ภูเขาที่ขยะอวกาศตก

14 กุมภาพันธ์ 2564 (01:24) แปลโดย สายหมอก ยามเช้า

เทือกเขาอัลไตในเอเชียกลางสวยงามมากด้วยยอดเขาที่ปกคลุมด้วยหิมะป่าสนอันอุดมสมบูรณ์และหุบเขาที่มีทะเลสาบอัลไพน์และธารน้ำแข็งที่สวยงาม ภูมิภาคนี้มีชนเผ่าหลากหลายชาติพันธุ์อาศัยอยู่อย่างเบาบางซึ่งนำชีวิตที่เงียบสงบและมีความสุขไปกับการเลี้ยงแกะและควายเลี้ยงผึ้งและปลูกธัญพืชและพืชตระกูลถั่ว แต่ความสงบสุขของพวกเขาถูกทำลายเป็นประจำเพราะเศษชิ้นส่วนจรวดที่ตกลงมาจากท้องฟ้า

ชาวบ้านเก็บเศษซากจากยานอวกาศที่ตกล้อมรอบด้วยผีเสื้อสีขาวนับพัน เครดิตภาพ: Jonas Bendiksen / Magnum

ภูมิภาคอัลไตอยู่ใต้เส้นทางการบินของท่าเรืออวกาศที่ใหญ่ที่สุดและพลุกพล่านที่สุดในโลกนั่นคือ Baikonur Cosmodrome ในคาซัคสถาน ทุกครั้งที่ปล่อยจรวดออกจาก Cosmodrome ถังเชื้อเพลิงที่ถูกทิ้งจรวดบูสเตอร์ที่ว่างเปล่าและเศษซากอื่น ๆ ที่ตกลงมาบนเนินเขาห่างไกลเหล่านี้ทำให้ชาวบ้านพังพินาศทำลายบ้านเรือนและฆ่าปศุสัตว์ บ่อยครั้งที่หน่วยงานอวกาศของรัสเซียต้องจ่ายเงินชดเชยให้กับชาวบ้านเมื่อเกิดความเสียหายร้ายแรงต่อทรัพย์สิน

สื่อรัสเซียประเมินว่านับตั้งแต่ท่าเรืออวกาศเริ่มเปิดให้บริการในปี 1950 ชิ้นส่วนhttps://www.themoscowtimes.com/sitemap/free/2008/3/article/farmer-says-space-debris-killed-horses/361230.html">จรวดกว่า 2,500 ตันได้ตกลงสู่พื้นโลก ผู้อยู่อาศัยจะได้รับการเตือน 24 ชั่วโมงก่อนการเปิดตัวทุกครั้งเพื่อให้พวกเขาได้รับความปลอดภัย เศษซากส่วนใหญ่ตกลงในพื้นที่ที่กำหนดโดยตรงใต้เส้นทางการบินของจรวด แต่เศษซากจรวดที่ตกลงนอกพื้นที่ที่กำหนดไม่ใช่เรื่องแปลก ในปี 2008 ชิ้นส่วนโลหะยาว 10 ฟุตจากจรวดตกลงที่หมู่บ้านแห่งหนึ่งและเฉียดบ้านไป ความล้มเหลวในการเปิดตัวหรือการระเบิดอาจส่งผลร้ายแรงกว่านั้นมาก ในปี 2554 จรวดโซยุซ - อูไร้คนขับที่มุ่งหน้าไปยังสถานีอวกาศนานาชาติล้มเหลวภายในไม่กี่นาทีหลังจากปล่อยและร่วงลงสู่พื้นโลกพร้อมกับถังเชื้อเพลิง มันชนภูเขาอัลไตและระเบิดหน้าต่างแตกเป็นเสี่ยง ๆ ห่างออกไป 100 กม.

เส้นทางการบินของจรวดเปิดตัวจาก Baikonur Cosmodrome

ในช่วงยุคโซเวียตสหภาพได้รับความเจ็บปวดอย่างมากในการกู้คืนจรวดบูสเตอร์กลัวว่าพวกเขาอาจตกอยู่ในมือของชาวอเมริกันและให้ความลับเกี่ยวกับความสามารถของจรวดและเกี่ยวกับโครงการอวกาศ แต่นับตั้งแต่สหภาพล่มสลายหน่วยงานอวกาศได้หยุดเก็บชิ้นส่วนจรวดซึ่งขณะนี้เกลื่อนไปทั่วพื้นที่หลายพันตารางกิโลเมตรของบริภาษคาซัคและเทือกเขาอัลไต

ภายในไม่กี่ปีหลังจากคาซัคสถานแยกตัวออกจากสหภาพโซเวียตเศรษฐกิจใหม่ก็ผุดขึ้นรอบ ๆ ขยะอวกาศที่ถูกลืมเหล่านี้นั่นคือธุรกิจเศษเหล็ก พ่อค้าเศษเหล็กรอคอยการปล่อยจรวดแต่ละครั้งอย่างใจจดใจจ่อจากนั้นมองท้องฟ้าด้วยกล้องส่องทางไกลเพื่อหาเศษซาก จากนั้นพวกเขาก็ขี่รถจี๊ปและบนหลังม้าไปยังจุดชนและลงไปทำงานกับเครื่องเป่าลม วัสดุที่มีค่าเช่นโลหะผสมของไททาเนียมและอะลูมิเนียมตลอดจนสายทองแดงจะถูกลอกออกจากซาก สิ่งอื่นใดที่ขายไม่ได้จะถูกลากกลับไปที่หมู่บ้านและใช้ทำหลังคาเล้าไก่เพิงห้องสุขาและแม้แต่เลื่อนสำหรับเด็ก ๆ เล่นด้วย

เศษซากจากการเปิดตัวยุทอยู่บนบริภาษ เครดิตภาพ: Jonas Bendiksen / Magnum

แต่ซากเรือเหล่านี้ไม่ปลอดภัย เชื้อเพลิงจรวดโดยเฉพาะ UDMH หรือไดเมทิลไฮดราซีนที่ไม่สมมาตรมีพิษร้ายแรงและถังเชื้อเพลิงที่ทิ้งแล้วสามารถมีเชื้อเพลิงเหลืออยู่ได้มากถึง 10 เปอร์เซ็นต์เมื่อถูกทิ้งจากจรวดทะยาน ไฮดราซีนละลายได้อย่างสมบูรณ์กับน้ำทำให้สามารถซึมผ่านดินได้ง่ายและปนเปื้อนน้ำใต้ดินซึ่งใช้สำหรับการดื่มและการชลประทาน Hydrazine เป็นสารก่อมะเร็งที่รู้จักกันดีและสารประกอบนี้มักถูกตำหนิว่ามีผู้ป่วยมะเร็งเพิ่มขึ้นและเกิดข้อบกพร่องในภูมิภาคอัลไต นักวิจัยทางการแพทย์กล่าวว่าสารประกอบไฮดราซีนยังเป็นพิษต่อตับและระบบประสาทส่วนกลางและอาจทำให้เกิดโรคทางระบบประสาทที่ร้ายแรงและกลับไม่ได้

ปัญหาเรื่องถังเชื้อเพลิงที่ถูกทิ้งไม่ใช่เรื่องเฉพาะของรัสเซีย เช่นเดียวกับ Baikonur สถานที่ปล่อยของจีนยังตั้งอยู่ห่างจากมหาสมุทรและชิ้นส่วนจรวดที่มีเชื้อเพลิงที่ไม่ถูกเผาตกอยู่ในพื้นที่ที่มีประชากร สถานที่เปิดตัวใกล้มหาสมุทรไม่มีปัญหานี้เพราะสามารถทิ้ง Boosters ลงทะเลได้อย่างไม่เป็นอันตราย

ในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมามีความสนใจเพิ่มขึ้นเกี่ยวกับจรวดขับดันที่ปลอดสารพิษและเป็นมิตรกับสิ่งแวดล้อม สารขับดันเหล่านี้จัดการได้ง่ายและปลอดภัยกว่าและต้องการขั้นตอนน้อยลงและโครงสร้างพื้นฐานในการจัดเก็บและขนส่งน้อยลง หน่วยงานด้านอวกาศหลายแห่งเช่น NASA และ ESA ได้เริ่มลดการใช้จรวดที่ใช้ไฮดราซีนแล้วโดย จำกัด การใช้งานไว้ที่การปล่อยจรวดขนาดเล็กเท่านั้น นอกจากนี้ NASA ยังพัฒนาทางเลือกที่เป็นมิตรกับสิ่งแวดล้อมสำหรับจรวดขับดันแบบเดิมซึ่งพวกเขาหวังว่าจะใช้ในยานเปิดตัวและยานอวกาศรุ่นต่อไป