วิวาห์เลี้ยงเดี่ยว ตอนที่ 7 ว่าที่หลานคนโปรด (1)

ดาวโหลด Ebook คลิ๊กที่ภาพด้านล่างนี้ได้เลยนะคะ

+++++++++

ตอนที่ 7

ว่าที่หลานคนโปรด

             หลังจากวันนั้นไอซ์ก็ไม่โผล่หน้ามาที่บริษัทอีกเลย แต่นางนิลมณีก็ไม่ยอมแพ้พาผู้หญิงคนนั้นคนนี้มาหาลูกชายบ่อย ๆ เพราะถ้าไม่ทำแบบนี้ลูกชายของนางไม่มีวันที่จะไปพบผู้หญิงคนไหนเด็ดขาด อ้างแต่งาน ๆ ทว่าคนไหน ๆ ก็เข้าอีหรอบเดิม ผู้หญิงเลยไม่มีใครคิดจะไปต่อ จนตอนนี้คนหาให้อย่างนางนิลมณีออกอาการไม่พอใจอย่างหนัก

             “แกจะเอายังไง ผู้หญิงที่แม่หาให้แกไล่ไปจนหมด ตอนนี้ชื่อเสียงแกกระฉ่อนไปหมดแล้วว่าไม่สนใจผู้หญิง” นางนิลมณีบ่นลูกชายด้วยสีหน้าจริงจัง ดูสิตอนนางหาผู้หญิงให้ ไม่มีวันวางเลยแม้แต่วันหยุด พอนางไม่หา มีวันหยุดทันที

             “แม่จะใจร้อนไปทำไมครับ ลืมเรื่องพินัยกรรมอะไรนั่นไปได้เลย คุณปู่น่ะแข็งแรงจะตาย ถ้าผมมีเนื้อคู่จริง ๆ ท่านอยู่จนได้เห็นลูกเมียผมแน่นอน” วาทีบอกอย่างไม่ได้ใส่ใจเท่าไหร่ ความคิดจะแก้เผ็ดคุณปู่ก็ยังคงมีแหละ แต่พอเอาเข้าจริง ๆ เขาแทบไม่มีเวลาคิดเรื่องอื่นเลยนอกจากงาน

             “แม่ไม่ได้จะแช่งใครหรอกนะ คนเราจะตายวันตายพรุ่งก็ไม่รู้ ไม่ใช่แค่คุณปู่ รวมถึงพ่อกับแม่ด้วย แกรู้ไหมถึงที่ผ่านมาแม่จะไม่ค่อยยุ่งเรื่องชีวิตรักของแก แต่ลึก ๆ แล้วแม่หวังอยากให้แกได้เจอผู้หญิงดี ๆ สักคน อยากเลี้ยงหลานอยากอุ้มหลาน เหนือสิ่งอื่นใดอยากเห็นแกมีความสุขทั้งชีวิตครอบครัวและการงาน” นางบอกอย่างเหนื่อยใจ ก่อนร่างของนางจะถึงลูกชายดึงเข้าไปกอด

             “อย่าพูดอย่างนั้นสิครับ ทุกคนยังจะอยู่กับผมไปอีกนาน”

             “พูดดีไปเถอะ” นางมองค้อน

             “อย่างอนสิครับ” วาทีปลอบคนเป็นแม่เสียงกลั้วหัวเราะ ก่อนเขาจะชะงักเมื่อท่านพยักพเยิดหน้าไปที่ประตูทางเข้า “โน้นมากันแล้ว”

             “ใครครับ” วาทีผละออกจากคนเป็นแม่หันไปมองพลางขมวดคิ้ว

             “ครอบครัวอาแกไง ปกติไม่ค่อยจะโผล่มา ตั้งแต่ยัยแนนท้องนี่มาบ่อยเหลือเกิน” นางนิลมณีส่ายหน้า โดยเฉพาะเรวันต์ เมื่อก่อนมาหาคนเป็นปู่แทบนับครั้งได้

             “มาบ่อยเหรอครับ” วาทีถามอย่างแปลกใจ กับคนเป็นอาไม่เท่าไหร่ เพราะปู่อยู่ที่นี่ ว่างเมื่อไหร่ท่านก็แวะเวียนมาหา แม้ไม่ได้บ่อยมากมาย แต่เรวันต์นี่สิผิดปกติ

             “ใช่น่ะสิ ในขณะที่แกทำงานเลิกดึก ๆ ดื่น ๆ ตาเรย์ก็พาเมียมากินข้าวกับคุณปู่ทุกวัน ระวังเถอะจะหลุดตำแหน่งหลานคนโปรดไป” นางนิลมณีบอกอย่างเป็นกังวล กลัวความประจบเอาใจชนะคนที่อยู่ด้วยและทำทุกอย่างให้ แม้จะพอรู้นิสัยของพ่อสามี แต่คนแก่เวลามีคนมาเอาอกเอาใจมาก ๆ ก็มักเป๋ไปเหมือนกัน

             “สวัสดีครับคุณอา พี่เรย์ คุณแนน ยินดีด้วยนะครับสำหรับเรื่องลูก” เมื่อทุกคนเดินเข้ามาจนถึงห้องรับแขก วาทีก็ลุกขึ้นไหว้ผู้สูงวัยและคนเป็นพี่ชายรวมถึงทักทายพี่สะใภ้ที่ยังเงียบและเรียบร้อยเหมือนเคย

             “ขอบคุณค่ะ” นันทิดาตอบรับยิ้ม ๆ

             “ไม่ค่อยได้เจอกันเลยนะเรา” นายวิทยาตบที่ไหล่กว้างของหลานชายคนเก่งเบา ๆ

             “งานยุ่งทุกวันเลยครับ วันนี้เพิ่งจะได้หยุดจริง ๆ จัง ๆ เสียที”

             “เรื่องงานถ้าตาเรย์ได้ครึ่งหนึ่งของแกอาจะดีใจมาก ๆ เลย” นายวิทยาหันไปมองลูกชายตัวเองแล้วได้แต่ส่ายหน้า ในวันที่พี่ชายของเขาวางมือจากธุรกิจได้อย่างวางใจ เขากลับต้องยื่นมือเข้าไปช่วยลูกชายจัดการปัญหาเรื่องงานตลอด

             “พูดอะไรน่ะพ่อ พักนี้ผมก็ขยันแล้วนะ ซ้อมไว้เผื่อได้นั่งตำแหน่งผู้บริหารใหญ่ของอีกบริษัท” เรวันต์แย้งคนเป็นพ่อพร้อมกับยักคิ้วให้กับวาทีเป็นการบอกนัย ๆ ว่าบริษัทนั้นคือบริษัทไหม

++++++++

อ่านล่วงหน้าที่เว็บอื่น ๆ

ธัญวลัย : https://www.tunwalai.com/story/604304

เด็กดี : https://writer.dek-d.com/kesmani/writer/view.php?id=2271834

Readawrite : https://www.readawrite.com/a/5e596cf1b2c61bcfe164112da000b3a2