โรคซึมเศร้า:โรคสีเทาที่อยากขอให้ใครสักคนเข้าใจ

สวัสดีผู้อ่านทุกท่านนะคะ...

ด้วยสถานการณ์ที่เปลี่ยนแปลงไปเราเชื่อว่ามีผู้คนจำนวนมากต่างประสบปัญหามากมายในชีวิต โดยฉะเพราะเรื่องความรู้สึกที่ไม่ได้อยากให้เกิด ไม่อยากให้ใครมองว่าป่วย เพราะอดีตน้อยมากที่จะมีคนมาเข้าใจ 

แต่เมื่อเวลาที่ช่วยพัดให้วันใหม่ ๆ เกิดขึ้นแน่นอนว่าหลังตื่นนอนใครจะรู้ว่าเราต้องพบเจอกับอะไร ไม่มีใคคคาดเดาได้ว่าวันนี้จะเป็นอย่างไร แต่การดำเนินชีวิตให้เป็นไปอย่างทุก ๆ วัน คงไม่ก่อให้เกิดเรื่องแย่ๆ หรอกที่ไหนได้มันก็ดันเกิดเรื่องแย่ ๆ มาได้ 

บางคนพ่อแม่ป่วยกระทันหัน  อกหักแบบไม่ทันตั้งตัว จู่ ๆ ก็มีเรื่องมาประดังประเดเกิดขึ้น บางคนก็รับไม่ไหว บ้างก็เครียด ท้อ ถอดใจกับการใช้ชีวิต ร้องไห้ก็แล้ว  พาทะเลาะกับเพื่อนบ้าง จากที่มองไม่เห็นใคร ก็ทำให้ไม่เหลือใครไปเลย นี่อาจจะเป็นส่วนหนึ่งที่เราหยิบยกมาเล่าสู่กันฟังนะคะ 

โรคซึมเศร้าจริง ๆแล้วมีมาระยะหนึ่งแล้วนะคะและผู้ที่รู้จักอาจจะอยู่ในช่วงที่กำลังยอมรับให้ได้ บ้างก็ปฏิเสธว่า ฉันไม่เป็นหรอกโรคบ้าบอนี่...ไร้สาระ...แค่อารมณ์เสียแค่5นาทีเองเดี๋ยวก็หายแล้ว 

นี่ละแค่คำว่าอารมณ์เสีย5 นาที คำว่าแค่5 นาทีกับใครสักคนคุณลองนับดูว่ามันครั้งที่เท่าไหร่แล้วซึ่งมันจะอันตรายแค่ไหนหากมีการสะสมความเครียดในตัวเองโดยที่คุณเองต้องแกล้งพยายามยิ้ม มันอาจเป็นวิธีที่ปลอบใจได้ชั่วคราวเท่านั้น 

เรามีวิธีไม่มากที่จะบอกคุณเพื่อไกลห่างจากสถานการณ์นี้

1. ฟังเพลงโปรด หรือเพลงที่ชอบฟังเมื่อรู้สึกว่าอยากผ่อนคลาย

2 . พูดคุยเป็นกันเองกับคนรอบข้าง หากมีเวลาหรือไม่มีภาระในบ้านก็ลองไปเดินเล่น เดินเที่ยวกับกลุ่มเพื่อนๆดูบ้าง

3. เดินห้างสรรพสินค้า

4.หาเกมเล่นสัก 30-50นาที

5.ทำอาหารทานเอง

6.ฝึกทำขนม

โรคซึมเศร้าถือเป็นโรคที่ต้องการกำลังใจไม่น้อย และในคนที่มีกำลังใจดีอยู่แล้วเราก็อยากให้เข้าใจผู้ที่ซึมเศร้าให้มาก ๆ ลดการพูดจากระทบกระเทือนจิตใจเท่านี้ก็เป็นการชวยเหลือและมอบกำลังใจที่ดีให้แก่กันแล้วนะคะ