ถ้าอายุมากขึ้นกว่าตอนนี้ ความเหงาจะเพิ่มขึ้นตามไหม

แน่นอนค่ะ
ยิ่งอายุมาก (ยิ่งแก่ยิ่งเหงา)
มีคุณลุงท่านหนึ่งเปรยๆว่า
สมัยหนุ่มสาวอยู่กัน 2 คนผัวเมียนะ
พอมีลูก ก็หายเหงาไปพักนึง
พอเค้าโต เค้าไปเรียนกรุงเทพ
เราก็กลับมาเหงาอีก
เดี๋ยวพอเค้ามีครอบครัว
เราก็กลับมาอยู่กัน 2 คนตายายเหมือนเดิม
ถ้าใครตายไปก่อน
คนอยู่นานกว่าก็เหงาคนเดียวต่อไปนะ

เราว่าพอแก่ ความรู้สึกเหงามันจะน้อยลง อยู่ได้ด้วยตัวเองมากขึ้นมากกว่า

อาจจะเพราะเงินเดือนเยอะขึ้น ใช้จ่ายสะดวกขึ้น อยากได้อะไรก็เปย์ตัวเองได้มากขึ้น ในขณะเดียวกันก็ประหยัดขึ้น วางแผนการเงินเก่งขึ้น

เราก็เลยเริ่มพึ่งพา ต้องการผู้ชายน้อยลง แอบมีหวั่นไหวในใจบ้าง แต่รู้จักหักห้าม ยับยั้งชั่งใจเก่งขึ้น ถ้าเจอคนที่ไม่ดี

สำหรับเรานี่เป็นข้อดีของความแก่

แต่โรสอย่าเพิ่งถอดใจ ยายเราแต่งงานครั้งที่ 3 กับผู้ชายที่ดีที่สุด ตอนอายุ 40 นะ

ผมว่าไม่จำเป็นต้องเหงาเสมอไปนะครับ ถ้าเราเตรียมตัวล่วงหน้า
เช่น หากเราประเมินแล้วว่าลูกไม่อยู่กับเราแน่ๆ เราก็ต้องเตรียมตัวเนิ่นๆ ผมกับภรรยาวางแผนกันก่อนแต่งเสียอีกว่า จะไม่หวังพึ่งลูก เขาต้องมีชีวิตของเขา ดังนั้นเวลาที่ผ่านมา 37 ปี เราก็เตรียมตัวเตรียมใจไว้แล้วว่าจะอยู่อย่างไรไม่ให้เหงา คุยกันเสมอว่าใครตายก่อนคนนั้นโชคดี ณ.ตอนนี้เราทั้งคู่มีเพื่อนน้อยมากแต่จะเป็นเพื่อนที่จะดูแลกันได้เพราะที่ผ่านมาเรารู้แล้วว่าใครเป็นเพื่อนที่จะสู้ตายกับเรา เพื่อนบางคนเป็นได้แค่คนรู้จักเท่านั้น เราสองคนลุงป้าต่างก็มีกิจกรรมที่จะทำให้เหงาได้น้อยลง เมื่อเวลานั้นมาถึง หากภรรยาผมต้องอยู่คนเดียวเขาก็จะอยู่ได้แบบไม่เหงา อยู่ได้ด้วยตัวคนเดียว เพราะเตรียมตัวไว้แล้ว

'ความโดดเดี่ยวมีมืออ่อนนุ่มดังผ้าไหม
แต่มีนิ้วแข็งแรงซึ่งกำบีบดวงใจให้ปวดร้าวด้วยความทุกข์
ความโดดเดี่ยวเป็นพันธมิตรของความเศร้าโศก
เช่นเดียวกับที่มันเป็นคู่มิตรของความสุขสกาวทางวิญญาณ'

(จากหนังสือ) - ปีกหัก
คาลิล ยิบราน   นิพนธ์
ระวี ภาวิไล   ถอดความ

จะว่าไปแล้ว  เราดำเนินชีวิตมาพร้อมกับคำกล่าวข้างบนนี้แท้ๆ   

เราไม่ได้เหงา  แค่บางครั้งก็รู้สึกว่าโดดเดี่ยว - อาจจะเพราะเกิดมาเป็นลูกคนเดียว รู้ตัวว่าพอถึงที่สุดแล้ว  ก็จะมีแค่ตัวเราเองเท่านั้น

เราเคยชินกับความโดดเดี่ยว -- ความโดดเดี่ยวคือความรู้สึกว่ามีตัวเองเพียงลำพัง  ไม่มีซ้าย หรือขวา คนข้างหน้า หรือคนข้างหลัง

ไม่ว่าจะเดินไปทางไหน  ที่พึ่งที่ดีที่สุดคือตัวเราเอง  ...... ยังคงยืนยันว่าเราไม่ได้เหงา

เรามีความสุขดีกับการเดินทางไปเพียงลำพัง  บางครั้งก็เดินช้าๆ  บางครั้งก็วิ่งตะบึงอย่างบ้าคลั่ง บางทีก็แวะดูมดข้างทางอย่างมีความสุข

..... เพื่อจะได้เห็นโลกนี้ได้มากขึ้นอีกนิด  พบคนมากขึ้นอีกหน่อย  พบและจาก พบและจาก  และเพื่อ......จะได้เดินต่อไป