กิโลเมตรที่ ๔๐

กิโลเมตรที่ ๔๐

โดย : อักษราลัย

ทริปพิสูจน์ "พิศวง" อันมีฉันเป็นแกนหลักกำลังจะเกิดขึ้นในอีก ๒ วัน หลังจากเตรียมตัว เตรียมใจมาหลายเดือน

ปลายฟ้า เพี่อนรักสนิทที่สุดของฉัน เกิดอุบัติเหตุรถชนกับรถบรรทุกสิบล้อระหว่างทางไปเที่ยวทะเล แน่นอนว่าเธอไม่รอด และฉันก็เป็นหัวเรี่ยวหัวแรงหลักในการพาพระอาจารย์ที่นับถือไปเชิญดวงวิญญาณปลายฟ้ามาจากที่ตรงนั้น แม่ของเธอเอาแต่ร้องไห้ไม่เป็นอันทำอะไร จากการต้องเสียลูกสาวสุดที่รักไปโดยไม่คาดฝัน ลูกสาวคนเดียวผู้เป็นแก้วตาดวงใจ ต้องจากไปก่อนวัยอันควร แม่ของปลายฟ้าจึงมีสภาพเหมือนหุ่นยนต์ ทำทุกอย่างไปตามอัตโนมัติโดยไร้หัวใจ 

วันที่พาอาจารย์ไปยังสถานที่เกิดเหตุ ร่องรอยของการชนยังคงพอมีให้เห็น รอยเลือดดำคล้ำทำเอาขนลุกชัน บรรยากาศดูสยองแม้จะเป็นเวลากลางวัน แต่แปลกที่ฉันไม่อาจสัมผัสปลายฟ้าได้เลยแม้สักนิด ทั้งที่ในใจเอาแต่อ้อนวอนภาวนาขอให้ส่งสัญญาณอะไรมาบ้างก็ได้ว่าทุกอย่างเป็นไปดังหวัง 

"ฟ้า ลูกรัก กลับบ้านเราเถอะนะ แม่มารับแล้วลูก" แม่ของปลายฟ้าเอ่ยถ้อยคำนั้นด้วยน้ำเสียงสั่นเครือน้ำตาไหลพราก ใครเห็นก็อดร้องไห้ตามไปด้วยไม่ได้ แม้ฉันจะเป็นคนที่เรียกว่าทั้งแข็งและกระด้างที่สุด ยังสะเทือนใจกับภาพแม่ที่ประคองภาพถ่ายใบใหญ่ของฟ้าไว้ในมือที่สั่นระริก จนฉันที่อุ้มกระถางธูปอยู่ใกล้ ๆ สังเกตเห็น

เราทุกคนเชื่อว่าได้พาฟ้ากลับบ้านแล้ว แต่ฉันกลับฝัน ในฝันเป็นตัวฉันที่ยืนเดียวดายอยู่กลางถนนบริเวณกิโลเมตรที่ ๔๐ นั้นตามลำพัง รายรอบมีเงาลาง ๆ ของวิญญาณมากมาย สภาพแต่ละร่างนั้นดูน่ากลัว ทั้งแขนขาด ขาขาด ศีรษะเละ ส่วนฟ้าที่เข้ามาใกล้ฉันที่สุดนั้นมาในสภาพเหมือนยังมีชีวิตอยู่ เธอยังคงสวยเหมือนที่เคยเป็น แต่งตัวชุดเดียวกับวันที่ประสบอุบัติเหตุ เสื้อขาวผ้าชีฟองบางพลิ้วไสวไปตามลมกับกางเกงยีนขาสั้นขาดตัวเก่งที่ขับผิวและลำขาให้ชวนมอง ฉันมองฟ้าด้วยความรักเหมือนที่เคย เพราะเราเป็นมากกว่าเพื่อนสนิท แต่ไม่กล้าบอกใคร โดยเฉพาะแม่ แม้จะเป็นยุคใหม่ที่ใคร ๆ ต่างก็ยอมรับแล้วก็ตาม

"ฟ้า เราขอโทษนะ ที่วันนั้นไม่ได้ไปด้วย" ฉันเอ่ยสิ่งที่ค้างคาอยู่ในใจ เพราะติดงานด่วนจึงให้ฟ้าเดินทางไปก่อนกับกลุ่มเพื่อน โดยจะขับรถตามไปทีหลังอีกวัน เนื่องจากเป็นโปรแกรมนัดเที่ยวที่พวกเราแพลนกันไว้ล่วงหน้ามาหลายเดือนแล้ว แต่ฉันกลับมีงานด่วนจากเจ้านายที่ไม่อาจปฏิเสธ จึงรอดชีวิตมาได้ราวปาฏิหาริย์ 

"อุ่น เราหนาวจัง ที่นี่น่ากลัวเหลือเกิน ช่วยมาพาเราไปที" ฟ้าพูดออกมาโดยไม่ได้ขยับปากเลยสักนิด น่าแปลกที่ฉันไม่ได้มีความรู้สึกกลัวเลยแม้แต่น้อย กลับมีแต่ความรู้สึกผิดและเห็นใจ 

"ฟ้า…โธ่!" พูดออกไปได้แค่นั้นก็รู้สึกตัวตื่น หันไปหยิบมือถือขึ้นมาดูเวลา ๐๓.๐๐ น. ยังไม่ถึงเวลาตื่นแต่ก็ไม่อาจข่มตานอนลงได้อีก 

คิดถึงทริปที่กำลังจะไปทำ หลังจากศึกษาข้อมูลมาจากที่ต่าง ๆ พบว่าบริเวณนั้นมีอุบัติเหตุทางรถยนต์เกิดขึ้นมากและบ่อยครั้ง เป็นกิโลเมตรที่ ๔๐ ในตำนานหลอนของท้องถิ่น เริ่มจากครอบครัวที่ขับรถมาแหกโค้งชนเข้ากับราวกั้นด้านข้างจนรถลื่นไถลไปชนกับลำต้นของไม้ใหญ่ข้างทาง เสียชีวิตทั้งคัน พ่อซึ่งเป็นคนขับ แม่ที่นั่งอยู่ด้านหน้าที่กำลังตั้งครรภ์ และลูกชายที่นอนอยู่เบาะหลัง หลังจากเหตุการณ์วันนั้น กลางคืนชาวบ้านที่ผ่านไปมาแถวนั้นมักได้ยินเสียงเด็กร้อง บางทีก็มีเสียงร่ำไห้จากผู้หญิงร้องครวญครางฟังแล้วทั้งน่าหดหู่และน่ากลัว จนไม่มีใครกล้าผ่านแถวนั้นอีก และมีอุบัติเหตุซ้ำรอยเกิดขึ้นมากมายในบริเวณนั้น จนกลายเป็นเส้นทางมรณะที่พรากชีวิตผู้คนไปแล้วมากมาย 

แสงทองจับขอบฟ้า บ่งบอกว่าถึงเวลา วันนั้นฉันตื่นเช้ากว่าปกติ หลังอาบน้ำ สวดมนต์ ซึ่งเป็นกิจวัตรที่ทำไม่บ่อยนัก แต่ด้วยภารกิจที่จะต้องทำในวันนี้ชวนหวั่นไหวไม่น้อย จึงต้องการกำลังใจมากเป็นพิเศษ ขึ้นรถขับออกไปด้วยใจค่อนข้างกังวล คิดถึงความฝันก่อนหน้า ที่ได้พบเจอวิญญาณมากมาย หรือที่เขาเคยบอกกันว่าสถานที่บางที่จะมี "ตัวตายตัวแทน" จะเป็นเรื่องจริง 

ฉันนัดกับทีมงานที่ร้านอาหารใกล้ ๆ กับจุดที่ต้องการไปพิสูจน์ กล้องอินฟาเรดที่สามารถจับคลื่นความร้อนของพลังงานที่มองไม่เห็นถูกเตรียมพร้อมมาอย่างดี รวมทั้งทีมงานที่จะคอยถ่ายทำสถานที่และบรรยากาศโดยรอบ แต่แล้วจู่ ๆ ใจฉันกลับรุ่มร้อนแปลก ๆ มือไม่อาจหักพวงมาลัยรถเลี้ยวเข้าไปยังร้านอาหารที่เป็นจุดนัดพบได้ ในรถมีกลิ่นน้ำหอมที่ปลายฟ้ามักใช้อยู่เป็นประจำ ทั้ง ๆ ที่ขับรถมาคนเดียว มองกระจกหลังถี่เมื่อเห็นเงาวูบวาบไหวไปมา แต่ไม่พบอะไร เมื่อรถเคลื่อนมาถึงยังกม.๔๐ เหมือนมีอะไรมากมายมายึดรถเหวี่ยงเข้าไปหารถบรรทุกที่วิ่งสวนมา 

"ว้าย…ช่วยด้วย" ฉันกรีดร้องเสียงดัง หลับตาด้วยความกลัว และไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นบ้าง ลืมตาขึ้นมาอีกครั้งก็พบปลายฟ้านั่งอยู่ข้าง ๆ ด้วยรอยยิ้มสดใส

"ขอบคุณนะอุ่นที่มาแทนที่ฟ้า ฟ้าจะได้ไปจากที่นี่เสียที" ปลายฟ้ายิ้มให้อีกครั้งก่อนที่จะค่อย ๆ ลอยห่างออกไป พร้อมกับคำพูดสุดท้ายที่ลอยมาเบา ๆ

"ไม่ต้องกลัวนะ เดี๋ยวพวกนั้นก็จะมาแทนที่อุ่นแล้ว" เธอจากไปแล้วพร้อมกับรถของทีมงานที่กำลังขับเข้ามา วิญญาณบริเวณนั้นรีบกรูกันเข้าไปเกาะรถ พยายามเหวี่ยงให้รถไปชนกับต้นไม้ใหญ่ข้างทาง ฉันยิ้มออกมาได้อย่างยินดีก่อนจะรีบเข้าไปช่วยวิญญาณเหล่านั้น…

🍂 อักษราลัย อักษราลัยบุ๊ก 🍂 

https://www.facebook.com/Auksaralai 

https://www.facebook.com/AuksaralaiBook 

#อักษราลัย

#นักเขียน

#รับออกแบบผลิตหนังสือเรื่องสั้น #นวนิยาย

#รับทำอีบุ๊กเรื่องสั้นนิยาย

#รับออกแบบปกหนังสือทั้งแบบเล่มและแบบอีบุ๊ก