มนตราวายสะ ตอนที่ 4 เราเคยเจอกันมาก่อนหรือเปล่า (4)

+++++++++

“กลับจากหิมพานต์คราวนี้ สิ่งที่ท่านควรให้ความใส่ใจคืองานและพวกพ้องของเรานะครับ”             

“ผมรู้และตระหนักถึงสิ่งที่อยู่บนบ่าของตัวเองเสมอ” วายสะตอบขณะที่สายตานั่นยังจดจ้องกับตัวหนังสือตรงหน้า “และขอบคุณที่เป็นห่วง ผมเอาตัวรอดได้” ชายหนุ่มตอบพร้อมกับยื่นแฟ้มที่เขาอ่านรายละเอียดและจรดปากกาเซ็นชื่อลงไปแล้วให้กับอีกฝ่าย

“ผมแค่ไม่อยากให้ประวัติศาสตร์มันซ้ำรอย” พลิศน์เอ่ยด้วยน้ำเสียงและแววตาที่เจ็บปวด เมื่อนึกถึงอดีตผู้นำคนเก่าที่ล่วงลับไปอย่างกะทันหัน

“ผมจะระวัง” วายสะรับปากด้วยน้ำเสียงหนักแน่น รู้ดีว่าพลิศน์ที่เคยเป็นคนสนิทของคนเป็นพ่อมาก่อน รู้สึกอย่างไรกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น

“แต่...” พลิศน์จะแย้ง แต่ก็โดนวายสะขัดขึ้น

“ผมรู้ว่าคนไหนควรเข้าใกล้ อย่าลืมนะครับว่าผมก็เป็นหนึ่งในผู้ประสบเหตุและรอด...” วายสะทำท่าจะพูดต่อ แต่ก็หยุดมันไว้เท่านั้น “ผมขอทำงาน”

เมื่ออีกฝ่ายตัดบทมาแบบนี้ แสดงว่าต้องการยุติการสนทนา ถ้ายังดื้อดึงพูดมากไป พานจะทำให้อารมณ์เสียกันเปล่า ๆ สิ่งที่พลิศน์ทำได้คือโน้มตัวลงเล็กน้อยก่อนจะเดินผละออกจากห้องไป

วายสะปรายตามองตามหลังคนสนิท ที่ทำงานนี้มาตั้งแต่รุ่นพ่อแล้วส่ายหน้ากับการคิดมากเกินความจำเป็นของอีกฝ่าย กับคนอื่นเขาไม่ว่า แต่กับสกุณาอย่าแม้แต่จะคิด เพราะเธอไม่มีทางทำร้ายเขาอย่างแน่นอน เรื่องนี้ไม่มีใครรู้ดีเท่าเขาอีกแล้ว

ยังไม่ถึงเวลาเลิกงานด้วยซ้ำ คลินิกรักสัตว์ของคุณหมอนพรัตน์ก็ได้ต้อนรับชายหนุ่มรูปงามที่มาพร้อมกับสีรัตติกาลอีกครั้ง วายสะหันมายิ้มให้กับสกุณาที่กำลังคุยกับลูกค้าอยู่เล็กน้อย จากนั้นก็เดินไปทรุดตัวลงนั่งรอที่เก้าอี้เงียบ ๆ ท่ามกลางสายตาของบรรดาลูกค้าภายในคลินิกที่มองมาอย่างสนใจ รวมไปถึงแก้วตาและพิกุล

“ฉันฝากลูกค้าแป๊บนะ” พิกุลโยนหน้าที่ของตัวเองให้แก้วตาแล้วเดินตรงดิ่งมาหาคนที่ตนให้ความสนใจพร้อมกับรอยยิ้ม

“สวัสดีค่ะ มาหาเจ้าตัวเล็กเหรอคะ”

“เปล่าครับ ผมมาหา...” วายสะใช้สายตาเป็นคำตอบ นั่นทำให้พิกุลชักสีหน้า แต่ก็ยังรักษามารยาท

“งั้นก็คงต้องรอนานหน่อยนะคะ คลินิกยังไม่ปิดเผลอ ๆ ลูกค้าเยอะก็เลทไปเป็นชั่วโมง”

“ไม่เป็นไร ผมรอได้ครับ”

ได้ยินอย่างนั้นพิกุลก็เดินหน้าบึ้งกลับไป เมื่อเรื่องบังเอิญที่เธอคาดเดาเมื่อเช้า มันคงไม่ใช่เรื่องบังเอิญเสียแล้ว ทำไมผู้ชายหน้าตาดีสองคน ถึงได้มารุมสนใจสกุณา ทั้งที่เธอกับเจ้าหล่อนไม่ได้ต่างกันเลยสักนิด ว่ากันตามตรง เธอดูสวยหุ่นดีกว่าด้วยซ้ำ

“เลิกงานแล้ว ฉันเลี้ยงน้ำใบบัวบกสักแก้วดีไหม” แก้วตาแกล้งพูดลอย ๆ ขณะเดินผ่านเพื่อนร่วมงานที่มักชิงดีชิงเด่นกับสกุณาไปเสียทุกเรื่อง

“ไม่ต้อง ฉันมีนัดแล้ว”

“น่าอิจฉาคนสวยสายเปย์เนาะ” แก้วตาชมติดจิกกัดเล็ก ๆ

“อย่างฉันหล่อกว่านี้ก็หาได้ ไม่มัวมานั่งอิจฉาพวกที่นาน ๆ จะมีอาหารมาตกถึงท้องหรอก”

“จ้า ๆ” แก้วตาขี้เกียจต่อปากต่อคำจึงยอมลงให้ และเออออไปกับอีกฝ่ายแล้วรีบกลับไปทำงานของตัวเองต่อ

++++++++
 
อ่านล่วงหน้าที่เว็บอื่น ๆ
 
ธัญวลัย : https://bit.ly/3UbaXxJ
 
Readawrite : https://bit.ly/3Vcevkz
 
เด็กดี : https://bit.ly/3gBJtUi