ถ่ายติดมือปริศนา!!

สวัสดิดีครับทุกคนผมมีประสบการณ์หลอนๆจะมาแชร์ให้เพื่อนๆฟังกันครับ

เรื่องทั้งหมดเริ่มขึ้นตอนสอบกลางภาคช่วงนั้นผมอยู่ประมาณ ม.5 ในตอนสอบเสร็จผมได้นัดกับเพื่อนๆกลุ่มนึงว่า 

"เพื่อนสอบเสร็จไปบางแสนปะ"

ตอนนั้นผมอยู่พัทยาคือผมกับเพื่อนเป็นคนที่ชื่นชอบในการเที่ยวอยู่แล้วแต่เบื่อสถานที่เดิมๆในพัทยาก็เลยพากันไปหาสถานที่ใหม่ๆเที่ยวดูบ้างผมขี่มอไซค์ไปกับเพื่อนๆของผมทุกอย่างก็ดูปกติเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นจนกระทั่งผมได้จอดแวะที่ปั้มน้ำมันแห่งหนึ่งเพื่อเติมน้ำมันผมได้ชวนเพื่อนไปเข้าห้องน้ำแต่ก็ไม่มีใครไปด้วยผมจึงไปคนเดียวขณะที่ผมทำธุระส่วนตัวอยู่นั้นผมก็ได้ยินเสียงเท้าเดินเข้าห้องน้ำมาแต่ผมก็ไม่ได้เอะใจอะไรคงไม่ใช่เพื่อนของผมหลอกมั้งสักพักก็มีคนสาดน้ำมาจากห้องข้างๆตอนแรกผมโกรธมากและคิดว่าเป็นเพื่อนของผมจากนั้นผมตัดสินใจเดินออกมาจากห้องน้ำแต่ไม่พบแม้แต่รอยเท้าหรือใครสักคนเลยผมได้เดินดูจนทั่วแต่ก็ไม่มีแม้แต่เงาหรือใครสักคนผมเริ่มคิดได้ว่ามันต้องมีอะไรบางอย่างแล้วแน่เลยผมได้เดินไปหาเพื่อนของผมและถามว่า

"มึงเมื่อกี้มีใครตามกูไปที่ห้องน้ำมั้ย"

เพื่อน"มึงบ้าป่าวเนี่ยมึงอะไปคนเดียวยังไม่มีใครตามมึงไปเลย แล้วมึงไปทำไรมาเปียกขนาดนั้น"

ผมอึ้งไปสักพักแต่ก็ไม่ได้พูดอะไร จากนั้นเพื่อนอีกคนก็บอกว่า 

"ปะเพื่อนออกเดินทางต่อเดี๋ยวจะค่ำเอา"

จากนั้นพวกเราก็เดินทางกันต่อระหว่างเดินทางผมเหลือบไปมองที่กระจกมองหลังแล้วสังเกตุเห็นมือที่กำลังวางพาดอยู่ที่กระเป๋าสะพายด้านหลังผมผมสะดุ้งอย่างแรงแล้วเพื่อนผมก็ถาม

 เพื่อน"มึงโอเครป่าววะเมื่อกี้ในปั้มมึงก็ดูแปลกๆ"

ใจของผมเริ่มไม่อยู่กับเนื้อกับตัวผมเริ่มคิดมากขึ้นเรื่อยๆทั้งเรื่องในห้องน้ำปั้มและยังมีมือปริศนาอีก ผมรู้สึกหวาดกลัวและคิดมากขึ้นไปใหญ่ผมได้ตัดสินใจเล่าเรื่องให้เพื่อนๆฟัง 

"เพื่อนกูว่ากูเจอหวะ"

เพื่อน"ห๊ะ มึงเจอไรวะเพื่อนเล่าให้พวกกูฟังได้นะ"

"ตอนอยู่ในปั้มอะกูได้ยินเสียงคนเดินตามกูมาแล้วแม่งก็สาดน้ำเข้ามาใส่กูทีแรกกูก็นึกว่าเป็นพวกมึงแต่ไม่ใช่ และเมื่อกี้กูก็เห็นมือเหมือนมีคนซ้อนท้ายกูอีกกูว่ามันต้องมีอะไรแปลกๆแล้วหวะ" 

เพื่อน"เออมึงอย่าคิดมากไหนๆก็มาเที่ยวแล้วไปถ่ายรูปกัน"

ผมเริ่มอุ่นใจขึ้นและคิดมากน้อยลงจากนั้นผมก็ไปถ่ายรูปกับเพื่อนๆแล้วก็เที่ยวแบบสบายใจแต่แล้วก็มีบางอย่างแปลกๆเกิดขึ้นอีกครั้งตอนขากลับเหมือนมีคนมาสะกิดไหล่ผมตอนนั้นไม่มีใครเลยนอกจากกลุ่มเพื่อนของผมผมไม่ได้เอะใจอะไรที่มีคนมาสะกิดไหล่ผมเพราะคิดว่าคงจะเป็นเพื่อนของผมแหละผมเดินไปสักพักแล้วมองไปที่เพื่อนของผมแล้วเริ่มนับทีละคน 1.2..3..นับไปเรื่อยๆ 

"เอ๊เพื่อนผมก็ครบหนิ"

นับไป1รอบ2รอบ ไปเรื่อยๆจนสุดท้ายผมพึ่งรู้ตัวว่าผมเป็นคนสุดท้ายที่อยู่หลังสุดในกลุ่มแล้วไม่มีใครเดินตามผมมาแม้แต่คนเดียว!!

"มึงเมื่อกี้แม่คงมีคนมาสะกิดไหล่กู"

เพื่อนๆต่างมองมาที่ผมบรรยากาศตอนนั้นเริ่มตึงเครียดสีหน้าของเพื่อนบ่งบอกว่าพวกเขาต้องการกลับบ้านแล้วออกไปจากเรื่องแปลกๆนี่สักทีเพื่อนผมไม่ได้พูดอะไรแล้วรีบเดินต่อไปเพื่อที่จะรีบกลับบ้านให้ไวที่สุด 

"มึงรีบกลับบ้านเหอะกูอยากกลับละ" 

แต่ระยะทางระหว่างบางแสนถึงพัทยาไม่ได้ใกล้อย่างที่คิดโดยมีระยะทางประมาณ

40-50 กิโล 

ผมกับเพื่อนไม่รอช้ารีบขี่รถกลับบ้านด้วยความกลัวของเพื่อนๆพวกมันนำไปก่อนแต่รถของผมก็เกิดดับขณะติดไฟแดงผมลองสตาร์ทหลายรอบแต่ก็ไม่ติดจากนั้นผมมองดูที่กุญแจรถ

กุญแจมันปิดอยู่ทั้งๆที่ผมไม่ได้แม้แต่แตะมันเลยด้วยซ้ำจากนั้นผมบิดกุญแจสตาร์ทรถแล้วขี่ไปอย่างไวผมตามเพื่อนทันแล้วสังเดตุเห็นวัดที่อยู่ข้างทางผมชวนเพื่อนไปที่วัด

"มึงกููว่ามันไม่ไหวละเราต้องทำอะไรสักอย่าง"

ผมกับเพื่อนพากันไปที่วัดนั้นแล้วสวดมนต์ไหว้พระ 

"ไม่ว่าอะไรที่ตามผมอยู่โปรดอภัยให้ผมด้วยไม่ว่าผมจะทำอะไรล่วงเกินหรือลบหลู่โดยไม่รู้ตัว"

ผมกับเพื่อนรู้สึกอุ่นใจกันมากหลังออกมาจากที่วัดแห่งนั้นจากนั้นเหตุการณ์ประหลาดก็ได้จบลงตอนกลับบ้านผมได้เปิดรูปที่ถ่ายกับเพื่อนดูแล้วสังเกตุเห็นมือปริศนาที่ไม่ใช่ในกลุ่มผมซึ่งตอนถ่ายรูปก็ไม่มีใครนอกจากกลุ่มของผมผมได้ส่งให้เพื่อนๆดูแล้วถามว่าเป็นมือใครแต่เพื่อนก็ต่างปฏิเสธ

และนี่แหละครับคือประสบการณ์หลอนๆที่เกิดขึ้นกับตัวผมและเพื่อนๆ..