บูชาพ่อแก่

-ผู้ใดบอกมึง...
ว่ามาลัยที่งามนั่นเป็นสิ่งที่กูอย่างได้
ผู้ใดบอกมึง...ว่าหมากพลูบุหรี่ ไม่มีให้กูไม่ได้

-ผู้ใดบอกมึง...ว่าข้าวปลาอาหาร เหล้าขาวเหล้าเเดง หัวหมู เป็นของบูชากู จะขาดไม่ได้

-ผู้ใดบอกมึง...ว่าบายศรีที่งามและใหญ่กว่าผู้ใด จะเรียกกูมาได้ไวกว่า
ใครกันมันบอกมึง..ว่าเฟื้องสลึง ไม่มีให้กู กูจะไม่ช่วยใคร

-สติมึงขาดเเล้ว ถึงได้ดูถูกน้ำใจกู
ที่เอาเเต่ยึดติดของสักการะนั่น เทพหรือคนกันเเน่
ที่กลัวน้อยหน้าคนอื่น จึงต้องมีเครื่องบูชาที่ยิ่งใหญ่

-นั่นมันกิเลสใครกันเเน่ มึงถามใจมึงดู
กูจะบอกให้ เครื่องสักการะนั่น. มันไม่เท่าใจทีเต็มเปี่ยมด้วยศรัทธาหรอก ของไม่ครบก็ไม่เท่าใจมึง ที่ไม่ยอมจบที่มึง จะแสวงหาความยิ่งใหญ่ใส่ตัวเอง
เมื่อศรัทธาต่อกันเเล้ว

-เมื่อไม่มีไม่พร้อม มือเปล่าๆประนมก็แทนดอกบัวได้ เมื่อไม่มี แววตาของมึงนั่นเเหละเเทนธูปเเทนเทียนได้ หัวใจมึง ศรัทธามึงนั่นเเหละ สำคัญกว่าสิ่งอื่นใด
ทำเมื่อพร้อม ให้เมื่อพร้อม จึงเป็นศรัทธา บุญจึงจะเป็นบุญ.

*อย่าเอากรรมของมึงกิเลสของมึงมาเป็นเครื่องบูชากูเลย