คนเกิดในถิ่นเดียวกัน ขยันอดทนเหมือนกัน แต่เจริญต่างกัน เพราะอะไร ?

    คนเราเกิดมาในถิ่นทำเลเดียวกัน ขยันต่อสู้อดทนเหมือนกัน  แต่ความเจริญเติบโตไม่เท่ากัน คนหนึ่งเจริญเอาเจริญเอา แต่อีกคนปากกัดตีนถีบก็ไม่ก้าวหน้า หรือเจริญ แต่ก็ไม่ทันเขา เป็นเพราะอะไร ?  เรื่องทำนองนี้ก็ต้องตอบว่า เพราะบุญพา วาสนาส่งไม่เท่ากัน ในมงคลสูตร พระพุทธองค์ตรัสว่า “ปุพเพ จะ กะตะปุญญะตา ความเป็นผู้มีบุญเคยทำไว้ในชาติปางก่อน เป็นมงคลชีวิต” ชีวิตที่มีมงคล ย่อมทำมาค้าขึ้น “ที่ป่วยก็หาย ที่หน่ายก็รัก” ส่วนชีวิตที่ไม่มีมงคล “ที่ป่วยก็หนัก ที่รักก็หน่าย”

    มีคำพูดว่า  “ที่รวย ก็รวยเหลือล้น ที่จน ก็จนเหลือหลาย”  ภาษาอีสานว่า “ผู้กิน กินพอฮาก (กินจนท้องแทบแตก) ผู้อยาก อยากพอตาย (หิวแทบตาย)”  เพลง อุ้มช้างอาบน้ำ ของครูไวพจน์ เพชรสุพรรณ ร้องว่า “โอ้ว่าเรามันซวย ซื้อหวย มันก็ไม่เคยออก มีเมีย เมียก็มีชู้  เลี้ยงหมู หมูก็ตายหมดคอก จากบ้านนา มุ่งเข้ามาบางกอก มาถูกเขาหลอก ชะมันน่าช้ำใจ”  เรื่องทำนองนี้ เป็นเรื่องของโชควาสนาเข้ามาเกี่ยวข้องด้วย  คนโชคดี วาสนาดี เพราะมีบุญที่เคยทำไว้ในชาติปางก่อนมาหนุนนำด้วยแน่นอน