เรื่องเล่าจากชีวิตจริง2

ต่อนะคะ... พอแม่เสียไปไม่ถึง 3 เดือนพ่อซึ่งมีอาชีพ ทำไร เดินป่าหาเห็ดหาหน่อไม้และของป่ามาขายหาเงินเลี้ยงเรา และพี่ๆการที่พ่อจะไปเดินป่าหาของป่านั้นจะต้องไปที1-2วันต้องค้างคืนในป่าด้วยความเป๋็นห่วงลูกที่ยังเด็กพ่อก็เลยได้เมียใหม่ เมียใหม่พ่อคนนี้แกเป็นคนมีครอบครัวมาก่อนมีลูกติด4-5คนแต่โตกันเกือบหมดละแต่ก็จะมีลูกชายคนเล็กของเขาโตพอๆกับพี่สาวคนเล็กของเรา สามีเก่าเค้าเสีย เค้าก็เลยตกลงมาแต่งงานกับพ่อเราด้วยความที่ว่าเป็นคนหมู่บ้านเดียวกัน ก่อนที่เค้าจะมาอยู่ในสถานะ แม่เลี้ยงของเรานั้น ภายนอกเค้าดูใจดี รักเด็กก่อนจะเข้ามาเป็นสมาชิกในบ้านเราเค้าทำดีกับพวกเราทุกอย่าง พอเข้ามาอยู่ในครอบครัวเดียวกันเเล้ว เค้าเป็นคนที่ใจรใจร้ายที่สุด ตอนพ่อเราอยู่เค้าจะเป็นยิ่งกว่านางฟ้าทำทุกสิ่งทุกอย่างเองไม่มีบ่น แต่ถ้าวันไหนพ่อเราต้องไปหาของป่า(พ่อจะออกจากบ้านตั่งแต่เช้ามืด) พอลืมตาตื่นขึ้นมาได้เค้าจะด่าทุกคำพูดเค้าจะมีแต่ด่าแล้วก็ด่า พ่อไปกี่วันลูกบ้านนี้จะไม่มีกับข้าวกินเลยจนกว่าพ่อจะกลับมาเราต้องอดทนกินข้าวเหนียวเปล่าๆ เป็นแบบนี้ทุกครั้งตลอดตั่งแตงแต่เราอายุ5ขวบจนถึง อายุ12 ปี เราไม่เคยบอกพ่อเพราะเราไม่อยากให้พ่อต้องมาเหนื่อยกับเราอีกแค่หาเช้ากินค่ำก็แย่พอละ เวลาพ่อได้ของป่ามาเค้าจะเป็นคนไปขายที่ตลาด ทุกครั้งที่เค้ากลับมาเค้าจะต้องผ่านหน้าบ้านที่ลูกเค้าอยู่เค้าจะซื้อขนมอาหารดีๆไปให้ลุกเค้าจากเงินขายของที่พ่อเราหามา อย่าถามว่าถึงพวกเราไหมตอบเลยไม่เคยได้กินคะ ตั่งแต่เด็กจนเรียนจบชั้นประถมเราจะได้กินขนมก็เมื่อถึงงานวันเด็กโรงเรียนแจก แต่ลุกเค้าได้กินได้ใช้ทุกอย่างที่เค้าอยากได้ เรา 3 คนพี่น้องผ่านความลำบากทั้งอดข้าวทั้งโดนข่มเหงใส่ร้าสารพัด ผ่านเรื่องร้ายๆมาตั่งแต่เด็กถ้าเป็นพวกคุณพวกคุณ 3 คนพี่น้องต้องรักกันเป็นห่วงกันใช่มั้ยคะ?? แต่สำหรับพวกเราแล้วไม่ใช่คะ ทุกคนอย่าคิดว่าพี่น้องที่ผ่านเรื่องร้ายๆมาด้วยกันจะรักกัน คิดผิดคะ เดียวจะมาต่อตอน3 ให้นะคะ ขอบคุณที่ติดตามอ่านคะ