นิยาย ขจีทิพย์ บทที่๓ [ 2/2]

ย้อนกับไปหลาย ชั่วโมงก่อนหน้านี้

หญิงสาววัยกลางคน รายหนึ่งยืนดีต้อนรับ แขกเหรื่อที่มางานวันนี้

"สวัสดีค่ะ คุณรุณ" อบอวล ยกมือไหว้ คุณกรุณชัย  พลางมอง นักธุรกิจวัยกลางคน  ยังดูหนุ่ม ยังแน่น สาวๆที่ไหนเห็นต้อง ตกหลุมรักแน่ แต่น่าเสียดายนัก เขามีศรีภรรยา  เขากับภรรยา  ให้เกียรติและรักษา ความสัมพันธ์สามีภรรยามาถึงตอนนี้

"มีอะไรหรึอครับ ป้าอบ"

"อ๋อไม่มีอะไรค่ะ ป้า มองคุณกรุนชัย แล้วยังรู้สึกว่า คุณยังดูหล่อเหมือนเคย ถึงวัยขนาดนี้แล้ว  ตายจริง ป้าสืมไปสนิทเลย เดี่ยวคุณกรุนชัยไปนั่งตรงนั้นนะคะ "

"ครับ คุณป้า " กล่าวจบกรุนชัยเดินไปตรงที่ ป้าอบ บอกไว้ พร้อมกับนั่งลง

สิบนาทีต่อมา

ตึก.....เสียงเดินของใครบ้างคน ก้าวมาข้างใน  เธอสวมชุดสีดำ  ผมเผ้ามัดไว้ด้านหลัง เผื่อว่าไม่ให้รกรุงรัง หน้าแต่งเพียงเล็กน้อย ใส่รองเท้าสันเตี่ย ค่อยๆสาวเท้ามานั่งข้างผู้เป็นสามี

"พี่รุณ"

"ไหนบอกว่าไม่มาใช่หรือ แพร :

"แพรเปลี่ยนใจแล้ว จะมาดู หลานชายครั้งสุดท้ายที่เราจะย้ายไป ที่อื่น"

"ผมเสียใจด้วยนะ หลานคุณ อายุยังน้อยไม่น่าจากไปเร็วอย่างนี้ "

ค่ะ  แพรเห็นเขาตั้งแต่เด็ก เขาไม่คิดสั้นเลย  ทำไมแบบนี้

"คุณ หลานชายเขาคงคิดมาดีแล้ว ใช่ว่าคนที่คิดสั้น จะฆ่าตัวตายเลยทันที บางคนคิดแล้วคิดอีก คิดวนไป"

สำหรับสายแพร  คนที่ทำแบบนี้ คือคนที่ขี้แพ้ ที่ไม่สามารถทน ทุกอย่างบนโลกได้ อันที่จริงมันก็ มีหลายวิธี ทำให้อยู่บนโลกได้ ทำไมถึงคิดไม่ มารดา บิดา  ที่เลี้ยงมาป่านี้ คอยดูแล เอาใจใส่ ยังไงเธอก็ไม่เข้าใจอยู่ดี

"แพร"

"ค่ะ"

"คุณเป็นอะไรหรือเปล่า"

"ไม่มีอะไรหรอกค่ะ"

"จริงหรือครับ"

"อย่ามองหน้าแบบนั้นสิคะ แพรแค่คิดเรื่องอื่นเท่านั้นเอง"

"อย่าคิดเรื่องที่ทำให้เครียดเลยครับ คุณลืมแล้วเหรอ คุณกำลังตั้งท้องอยู่นะ การที่แม่เครียดไม่ดีต่อ ลูกในท้อง "

"ค่ะ พี่รุณ แพรเข้าใจแล้ว"

"ดีมากครับ"  คนเป็นสามีขยี้หัวภรรยาพลางยิ้ม

"พี่รุณ แพรบอกแล้วไงว่าอย่าขยี้หัว อายเขา "

"ครับ พี่ไม่ทำแล้ว"

"ถ้าลูกเราเกิดมา แพร์จะทำให้เขามีความสุขและสั่งสอน เขาเป็นคนดี "

"ครับแพร"