ประโยคสุดท้าย {เรื่องสั้นชวนขบคิด}

เรื่อง  ประโยคสุดท้าย

โดย   อักษราลัย

          "ไม่เคยทำอะไรที่จะต้องเสียใจใช่ไหม"  เขาตะโกนใส่หน้าฉันก่อนจะหันหลังเดินจากไป  …

           เหตุเริ่มมาจากเราสองคนทะเลาะกัน  ในวันที่อากาศร้อนอบอ้าว ท้องฟ้าอึมครึมมีเสียงฟ้าร้องแทรกมาเป็นระยะ แต่กระนั้นสายฝนก็ไม่ยอมโปรยปรายลงมาสักที  อากาศร้อนยังพอทน  แต่อาการที่เขาเอาแต่มองดูโทรศัพท์แล้วแชทกับใครสักคนนี่สิที่ทำให้ฉันตัวร้อนผ่าว   โกรธใบหน้าของเขาที่เอาแต่ยิ้มกับช่องแชทนั้น   แล้วฉันล่ะ!!  นั่งเบื้อใบ้อยู่ตรงนี้ ทำไมไม่สนใจกันบ้าง    

          ฉันเริ่มเรียกร้องความสนใจโดยการซุกลงไปที่ตักนั่น  ตักที่เขามักจะกดหัวฉันให้ซุกลงไปนอนซบอยู่เสมอยามนั่งเล่นอยู่เคียงข้างกัน  … 

         "อื้อ ร้อน"

         พูดแล้วเขาก็ขยับตัวหนีออกไป  จนหัวฉันหล่นกระแทกกับโซฟา  ไม่นะ! จะทำแบบนี้กับฉันไม่ได้  มือไวกว่าสติและความคิด  ฉันกระชากมือถือจากมือเขา  เขวี้ยงไปกระแทกผนังสีเขียวสด ที่เราเคยหัวร่อต่อกระซิกช่วยกันทาเมื่อสองเดือนก่อน  ห้องพักนี้เป็นรังรักของเรามาครึ่งปีแล้ว  ห้องของฉันที่เชื้อเชิญให้เขามาอยู่ด้วยความเต็มใจ … 

          โทรศัพท์แตกกระจายตามแรงเขวี้ยงของฉัน เขาตกใจ  ฉันเองก็ตกใจ  เขาเดินไปหยิบมันขึ้นมา  เมื่อเห็นสภาพของโทรศัพท์ที่ยับเยินเกินเยียวยา เขาจึงพูดประโยคนี้กับฉัน  

         "ไม่เคยทำอะไรที่จะต้องเสียใจใช่ไหม"  เขาตะคอกแล้วเดินจากไป  ฉันยักไหล่แล้วนั่งลงบนโซฟา  สายฝนเริ่มโปรยปรายลงมา   ในใจฉันสับสน  ควรต้องร้องไห้ไม่ใช่เหรอทำไมนิ่งได้ขนาดนี้   หรือเพราะประโยคนั้น   เพราะฉันได้ทำมันไปแล้ว ตอนชวนเขามาอยู่ด้วย  ใช่ฉันทำสิ่งที่ต้องเสียใจลงไปแล้ว และตอนนี้มันจบลงแล้ว … 

          ~⚘~

ฝากติดตามเพจของอักษราลัยด้วยนะคะ

https://www.facebook.com/gooddaywithcandy/