เพราะอะไร?? ฉันถึงไม่ใช่คนเดิม!!!

ใช่!!! ฉั น เ ป็ น ม นุ ษ ย์ ซึ ม เ ศ ร้ า . . . มันเกิดขึ้นจากงานที่หนักเกินไป  เพื่อนร่วมงานที่ Toxic

ความรักที่มันซับซ้อน ไม่ชัดเจน และจิตใจของฉันที่มันเข้มแข็งไม่ไหวอีกแล้ว

เมื่อก่อนเราเป็นคนชอบใช้เวลาอยู่กับตัวเอง โลกส่วนตัวสูงมาก 

การมีเวลาอยู่กับตัวเอง แล้วได้ทำอะไรที่เราอยากทำ มันโคตรจะมีความสุข

เหมือนเราได้อยู่ในโลกของเรา เราปลอดภัย เราไม่ต้องกังวล

ไม่ต้องคอยระวังว่าจะทำให้ใครไม่พอใจ ไม่ต้องกลัวว่าตัวเองจะพูดอะไรผิด

เดินห้างคนเดียวได้ ไปไหนมาไหนคนเดียวได้ 

ชอบเดินซื้อของคนเดียว ชอบไปร้านเครื่องเขียน ชอบเดินฟังเพลงไปเลือกของไป

แต่พอหลังจากที่เป็นโรคซึมเศร้า

ทุกอย่างมันเหมือนเป็นโลกคู่ขนาน เราไม่ชอบการไปไหนมาไหนคนเดียว

ไม่ชอบอยู่บ้าน อยากออกจากบ้านทุกวัน ไม่ชอบการอยู่คนเดียว 

ไม่ชอบการเดินห้างคนเดียว ซึ่งเมื่อวานเราลองแล้ว เราโคตรเหงาเลยว่ะ

เดินห้างคนเดียว กินข้าวคนเดียว นั่งคาเฟ่คนเดียว 

ทุกอย่างมันวังเวง เหงา ความรู้สึกนี้ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนเลย

หรือมันเป็นความเคยชิน ตอนที่เรายังมีแฟนอยู่

เราจะไปไหนมาไหนด้วยกัน จนรู้สึกชินและเติมเต็ม

พอไม่มีเค้าอยู่เราก็เลยไม่ชินที่จะกลับไปเดินคนเดียวเหมือนเดิม

นี่แหละนะร่องรอยของความเจ็บปวดจากความรักที่ถูกทิ้งไว้

ให้เหลือแค่ฝ่ายเดียวที่ต้องจดจำ

แล้วอีกนานไหม??? ฉันถึงจะหลุดพ้นจากเรื่องราวตรงนี้

ทรมานเหลือเกิน อยากกลับไปเป็นคนเดิม