สัมผัสวิญญาณ2

ต่อ ห้องเช่าที่เราได้ย้ายมาใหม่ จากอยู่ที่เดิม น่าอยู่เดินเข้าในซอยแค่หน่อยเดียวตอนนี้มีชื่อว่าซอยโลกทะเลซึ่งอยู่ก่อนถึงแยกคลองตันหลังซอย เป็นแม่น้ำเจ้าพระยา เรามักจะเดินเล่นท้ายซอยเป็นประจำอยู่จนชินแล้วรู้จักคนในซอยไม่ทั่วหรอก ซุกซนตามประสาเด็กๆข้างบ้านก็จะเป็นป่าละเมาะ เป็นที่รกร้างมีกกมีต้นไม้ด้วยความที่ซนไปทุกที่นั่นแหละ จนกระทั่งวันหนึ่งตอนกลางคืนคืนนั้นจำได้มากขึ้นมากเราได้กันพากันวิ่งเล่นไปท้ายซอยช่วงก่อนถึงท้ายซอยได้ในบ้านหลังหนึ่ง สัมผัสได้ว่ารู้สึกวังเวงผิดแปลก ยังไงบอกไม่ถูกเราได้มองไปที่พื้นแล้วก็มองไปทางหน้าต่างบ้านหลังนั้นรู้สึกน่ากลัวมากเราก็มองไปมองมาเพราะรู้สึกแปลกๆยังไงบอกไม่ถูก แต่รู้นั่นแหละว่ามันต้องมีอะไรแน่ๆ เรามองไปที่หน้าป๊ะหน้าต่างแล้วก็มองมาที่พื้นเห็นเงา เราก็บอกไม่ถูกแต่น่ากลัวจนต้องพากันวิ่งหนีเพราะมีเรื่องเล่าอยู่ว่าบ้านหลังนี้ได้มีคนผูกคอตายติดกับพัดลมเพดาน เพราะรู้สึกและได้ยินแบบนี้เราก็พากันวิ่งหนีกระเจิบกระเจิง ไปคนละทิศคนละทางแล้วก็ไม่กล้าที่จะไปเล่นท้ายซอยกันอีกเลย พอถึงวันลอยกระทงเราลืมไปแล้วแหละเพราะบ้านหลังนั้นมีอะไรต้องเดินผ่านไปถึงท้ายซอยเพื่อจะไปลอยกระทงกัน ขนาดที่เด็กๆพากันลอยกระทง อ้อย ซึ่งเป็นเด็กผู้หญิงก็ได้ไปเดินอยู่บนขอบกั้นซึ่งสูงไม่มากก็ได้พลัด ยื่นลงไปในน้ำค้าตกลงไปข้างหนึ่งดีนะที่มือยังคว้าเอาใบต้นมะพร้าวไว้ได้แล้วก็ได้ดึงขึ้นมาได้ทัน เราเองก็คิดว่าเจอดีหรือเปล่าวิญญาณดวงนั้นจะเอาเขาไปอยู่ด้วยหรือเปล่านะ เพราะตรงไหนที่มีวิญญาณ มักจะต้องมีตัวตายตัวแทนวิญญาณเก่าจะได้ไปกดไปเกิดเป็นคำเชื่อของคนโบราณที่เล่าให้เด็กๆฟัง เราเองก็ได้เก็บมาคิด แล้วก็ไม่กล้าที่จะเข้าใกล้น้ำเป็นอันเด็ดขาด เพราะว่ายน้ำไม่เป็น หลังจากลอยกระทงเสร็จพวกเราก็ไม่มีใครไปเล่นท้ายซอยกันอีกเลย ส่วนเจ้าของที่ท้ายซอยก็ปิดประตูไม่ให้เราเข้าไปหลังซอย เราก็จะได้เล่นกระโดดเชือกอยู่แค่หน้าปากซอย อ่านต่อ3