก็ไม่มีใครมากวนอีก

               คืนที่ 5 ราวๆ เที่ยงคืนกว่าๆ ผมเห็นพยาบาลเข็นศพคนป่วยที่ตายด้วยโรคมะเร็งผ่านที่หน้าห้องของผม  ผมจดจำใบหน้าคนตายได้ดี ผมเคยคุยกับเขาตอนที่ป่วยอยู่ที่โรงพยาบาลแห่งนี้ และต่อมาในคืนที่ 6 ผมก็เจอผีเข้าเต็มเปาครับ  คืนนั้นผมรู้สึกปวดฉี่ก็เลยลุกเดินไปเข้าห้องน้ำ แต่ขณะที่กำลังเข้าห้องน้ำกลับได้ยินเสียงคนกำลังอาบน้ำอยู่อีกห้องหนึ่ง เมื่อผมหันไปมอง ให้ตายสิครับ..คนที่กำลังอาบน้ำอยู่นั้นก็คือชายคนที่เป็นมะเร็ง และเมื่อกลางวันพยาบาลก็เข็นศพเขาออกไป  "เขาตายไปแล้วนิ ทำไมผมเห็นเขากำลังอาบน้ำอยู่อย่างสบายอารมณ์ล่ะ ?"  ชายผู้นั้นอาบน้ำ แล้วก็หันหน้ามายิ้มให้ผม ผมตาค้าง แทบจะช็อค ขนหัวลุกซู่เลยทีเดียว ขาแทบจะทรุดลงกับพื้น แต่ความกลัวสุดชีวิตทำให้รีบวิ่งมาที่เตียง แล้วก็ดึงผ้าห่มมาคลุมโปงทันที ผมนอนดึงตาโผงอยู่ในผ้าห่มนั้น หัวใจเต้น ตึ๊กตั๊ก ตึ๊กตั๊ก ด้วยความกลัวจึงทำให้เพลียหลับไปไม่รู้เมื่อไหร่ พอรุ่งเช้าพยาบาลมาแจ้งว่า คุณหมออนุญาติให้ผมกลับบ้านได้แล้ว เพราะแค่ไม่กี่วันในโรงพยาบาล ผมต้องเจอแต่เรื่องสยองแทบทุกคืน

              พอผมออกมาจากโรงพยาบาล ผมเล่าเรื่องที่เจอมาให้กับญาติ ๆ และเพื่อนๆ ทุกคนที่รู้จักฟัง  ทุกคนพูดเป็นเสียงเดียวกันว่า โรงพยาบาลก็มักจะมีเรื่องแบบนี้อยู่แทบทุกที่น่ะแหล่ะ  เพราะเป็นสถานที่ ๆ มีวิญญาณมากมาย มาเสียชีวิตที่นี่แทบทุกวี่ทุกวัน จึงเป็นสถานที่สุดท้ายของใครหลาย ๆ คนที่ต้องมาตาย ณ ที่แห่งนี้