" ผีมารักผม "

สมัย พ.ศ. 2518 ช่วงนั้นแถวฝั่งธนฯบางกอกน้อยยังไม่ค่อยเจริญ​ รถราบ้านช่องยังน้อย​ ราวๆตีหนึ่งเข้าไปส่งผู้โดยสารในซอยเปลี่ยว​ ขากลับออกมาเหยียบคันเร่งพอควร​ วูบหนึ่งมีคนตัดหน้ารถ​ แกเบรคไม่ทันรถชนโครมคนๆนั้นอย่างจังร่างลอยละลิ่วข้ามหลังคารถตกตุ้บ!!

"ชิบหา.. ล่ะชนคน" แกคิดพร้อมรีบลงไปดู​ ร่างหญิงสาวชุดแดงเข้มนอนฟุบ​แกเข้าประคองพลิกตัว​ น่าแปลกที่ไม่มีบาดแผลไม่เป็นไรมาก​

"คุณๆเป็นไรมากมั้ย​ เจ็บตรงไหนบ้าง"

".. ไม่.. ซี้ด.. อูย.. แค่เจ็บ.. ข้อเท้า.." แกคิดว่า​โห.. ชนขนาดนี้ไม่ตายก็สลบแล้ว​

"ไปหาหมอดีกว่าครับ"  

 "ไม่ๆ​ ไม่เป็นไร​ พาฉันเข้าบ้านเถอะ.. "  แกคิดว่าก็ดีไปอย่างที่ไม่เลือดตกยางออก​ หญิงสาวชี้ให้ประคองพาไปส่งที่บ้านใกล้ๆนั้น​

              บ้านไม้ทรงเก่าสองชั้นทะมึน​ รั้วรอบขอบชิด​ ภายในมีเก้าอี้ไม้สัก​ ตู้หลังใหญ่พร้อมโต๊ะเครื่องแป้งกระจก​

"แน่ใจนะว่าไม่เป็นไรมาก.. "

" ไม่.. เอางี้ถ้าอยากรับผิดชอบบ้าง​ พรุ่งนี้ก็หาอาหารมาส่ง​ เพราะฉันคงออกไปไหนไม่ไหว.." 

"ได้สิ​ ได้เลยครับ​ ผมจะมาดูแลคุณ.." นั่งคุยอีก2-3คำ​ แกก็ขอตัวกลับ​ขับรถเข้าบ้านเลย​ คิดว่าคืนนี้ดวงซวยไม่ขับต่อไปแล้ว​ อาบน้ำอาบท่านอนคิดอะไรเรื่อยเปื่อยกว่าจะหลับก็รุ่งสาง

            2วันมาแล้ว​ ก่อนออกไปขับรถ​จรัลจะซื้อข้าว​ขนม​ น้ำเข้าไปส่งหญิงสาวที่บ้าน​ ด้วยเป็นการไถ่บาปที่พลาดพลั้งไปชนเธอ​  แต่วันนี้แกมีผู้โดยสารว่าจ้างเหมารถไปโคราชเพื่อทำธุระจนค่ำ​มืด​ กลับเข้ากรุงรถก็ติดหนึบ​ กว่าจะแล้วเสร็จก็ดึก​ ในใจวิตกห่วงหญิงสาวอย่างมาก​ สมัยนั้นจะติดต่อทางมือถือก็ยังไม่แพร่หลาย​ แวะรถบะหมี่พร้อมซื้อน้ำรีบไปที่บ้านนั้น

          หญิงสาวยังคงนั่งบนเก้าอี้ตัวเดิม​ "คุณลืมฉัน​ คุณทิ้งฉัน.."

"ป่าวๆนะครับ​ ผมยุ่งมากเลย​ เป็นห่วงคุณทั้งวัน.."  หญิงสาวโผเข้ากอดแกราวคนรัก​

"อย่าทิ้งฉันอีกนะ.. อย่า.." น้าจรัลตกใจผงะ​ ด้วยคาดไม่ถึง​

"เฮ้ย​ อะไรกัน​ คุณทำอะไรยังงี้..ไม่นะ"

พลันนั้น​ ประตูเปิดพรวดเข้ามา!! "หน็อย! คาหนังคาเขาเลย​ หญิงชั่ว​ชายเลว​สมสู่คบชู้!! "ไม่ทันตั้งตัว​ หนุ่มใหญ่ที่มาพร้อมมีด​ เงื้อฟันฉับลงที่คอหญิงสาว!! ให้ตายเถอะ​ หัวเธอหลุดทันที​ ตกลงตุ้บ​ แกร้องเสียงหลง

​ "เฮ้ยย   อ.. อย่า.. ไ.. ไม่ใช่นะ.. ไม่.. "ชายคนนั้นเหมือนได้สติทิ้งมีดโผเข้ากอดร่างไร้หัวหญิงสาว

​" ที่รัก.. นี่​ ผมทำอะไรลงไป.. อย่าทิ้งผมไปนะ.. ขอโทษ.." เขาหันหลังกลับวิ่งไปคว้าเชือกขึ้นบันไดผูกกับราวและคอโดดลงมาอย่างรวดเร็ว​ ดิ้น2-3ทีกระตุกแน่นิ่ง​

              ทุกอย่างเกิดขึ้นรวดเร็วชนิดตั้งตัวไม่ติด​ แกหันหลังจ้ำอ้าวออกจากบ้านนั้น​ อดไม่ได้ที่จะหันไปดู​  เห็นจะๆชายที่เป็นผัวยืนอุ้มหัวภรรยาโบกมือให้แก​

"เหอๆ.. อย่าลืมมาเล่นอีกนะคุณ... ฮ่าๆๆ.." แกรู้สึกวูบไปทันที.. มารู้สึกตัวอีกทีที่ร้านค้าแถวๆปากซอย​ 

  "บ้านนั้นเป็นบ้านร้างมานาน​ ผัวคิดว่าเมียนอกใจเลยฟันหัวขาด​ ส่วนตัวเอง​ แขวนคอตายตาม..."ชาวบ้านเล่าว่า​ คนต่างที่มามักเจอประจำ​  นี่ที่แกชนหญิงสาวนั่นก็ไม่ใช่คนน่ะสิ​ มิน่าชนแรงยังไม่เป็นไร​ แล้วที่ดูแลมาก็คือ​ ผี​ คิดแล้วเหงื่อแตกพลั่ก​ ใจเต้นตุ้บๆไม่หาย

             เช้ามาแกลุกใส่บาตรพร้อมอุทิศส่วนกุศลให้วิญญาณทั้งคู่ให้ไปผุดไปเกิดเสียที​ น้าจรัลแกเลิกขับแท็กซี่ตั้งแต่บัดนั้นเป็นต้นมา..