ณ ค่ายแห่งนึง

             ช่วงนั้นฉันเรียนอยู่ปวช.1  ฉันได้ไปเข้าค่ายลูกเสือกกับทางวิลัยโดยไปที่ค่ายที่นึงในจังหวัดนึง

พอไปถึงก็เป็นเรือนยาวแยกชาย หญิง ก็เอาของไปเก็บทำพิธีเสร็จ ช่วงบ่าย3-4ได้ ได้เริ่มเข้าฐาน ช่วงที่จะเดินไปเข้าฐาน ได้เห็นต้นไม้ต้นใหญ่ต้นนึง ใต้ต้นไม้นั่นมีศาลและมีของไหว้อยู่ เราก็แปลกใจว่าเอ๊ะทำไม ครูฝึกไม่แวะพาไหว้ศาลก่อนเดินเลยกันไป บางคนรวมถึงเราก็ยกมือไหว้กัน  การเข้าฐานก็เป็นปกติ จนถึงช่วงที่อาบน้ำนอน อยู่ๆก็มีเพื่อนคนนีงกรี๊ดออกมาจากในห้องน้ำ (ลืมเล่าในห้องเป็นห้องยาวๆ เตียง2ชั้น มี2ฝั่ง  ส่วนห้องน้ำมีเป็นห้องอยู่ 6ห้องและด้านหลังเป็นอ่างใหญ่อาบรวม2อ่าง)  เราก็ตกใจกันเลยให้เพื่อนคนนั้นเปิดประตู ปรากฏนางล้มแขนหัก นางบอกว่า อาบน้ำยืนอยู่ดีดีเหมือนมีคนผลักล้มนางเลยเอาแขนลง ทางอาจารย์เลยเอาส่งรพ. จนตกดึกเรานอน รู้สึกเหมือนมีคนมาอยู่ปลายเท้าเรานอนชั้นบน เราเห็นเป็นเด็กผช ยืนอยู่แล้วเอามือเขี่ยๆพื้นข้างๆขาที่เรานอน เราตกใจไม่รู้จะทำไงเลยได้แต่ข่มตานอน พร้อมได้ยินเสียงหัวเราะของเด็ก แล้วเราก็หลับไปเลยจนเช้า

                วันที่2 เช้านี้บางคนที่นอนเรือนเราต่างพูดว่า เมื่อคืนได้ยินเสียงเด็กผชหัวเราะ  เราก็ไม่ได้พูดอะไรได้แต่มองหน้าเพื่อน  พอช่วงกินข้าวรุ่นพี่ที่มาด้วยซึ่งมาเป็นพี่เลี้ยง เขาออกมานอนกางเต้นท์กันและล่าว่า นอนๆอยู่ได้ยินเสยงวิ่งข้างนอกเต้นท์พอเขาลืมตามองเงาจากไฟทางข้างนอกมันทำให้เห็นเป็นเด็กผช วิ่งอยู่รอบเต้นท์แล้วหัวเราะ เขาสะกิดเพื่อนขึ้นมาให้ดู 2คนนั้นนอนกอดกันกลมทั้งคืนเลยเนื่องจากกลัว จะออกมาแล้วกรี๊ดกลัวตกใจกันเลยได้แต่นอนเงียบๆในเต้นท์

ส่วนอาจารย์นั่นเล่าว่าตอนที่เขาเข้าเวรเด็ก เขาก็เดินตรวจๆแถวๆเรือนนอนเด็กๆแล้วบอกว่า  เห็นผชคนนึงเดินมา เป็นตาแก่ๆนุงขาวห่มขาวเดินมาบอกว่า เอ้าเห็นกูเดินผ่านกูกันไม่คิดจะแวะไหว้กูเลยรึ อาจารย์เลยบอก ตรงไหนครับลุงวันนี้ผมเพิ่งเจอลุง ขอโทษนะครับ ลุงบ้านอยู่ไหน เดี๋ยวไปส่งมั้ย ลุงคนนั้นเลยบอกว่า ไม่ต้อง ไม่ต้องกูมาเอง กูไปเองได้  อาจารย์ได้แต่ งง แล้วตาลุงคนนี้ก้เดินไป พอครูจะหันไปเรียกก็ไม่เจอตาลุงคนนั้นแล้ว

                เช้านี้อาจารย์เลยไปปรึกษาครูฝึกและได้ทำการลงความเห็นว่าเดี๋ยวจะไปซื้อของถวายศาลที่เดินผ่านเมื่อวันก่อน ครูฝึกบอกว่า ลืมให้ทำพิธีและถวายของ ไม่คิดว่าจะมีอะไร หลังจากที่พวกเรากินข้าวเสร็จ ก็ได้พากันไปทำพิธีขอขมาและก็ถวายของไหว้  และก็แยกย้ายทำกิจกรรม จนตกดึก มีรอบกองไฟ ครูฝึกปิดไฟหมดทุกดวง เหลือแต่ความสว่างของกองไฟด้านหน้า  จนเวลา5ทุ่มได้เราเห็นเด็กผชคนนั้นที่เจอเมื่อคืน นั่งอยู่ด้านหลัง ของกลุ่มผชที่เป็นแผนกช่างด้านหน้าเด็กคนนั่นคือเพื่อนเรา เด็กคนนั่น นั่งมองการแสดงของทางอีกกองนึงอย่างสนุกสนาน เราเลยไม่ได้สนใจอะไร เราก็คิดว่า คงเป็นลูกหลานครูฝึก จนถึงเวลานอนเราและเพื่อนๆก็เข้านอนกันปกติจนถึงเช้า

            เช้านี้มีเสียงพูดคุยกันเสียงดังจนเราและกลุ่มเพื่อนเข้าไปถามเลยได้ความว่า เต้นท์รุ่นพี่เจอกันอีกแล้วเมื่อคืนเป็นเด็กผช เดินอยู่รอบเต้นท์พร้อมหัวเราะ  รุ่นพี่ที่เจอพูดว่าเด็กคนเดียวกับที่เจอนั่นเหละเสียงรูปร่างมันใช่เลย ด้วยความที่พวกเราออยากรู้ว่าใครเลยไปถามครูฝึก ครูฝึกได้แต่บอกว่า “เป็นลูกของคนดูแลที่นี่เขาก็ปล่อยวิ่งเล่น ดันไปเล่นตรงบ่อ แล้วคงตกน้ำตายไม่มีใครเห็น ตามหากันอยู่เป๋นวันๆ มาอีกอีกทีคือศพลอยขึ้นมาของอีกวันนึง” 

ครูฝึกจึงบอกอีกว่า วันนั้นฉันเป็นคนหาเองด้วยเกณฑ์คนมาหา จำได้ว่าหาตรงนั้นแล้วหาหลายครั้งแล้วก็ไม่เจอ

ตอนตั้งค่ายแรกๆมีคนตายกันแทบทุกปีจนไปเจอพระรูปนึงท่านบอกให้ตั้งศาล พอตั้งศาลใต้ต้นไม้ตรงนั้นก็ไม่มีคนตายอีกเลย ก็มีแต่เด็กคนนี้แหละ อาจจะเป็นกรรมของเขาบุญเขามาได้แค่นี้  ใครมาที่นี่ก็เจอกันตลอด ให้ถือสะว่าเขามาเล่นด้วย  

ส่วนศาลนั่นปกติเข้ามาจะให้ไหว้กันตลอดแต่ช่วงนี้มากันหลายโรงเรียยนเลยลืมบอกกันไปบ้างว่าให้มาทำพิธี

ได้ยินประโยคนี้แล้วขนลุกจังแฮะ  เพื่อนที่นั่งฟังข้างๆพูดขึ้น     จากนั้นพวกเราจึงเดินทางกลับกัน

          ขออบคุณสำหรับทุกคนที่เข้ามาอ่ากันนะคะ