วันนี้ของ “นางฟ้าของร่างที่ไร้วิญญาณ” เนาวรัตน์ ยุกตะนันท์

ดิฉันเตรียมตัวตายมาตลอด

นับตั้งแต่ได้เข้ามาสัมผัสกับร่างของคนที่ไร้วิญญาณ

ดิฉันรู้ดีว่าวันหนึ่งเราต้องเป็นเหมือนเขาแน่นอน

ดังนั้น ถ้ารู้ตัวว่าจะต้องตายก็อย่าตกใจ ต้องพยายามคิดให้ได้ว่า

คนเราเกิดมาต้องตายทุกคน แต่ใครจะไปก่อนเท่านั้น

ฉะนั้น อย่ากลัว สำหรับตัวดิฉัน ตอนนี้ก็ได้เรียนรู้แล้วว่า

การที่ชีวิตดับไปนั้นไม่ทรมาน จะมีก็แต่ช่วงก่อนตายเท่านั้นที่อาจจะเจ็บปวด

แต่เราก็ต้องเรียนรู้และยอมรับความเจ็บปวดนั้นให้ได้

ถ้าคนที่จะจากไปเป็นคนที่เรารัก ดิฉันก็จะสวดมนต์ให้เขา

เพื่อให้เขาไปสู่ภพภูมิที่ดี ตอนที่สูญเสียคุณแม่ ดิฉันเสียใจมาก

แต่ก็เสียใจแบบมีขอบเขตและตั้งสติได้ในเวลาไม่นาน ทุกวันนี้เวลาไปไหน

ดิฉันจะเอากระเป๋าที่ใส่รองเท้าของคุณแม่ไปด้วยตลอด รองเท้าคู่นี้ดิฉันให้แม่ไว้

เป็นลายเสือที่ท่านชอบ ซึ่งแม่ก็ใส่จนกระทั่งเสียชีวิต พอท่านจากไป

ดิฉันก็ถอดมาเก็บไว้เป็นอนุสรณ์ให้ระลึกถึงท่าน ด้วยวิธีนี้ทำให้ดิฉันรู้สึกว่า

แม่ยังอยู่กับเราเสมอ

ดิฉันอยากบอกว่า เวลาสูญเสียสิ่งที่รัก หรือคนที่เรารักตายจากไป

เราต้องทำใจและยืนหยัดให้ได้ อย่าตายตามเขาไปด้วย

เขาแค่ไปถึงตรงนั้นก่อน เดี๋ยววันหนึ่งเราก็ต้องตามเขาไป

แทนที่จะจมอยู่กับความเศร้า คนที่ยังอยู่ต้องพยายามสร้างรอยยิ้มให้ตัวเอง

อะไรที่เกิดไปแล้วไม่มีวันแก้ไขได้ แต่เราต้องแก้ไขตัวกับใจของเราเอง

และก้าวต่อไปให้ได้

ถ้าถามว่าตอนนี้ดิฉันพร้อมตายหรือยัง ตอบได้เลยว่าพร้อม

และไม่รู้สึกเสียดายอะไรเลย เพราะเราได้ใช้ชีวิตอย่างคุ้มค่าแล้ว

สิ่งที่ดิฉันได้รับมาทั้งหมดจนถึงวันนี้ล้วนแต่เป็นประสบการณ์ที่ดีที่สุดทั้งนั้น

แม้ว่าอาจจะมีช่วงชีวิตที่แย่ หรือแม้กระทั่งมีเพื่อนเลว ๆ เข้ามาในชีวิต

ดิฉันก็มองเป็นเรื่องดี เพราะถ้าไม่มีประสบการณ์เหล่านั้น

ดิฉันก็คงไม่อาจยืนหยัดอยู่อย่างนี้ได้

ดิฉันไม่ได้เกิดมาเป็นผู้หญิงเก่ง แต่เป็นผู้หญิงที่ต้องลองผิดลองถูกเอง

สร้างตัวขึ้นมาเอง อาจจะไม่เพอร์เฟ็กต์เหมือนคนอื่น

ไม่ใช่เศรษฐีมีเงินเป็นพันล้านหรือหมื่นล้าน

ดิฉันแค่พยายามทำสิ่งที่อยู่ตรงหน้าให้ดีที่สุด

แค่นี้ผู้หญิงคนนี้ก็แฮ็ปปี้กับชีวิตมาก ๆ แล้วค่ะ (ยิ้ม)