ครั้งหนึ่งในชีวิต

ครั้งหนึ่งเคย  ไปใช้ชีวิตที่ต่าง จังหวัด  ช่วงปีห.ศ.2535  นานหลายสิบปีมาแล้ว  ประสบการณ์  สาวโรงงาน  ต้องเป็นลูกจ้าง เขา  เหนื่อยแค่ไหนเราก็ต้องอดทน เพราะชีวิตเกิดมาแล้วเราต้องสู้  ทำงานครั้งแรกได้ค่าแรงขั้นต่ำ เพียงวันล่ะ55บาท  เเต่อาศัยหอพ้กโรงงาน  ข้าวโรงงาน  ค่าครองชีพ  ช่วงนั้นยังไม่สูง  มีเงิน50บาท  เดินซื้อของตลาดนัดหน้าโรงงาน  หอบมาไม่หมด  เทียบกับสมัยนี้50บามได้แกงถุงเดียว 

ทำงานได้2ปี  อยู่บริษัทผลิตชิ้นส่วนพลาสติกทั่วไป  เป็นของบริษัทชาวญี่ปุ่น  โอ้ย!! ได้ใส่ชุดยูนิฟอร์ม  ครั้งแรก  รู้สึกตื่นเต้น  ทำไมตัวเองดูดีจัง!!!ขอบอก  เวลามีงานเลี้ยงสังสรรค์ประจำปี  นี่สนุกสนานกันเต็มที่  อายุยังไม่บรรลุนิติภาวะเพราะแค่ 17ปี  แต่สมัยนั้น  ใครจบมัธยมต้นก็  เข้าโรงงานดีๆได้  เขียน  ภาษาอังกฤษได้ ก็โอเคร  แต่ที่ตื่นเต้นมากที่สุด  ช่วงวันหยุด  จะมีดนตรีแสดงที่ ลานโลกดนตรี  กับ7สีคอน

เสริตหลังสถานีหมชิด  เป็นอะไรที่  ฟินกับชีวิตมากสมัยนั้น  สังคมน่าอยู่กว่าปัจจุบันเยอะ    เพราะความเจริญรุ่งเรืองทางเทคโนโลยี  ยังไม่มาก เป็นความทรงจำที่ดีที่ผ่านมาในชีวิตที่ไม่เคยลืมได้เลย