เลิกหรือยัง!!ตัดสินคนจากภายนอก

ต้องยอมรับกันจริงจังว่า..เรามักจะตัดสินคนอื่นจากสิ่งที่เราเห็นภายนอก  ไปแล้วเกือบ 90%

โดยที่เราไม่ได้ทำความรู้จักเขาก่อน..

    จึงทำให้คนที่ดีๆ ที่ภายนอกไม่บ่งบอกตามเนื้อใน ไม่มีโอกาสที่จะเข้าถึงเรามากนัก

เหมือนภาพนี้

ขอบคุณภาพ

ผมเคยเจอครั้งทำงานแรก ด้วยผมแต่งตัวปอนด์ๆคือไม่ได้ตามสมัยนิยม เพราะเพิ่งทำงานเมื่อได้เงินเดือน(5,000)จึงต้องจ่ายอย่างประหยัด ค่าที่พักค่ากิน

   ครั้งหนึ่งที่ผมจำไม่ลืม เงินพนักงานฝ่ายการเงินหาย

  วันเกิดเหตุผมกำลังพักเที่ยงลงมา..เหตุพวกพี่ฝ่ายการเงินคุยเครียด ผมถามว่าเกิดไรขึ้น?

พี่ผู้จัดการบอกไม่มีอะไร ไปกินข้าวเถอะ..

 พอกลับมาทำงานบ่าย

 เขาพุ่งเป้ามาที่ผม ...แล้วมาค้นห้องที่ฝ่ายผมอยู่ ผมก็ซื่อๆให้ค้น ตอนนั้นคนอื่นออกไปทำงานข้างนอก

    พอเขามาผมเล่าให้ฟังว่าเขามาค้นห้องเพราะเงินเขาหาย โดนเพื่อนตำหนิว่าให้ค้นได้งั้ย เกิดมันมาใส่ร้ายโดนยัดเงินไว้แล้วบอกว่าเจอในห้องทำไง

   วันต่อมาพี่คนเงินหายขอคุยกับผมส่วนตัว

พี่เขา:น้องคืนเงินพี่มาเถอะ

ผม:ผมไม่ได้เอา ครับ

พี่เขา:พี่ไปดูหมอมาละ เขาว่าผู้ชายเอาไป

ผม :พี่ผู้ชายทั้งบริษัท เป็นสิบ ฝ่ายช่าง ก็ผู้ชายหมด เพื่อนผมก็ผู้ชาย และเวลาเขาเบิกค่าน้ำมันก็เข้าไปห้องการเงิน ทำไมพี่ไม่สงสัย

ส่วนผมยังไม่ได้เข้าไปเลยห้องนั้นพี่สงสัย

พี่เขา:พี่มั่นใจว่าน้อง คนอื่นเขาไม่เอาแน่ เพราะดูจากฐานะทางบ้านการแต่งตัวเขาคงไม่เอาหรอก

ผมโมโห บอกผมไม่ได้เอา แล้วเดินเข้าห้องทำงาน...แบบหงุดหงิด เพราะกูแต่งตัวแบบนี้หรือถึงสงสัย

   ผมแต่งตัว กางเกงเสล็ดขาใหญ่สมัยนักศึกษา แล้วเสื้อเชิ้ต

   โมโหมากกกก   หลังวันนั้นเลยชวนเพื่อนผู้หญิงที่สนิทไปห้าง

"มึงช่วยกูเลือกเสื้อผ้าที่ใส่แล้วดูดีหน่อย"

  หลังจากนั้นผมก็ใส่เสื้อผ้าตามสมัยนิยมแบบเพื่อนใส่ เสียเงินไป ดีกว่าเสียหน้าโดนว่าเป็นโจร

...ผมลืมคิดไปว่า มันจะยิ่งทำให้เขาสงสัยหนักเพราะมีเงินซื้อเสื้อผ้า

    เรื่องราวฝ่ายการเงินโดนขโมยเงินก็เงียบ

ต่อมาเพื่อนผมมาบอก รู้แล้วใครขโมยเงิน 

ผัวมันเองที่อยู่ฝ่ายช่าง ติดพนันบอล  แต่เรื่องเงียบเพราะผัวมันหลานเจ้าของ..เขาเลยเหยียบไว้เดียวขายหน้า...

   นี่แหละผมโดนมาเลยรู้ว่า ควรเปิดโอกาสให้คน อย่าตัดสินแค่ใจเราว่าใช่