คนพิการก็ต้อง การความรัก ความอบอุ่น ความเข้าใจ

พูดถึงคนพิการแล้วมักมีความด้อยทั้งร่างกายและจิตใจมากกว่าคนทั่วไป สภาพทางอารมณ์และจิตใจเปลี่ยนแปลงได้ง่ายต่อสภาพแวดล้อมรอบข้าง บางรายอาจเครียด กลัว วิตกกังวล ท้อแท้ เบื่อหน่าย ยอมรับสภาพตัวเองไม่ได้

คนพิการควรได้รับการดูแลด้านจิตใจให้มากขึ้น ส่งเสริมพวกเขาให้มีการพัฒาชีวิตประจำวันได้อย่างถูกวิธี เช่น มีกิจกรรมสันทนาการกับเพื่อน พักผ่อนหย่อนใจอย่างเหมาะสม ไม่ให้กลับไปหมกมุ่นอยู่กับ ภาพลักษณ์เก่าๆของตนเอง

หากครอบครัวใดมีคนพิการในบ้านหรือคนรู้จักข้างๆบ้านช่วงระยะเวลานั้นเราก็อาจช่วยประคับประคองจิตใจแก่บุคคลเหล่านั้นได้เช่น

* ระยะช็อค *ควรเยี่ยมเยือน ทักทาย สนทนาเรื่องทั่วไป สร้างสัมพันธภาพ เบื้องต้นโดยไม่เร่งรัด

* ระยะรับรู้ความพิการ *ควรทำความเข้าใจกับเขาก่อน เปิดโอกาศให้คนพิการได้พูด ระบายความรู้สึก และคอยรับฟังอย่างจริงใจ

* ระยะใช้กลไกทางจิตหรือปฏิเสธความพิการ* ช่วยให้คนพิการรับรู้ถึงอารมณ์ และความรู้สึกของตนเอง เช่น ทวนซ้ำคำพูดของคนพิการ แสดงการยอมรับเขา

* ระยะยอมรับความพิการ* ส่งเสริมให้พวกเขาเผชิญกับความจริง-หาทางเลือกต่างๆ เพื่อเป็นข้อมูลแก่พวกเขา สนับสนุนพวกเขา และฟื้นฟู ชักชวนคุยกับเรื่องคนพิการที่ประสบความสำเร็จ

* ระยะปรับตัว* ให้กำลังใจกับคนพิการสนับสนุนให้มีส่วนร่วมในการวางแผนชีวิตของตนเองและดำเนินการตามแผนนั้น

*การสนับสนุนด้านจิตใจกับคนพิการต้องใช้ความเข้าใจและอดทนจากคนรอบข้างอย่างเหมาะสม ปฎิกิริยาจากคนรอบตัวจะส่งผลต่อสภาพจิตใจของคนพิการทั้งสิ้น

* สิ่งที่สำคัญที่สุดคือ หลีกเลี่ยงการพูดประชดประชันคนพิการหรือตอกย้ำ ถึงความผิดพลาดล้มเหลวที่ผ่านมา

* แต่สิ่งที่สำคัญที่สุดกว่านั้นคือ กำลังใจจากครอบครัว และ คนรอบข้างที่เป็นแรงขับเคลื่อน ให้พวกเขากล้าที่จะใช้ชีวิตอยู่บนโลกความจริงได้ด้วยตัวเอง

********สู้ๆครับผู้พิการทุกท่าน "ผมคนหนึ่งแหละที่เป็นกำลังใจให้"