ตีค่าราคาน้ำใจผิด#อย่าสร้างความเคยชินถ้ารักจริง

ตอนผมขายลูกชิ้นหน้า7-11
มีลูกค้าคนนึง แกขับรถตุ๊กๆ
เป็นลูกค้าประจำ

ทุกๆวัน แกจะมาซื้อ
ลูกชิ้นเนื้อผม4ไม้40บาท
แกไม่กินอย่างอื่น นอกจากลูกชิ้นเนื้อเท่านั้น

ผมเห็นว่าเป็นลูกค้าประจำ
และชอบที่แกเป็นคนทำมาหากินเหมือนกัน

ผมจะแถมให้แกทุกครั้ง

ครั้งละไม้
แกซื้อ4ไม้40บาท ได้5ไม้ทุกรอบ

มีอยู่วันนึง
ผมขายดี ลูกชิ้นทอด
เหลือแค่4ไม้พอดี

ผมไม่ได้แถม

และก็ลืมบอกแก
แก่เห็นในถุงมีลูกชิ้นแค่4ไม้
แกก็เดินกลับมาทวงว่า...อีกไม้หล่ะ?!

ผมบอกแกว่าโทษทีครับพี่
วันนี้ขายดี มีแต่4ไม้จริงๆ
พรุ่งนี้ผมแถมให้นะ

แกทำหน้า...เซ็ง
แล้ว

ตั้งแต่วันนั้นเขาก็ไม่มาซื้อร้านผมอีกเลย
แต่ไปซื้อร้านตรงขามผมแทน!!

วันนี้ผมนึกได้เพราะ
ป้าร้านนี้ก็ไม่ได้แถมผมเหมือนทุกวัน
แต่ผมก็ไม่ทวงนะ

เข้าใจว่าแถมคือน้ำใจ
และแกคงลืม

มันทำให้นึกถึงคนๆนึง
มากินกับผม เวลาไปไหน
ผมเลี้ยงตลอด เพราะเห็นว่าไม่ค่อยมีเงิน

มีวันนึงผมเงินไม่พอ
เช็คบิลมา7ร้อยกว่า มีแค่4ร้อยกว่า
ผมให้เขาช่วยออก

เหมือนไม่เต็มใจแต่ก็ออก

หลังจากนั้น
เขาก็ไม่มากินมาเที่ยวกับผมอีกเลย

นี่แหละ...คน

เคยได้แล้วพอไม่ได้ก็ไม่พอใจ
ตีค่าน้ำใจคนอื่นให้แบบผิดๆ

อย่างที่เค้าพูดกัน
คนไม่จำเก้าครั้งที่เราให้หรอก
เขาจำครั้งเดียวที่เราไม่ให้

บทความ:สิริทัศน์ สมเสงี่ยม

ขอบคุณข้อมูลภาพ

   ความเคยชินถ้าเราสร้างไว้กับใคร...สักวันที่เราไม่ทำเหมือนเดิมมันจะเกิดจุดเปลี่ยนกับอีกคนทันที

   ดังนั้นจะทำอะไรให้ใครที่มันคือน้ำใจต้องบอกให้เขารู้ อย่างทำดีไม่หวังผลไม่ต้องบอกเขาคงรู้

  คนบางคนมันไม่รู้หรอกนะ...เพราะถ้าสิ่งใดที่ทำให้บ่อยๆจนเหมือนหน้าที่ต้องทำ...จะทำให้จนที่ได้รับคาดหวังว่าจะต้องได้...

   ......คำเตือน...

ถ้าเรารักใคร อย่าทำอะไรเหมือนเดิมเป๊ะๆ

เช่นแฟนlineปับอ่านปุ๊บตลอด....จนแฟนคิดไปเองว่าถ้าฉันlineเธอต้องอ่านภานใน 10วิ

ถ้าเกิดวันใหนเราไม่อ่าน...สมมุติงานยุ่งๆ

เป็นเรื่องอีกฝ่ายจะคิดเองว่าต้องคุยกับใครแน่ๆเลยไม่อ่าน....

    ดังนั้นอย่าสร้างความเคยชิน...

จงทำตัวปกติ...บางครั้งอ่านเร็ว  บางครั้งช้าบาง

ซึ่งวิธีนี้จะดีในอนาคต....

ผมเข้าใจแรกๆเราจะรีบทำทุกอย่างให้เขาปลื้ม..ผมก็เป็น

แต่พอเป็นแฟน...ผมก็จะเริ่มค่อยเปลี่ยนให้สู่โหมดปกติ..ว่าเราก็ยุ่งนะ...กว่าจะสร้างความเคยชินใหม่ก็ต้องใช้เวลา...อาจจะมีงอนง้อช่วงระหว่างเปลี่ยนผ่านครับ