รักในวัยเดียงสา

 รักครั้งแรกของฉันเกิดขึ้นในวัยประถมปลาย​ หรือตอนชั้น​ ป.6 นั่นเอง​ จะเรียกเป็นความรักหรือไม่​ ฉันไม่อาจรู้ได้​ เพราะครั้งนั้น​ มันเป็นไปตามแรงยุของเพื่อน​ ๆ​ ของทั้งสองฝ่าย​ รุ่นพี่​ ชั้น​ ม.3  กับตัวฉัน​ เด็ก​ ป.6 เราทั้งคู่แทบไม่ได้คุยกันเลยด้วยซ้ำ​ นอกจากเสียงเชียร์​ เสียงแหย่​ เสียงแซวจากเพื่อนๆของเขา​ ที่ต้องเจอทุกวัน​ ฉันไม่เคยตอบโต้ได้แต่มองเฉย​ ๆ​ เท่านั้น​ ส่วนตัวเขาเอง​ ฉันก็ไม่อาจรู้ได้เลยว่าเขาคิดเช่นไร​ เขาก็ดูเฉย​ ๆ​ ไม่มีท่าทีอะไรที่แสดงออกว่าไม่ชอบที่เพื่อนแซว​ หรือไม่ชอบตัวฉันเลย​ ด้วยตัวเองฉันก็เป็นเด็กที่เพิ่งย้ายมาเรียนที่โรงเรียนแห่งนี้ในปีแรก​ ยังไม่มีความคุ้นชินอะไรกับที่นี้มากนัก​ จนกระทั่งใกล้จบประถม​ 6 และฉันกลับต้องมีเหตุการณ์​ให้ย้ายกลับไปเรียนที่เดิม​ ฉันไม่รู้ว่า​ คำว่าคบกัน​มันเริ่มขึ้นตอนไหน​ ในเมื่อเราไม่เคยได้คุยกันเลยด้วยซ้ำ​ ทุกครั้งที่เจอคือการมองหน้ากันแล้วก็เดินผ่านไป​ ฉันจำได้เพียงแค่ว่า​ เราเจอกันและได้เที่ยวงานวัดด้วยกัน​ ครั้งแรกที่เราได้คุยกันเพียงไม่กี่คำ​  แม้ว่าฉันจะเป็นคนที่พูดเก่งมาก​ แต่ด้วยความที่ไม่ค่อยมั่นใจในตนเอง​ จึงแทบไม่ได้คุยอะไรกันเลยด้วยซ้ำ​ แต่สิ่งที่รู้สึกดีในตัวเขา​ เป็นผู้ชายที่น่ารัก​ มักจะมีของขวัญให้กับฉันอยู่บ่อย​ๆ​ และด้วยความที่ต่างคนต่างเขิลเราจึงใช้วิธีการบอกเล่าและพูดคุยกันผ่านจดหมาย​ ใช่ค่ะ​ เรื่องราวของฉันมันผ่านมาตั้งแต่ยุคที่ยังใช้จดหมายอยู่เลย​ นานยิ่งกว่ายุคHi5​ ซะอีก​  เราทั้งคู่สื่อสารกันผ่านจดหมาย​ ที่สามารถบอกเล่าเรื่องราวอะไรลงไปมากแค่ไหนก็ได้​ และสิ่งที่เราทำกันเช่นนี้​ เพื่อนๆที่เคยแซวยังถึงกับงงว่า​ เราคบกันจริง​ ๆ​ เหรอ​ เป็นไปได้เหรอ​ ซึ่งเราไม่บอกใครด้วยซ้ำว่าคบกันจริง​ ๆ​ แล้วนะ​ แต่ด้วยความที่ฉันต้องย้ายกลับไปเรียนที่เดิม​ เราจึงต้องห่างไกลกัน​ มีเพียงการสื่อสารผ่านจดหมายของแต่ละคนตอบกลับกันไปมา​ เรื่องราวของเราเป็นไปได้ด้วยดีในอีกไม่นาน​ เพราะอะไรไม่อาจทราบได้​ เมื่อเพื่อนร่วมชั้นแอบเปิดจดหมายของฉัน​แล้วอ่านมัน​ นั่นคือจุดจบของการคบกันของฉันและเขาคนนั้น​ ฉันก็ไม่เข้าใจว่าทำไม​ เพื่อนคือคนผิดแต่กลับไปลงที่เขา​ ฉันโกรธใคร​ โมโหอะไรกันแน่​ ฉันฉีกจดหมายของเขาทิ้งทุกฉบับ​ จดหมานที่ฉันตอบกลับไปฉบับสุดท้ายคือ​ การจบเรื่องราวของเราตลอดไป​ ฉันรู้ตัวก็สายเกินไป​ นั่นเพราะวัยวุฒิ​ที่น้อยนิดของฉันเองที่ทำลงไปโดยพละกาล​ ณ​วันนี้​ ฉันแค่อยากขอโทษในสิ่งที่ทำลงไปโดยไม่คิด​ ถ้าเราได้เจอกันอีกครั้ง​ เขาก็คงจำฉันไม่ได้แล้วหล่ะ​ คงลืมไปแล้วว่าครั้งนึงในวัยเรียน​ เราเคยมีเรื่องราวดี​ ๆ​ ด้วยกัน​เราขอโทษจริง​ ๆ​ นะ