ข้อคิดจาก"นิริยภพ"

ท่องแดนบาปฉบับ " นิริยภพ " 

ละครสั้น ละครคุณธรรมที่สอนเรื่อง 

บาปบุญคุณโทษ ทำชั่วย่อมได้รับผล

รายการใหม่ที่ออกอากาศทางช่อง 7 

ทุกวันเสาร์ - อาทิตย์ เวลา 19.55 น. 

พามาชม  2 ขุม 

> ขุมที่ 1  "สัญชีพนรก"นรกที่ไม่มีวันตาย 

ขุมนี้จะตรงกับการผิดศีลข้อ 1 ปาณา 

การเบียดเบียนสัตว์ ทารุณสัตว์ 

อย่างโหดเหี้ยม โหดร้าย ไร้ความปราณี 

ชอบรังแกสัตว์ ทรมานสัตว์ในรูปแบบต่างๆ

โทษของคนที่ตกนรกขุมนี้  

ผู้ลงโทษหรือนายนิริยบาลจะมีศรีษะ 

เป็นรูปร่างสัตว์ที่เราเคยฆ่าเบียดเบียนมา 

เช่น  ฆ่าวัว ฆ่าหมู นก หมา แมว ส่วนรูปร่าง

เป็นคนปกติแต่มีหัวเป็นสัตว์ ทำการลงโทษ

ตามแรงกรรมที่ทำไว้  เช่น  

-: ถ้าเคยใช้ปืนยิ่ง ตะขอเกี่ยว มีดฟัน 

ขว้างหินใส่  เผาไฟ ลวกน้ำร้อน  

สัตว์นรกก็จะถูกลงโทษแบบนั้นเลย 

จนตายแล้วฟื้นใหม่อย่างนี้จนกว่า 

จะหมดกรรม เหลือแค่เศษกรรม  

ก็จะได้ไปชดใช้ในขุนเบาต่อไป หรือ 

ไปเกิดเป็นเปรต  หรือ เป็นคนที่มีโรคร้าย 

มีศัตรูคอยทำร้ายจนถึงชีวิต อายุสั้น 

ด้วยวิบากกรรม  หรือ  เกิดมาพิการ 

ตามร่างกาย น่าเวทนายิ่งนัก   

-: ขุมที่ 2  "กาลสุตนรก" นรกปากบาป

หรือ นรกด้ายดำ ด้ายดำเปรียบเหมือน 

ความคมของวาจาที่ได้จาบจ้วง 

ผู้มีศีล มีคุณธรรม เช่น บิดา มารดา 

พระสงฆ์  พระรัตนตรัย  ผู้ทำความดีต่างๆ

ตรงกับการผิดศีลข้อที่ 2 และ 4  

คือ  อทินนา และ มุสาวาทา  

การขโมย และ ปากดีใส่ร้ายคนดี 

จาบจ้วงพระรัตนตรัย ไร้คุณธรรม 

นรกขุมนี้ทรมานสัตว์นรกทางปาก 

เพราะปากที่เปล่งวาจาอันชั่วร้าย 

ทำให้เกิดแรงกรรม และนำไปสู่บท 

ลงโทษ  เช่น  ดึงลิ้น กรอกน้ำกรด 

กรอกไฟ  ตัดลิ้น ทุบปาก  งัดปาก 

ด้วยของมีคม ทรมานสุดแสนสาหัส 

เมื่อกรรมเริ่มเบาลง ก็จะต้องไปเกิด 

เป็นเปรตปากเน่า ปากเหม็นมีหนองไช 

หรือ ถ้าไปเกิดเป็นคนก็จะมีวิบากกรรม

ทางปาก เช่น  ฟันหล๋อ ฟันเก ปากเน่า 

ปากแหว่ง ไม่มีใครเชื่อในวาจาเลย 

>: ข้อคิดสอนใจ  

ดิฉันเข้าใจว่ามันยากที่จะอธิบายให้ใคร 

เชื่อและเกรงกลัวกรรม นรก มีทั้งเชื่อ 

และไม่เชื่อ  ไม่เป็นไรแต่ขอให้เชื่อว่า 

การทำความดี หรือ ความชั่ว เราต้องได้ 

รับผลกรรมที่ทำไว้  สังเกตง่ายๆ  

ถ้าเราทำความดี  : เราจะมีความสุข 

รู้สึกสบายใจ ปิติ ร่มเย็นจิตใจ  

ตรงกันข้ามกับถ้าเราทำความชั่ว  

เราก็จะไม่สบายใจ กระวนกระวายใจ 

ทุกข์ใจ ต้องหลบๆ ซ่อนๆ หนี้ความผิด 

นี้คือผมกรรมเบื้องต้นที่สามารถรับรู้ได้ 

ด้วยตนเอง