เฮี้ยนแหกจอ

แม้ ประเทศจะคลายล็อคดาวน์จากวิกฤติจาก โควิด –19 แล้วแต่ผมก็เป็นอีกคนที่เดี้ยงเพลี่ยงพล้ำบริษัทปิดตัวพูดง่ายๆก็ตกงานน่ะแหละ​ จะหันหน้าไปพึ่งพาเพื่อนฝุงมันก็หน้าดำคร่ำเครียดไม่แพ้กัน​  เอาไงล่ะทีนี้​ บ้านต่างจังหวัดก็ไม่มีให้กลับ​ อพยพมาอยู่เมืองกรุงก็ตั้งแต่น้อย​ นั่งไล่หาเพื่อนต่างถิ่นก็ไม่ค่อยได้ติดต่อใคร​ นึกขึ้นได้แว่บนึง​ ไอ้แว่นอยู่เมืองอุบล​ พอได้ทักทายกันบ้าง​ แม้ไม่บ่อยแต่ก็ไม่ถึงกับขาดหายซะทีเดียว​ เลยกริ๊งกร๊างคุยกะมันเผื่อมีช่องทางงานอะไรบ้าง

  "ก็พอมีอยู่บ้าง​ว่ะ​ แต่ก็ต้องทนๆหน่อย​ 2-3งานแหละ"

  "เออว้อย​ ไงๆก็ต้องเอาไว้ก่อน​ ขืนเล่นตัวอดตายแน่"

มันแจงมา​ มีงาน​ รปภ.​ เซลล์ขายประกัน​ เซลล์ขายเครื่องกรองน้ำ​ ไงดี​ รปภ.ผมก็อดนอนไม่เก่ง​ ขายประกันก็ต้องพูดน้ำไหลไฟดับ​  เลยเลือกขายเครื่องกรองน้ำ​ ไงๆก็มีสินค้าให้ลูกค้าดูเผื่อพูดโน้มน้าวไม่เยอะเกิน

"เออๆมาวันไหนก็โทรมาบอกก่อนล่ะ​ "มันรับปากจะดูงานรอ

          ผมเองยังหนุ่มโสด​ เรื่องไปทำงานที่ไหนเลยไม่ยาก​ อีก2-3วันคืนห้องเช่าผมก็เก็บกระเป๋าจับรถทัวร์ไปอุบลทันที​  เดินทางเกือบ10ชั่วโมงถึงช่วงบ่ายๆมันมารับที่​บขส.ไปบ้าน​

  "เรื่องงานน่ะ​ มะรืนค่อยทำ​ ข้าคุยกับหัวหน้าไว้แล้ว​ อยู่กับข้าไปก่อน​ ยังไงถ้าอยากส่วนตัวค่อยขยับขยายนะ"

ผมขอบอกขอบใจมันนัก​ ไง ๆ ก็ต้องอยู่ให้ได้​ ไม่มีทางเลือกแล้ว

 "เอ็งก็พักผ่อนนะ​ เย็นๆค่อยออกไปซื้อไรกินเองล่ะ​ คืนนี้ข้ามีงานเลี้ยงที่บริษัทคงกลับดึก​ ไม่ได้อยู่ดูแลเอ็ง"

" เออน่า​ อย่าห่วงข้า​ อยู่ได้แหละ​ ไม่ใช่เด็กๆแล้ว"ผมบอกไม่ให้มันคิดมาก​  เจ้าแว่นมันออกไปทำงานต่อ​ ผมอาบน้ำอาบท่าเปิดทีวีนอนดูแล้วก็งีบหลับไป​ มาตื่นทีเอาเกือบทุ่ม​ เลยออกไปนั่งกินข้าวในตลาดซึ่งก็ บรรยากาศเงียบๆแล้ว​ แสงสีไฟจากร้านไม่ค่อยมี วินมอร์'ไซค์ 3-4 คันนั่งนอนรอผู้โดยสาร​ เลยเดินเลี่ยงออกมาท้ายตลาด​ เห็นโรงหนังหนึ่งตั้งตะคุ่มเปิดไฟไม่กี่ดวง​ ต่างจังหวัดยังมีโรงหนังชั้นสองชานเมืองอยู่​ น่าสนใจดีผมมันสายนักดูหนังซะด้วยสิ​ หน้าโรงเห็นติดป้าย​ "เฮี้ยน" ชื่อหนังเข้าท่าดี​ หนังผีซะด้วย  แต่ไม่มีคนเลย  เห็นแต่ตาแป่ะแก่ๆขายตั๋ว

 "หนังวนน่ะคุณ​ คนเข้าไปหมดแล้ว.."

ผมซื้อตั๋วเข้าไปในโรงมือมาก​ มีเงาคนดำๆนั่งดูเงียบๆไม่กี่คน​ ในหนังผีมันคลาน​ แต่​ให้ตายเถอะ​ ผมเห็นมันคลานออกมานอกจอได้​  แถม.. ม.. มือมันยื่นมาใกล้หน้า.. ผม..

 "เหวอออ!!..ผ.. ผี.." ผมร้องลั่น​ ทุกคนหันมามอง​

  "ผีเผอที่ไหนคู๊ณ.. กลัวก็อย่าดูสิ​ "

  แต่ละคนหน้าดำ ๆ คล้ำ ๆ สีหน้าเรียบเฉย​ เลยขยี้ตามองในจออีกครั้งก็ปกติดีไม่มีไร​  ผมคงตาฝาด​ ไปล้างหน้าล้างตาดีกว่า​ ว่าแล้วก็ไปห้องน้ำ​ ทางเดินกลิ่นมันอับ ๆ เหม็นๆโรงหนังเก่า ๆ ก็เงี้ย​ เห็นชาย2คนตรงโถฉี่​ คนนึงฉี่อีกคนนึงนวด​ บ๊ะ​ โรงหนังยังวี้ยังมีบริการนวดด้วยเร้อะ​

 "เฮ้ย​ นวดเบาๆหน่อยซีวะ​ ห่ะ.. คอแทบหัก"

 "เส้นมันตึงอ่ะ​ ต้องออกแรงหน่อย​ อื้ดด..!!"

 "โอ้ยย.. หัก​ หักแล้ว!!.." เสียงดังกร๊อบ​ นั่น​ คอมันหัก​ หัว.. หัวมันหลุดจากบ่า​ ตกตุ้บ!

"เฮ้ย​ อะไรกันวะ​??" ผมเสียงหลง

 "ฮ่าๆๆ​ ยากไรวะ​ หลุดก็ต่อใหม่.." มันว่าพลางหยิบหัวไอ้คนนั้นขึ้นมาต่อให้​

" ทีข้าเอวขาดครึ่งท่อนยังไม่โวยวายเลย​ นี่ๆดู.. " พลันนั้น​ ร่างมันหงายหลังตึงขาดกระเด็น​ ครึ่งท่อนบนคลานกระดึบๆไส้ลากเป็นพรวน​ หันมามองผมตาแดงก่ำ

          เท่านั้นแหละไม่ต้องอธิบายซ้ำ​ ผี​ ผีชัด ๆ​  กระโจนพร่วดเข้าในโรงหนังแหกปากก้อง​ " ช่วยด้วยย​ ผีหลอกกก ๆ ๆ.. "

ทุกสายตาหันมามอง​ แต่.. ไม่มีคู่ไหนเลยที่มีอาการตกใจ​ หน้าดำ ๆ คล้ำ ๆ ต่างแสยะยิ้ม

"หลอกแบบนี้เหรอ.." มันดึงหัวหลุดออกมา​ อีกคนยืดมือยาว​ บางตัวแหกพุงควักไส้​ ถึงทีนี้พอแล้วผม​ หันหลังวิ่งไปทางออก​ รู้สึกมันมีทั้งควันทั้งไฟ  นี่มันไฟไหม้​หลับหูหลับตาวิ่งฝ่าควันออกมาจนพ้นโรงหนัง​ วิ่งไปทางกลุ่มคน​ ตรงนั้นไอ้แว่นเพื่อนผมมันยืนอยู่​ ผมหอบแฮ่ก ๆ เล่ามันทุกอย่าง

  "โดนดีอีกแล้วเพื่อนกู.. เอ็งหันไปมองสิ"

ผมหันไปมองโรงหนังนั่น​ มันมีแต่เสาดำ ๆ ไม่กี่ต้น​ที่เป็นซากปรักหักพัง​ รั้วสังกระสีมีป้ายติด​ "ปิดถาวร" ได้ยินมันพูด

 "มันปิดตายมานานแล้ว​ เมื่อ 3 ปีก่อนขณะฉายหนังไฟลัดวงจรไหม้อย่างรวดเร็ว​ คนออกไม่ทันโดนคล่อกตายไปเยอะ​ วิญญาณคงสิงสู่ในนั้น​ คนที่นี่ไม่มีใครกล้าเข้าไปใกล้หรอก.." มันพาผมกลับบ้าน​ แข้งขาหมดเรี่ยวแรง​ จนต้องโบกสามล้อกลับ.. คิดจะดูหนังทั้งทีดันมีผีมาดูด้วยซะงั้น...บรื๋อออออ

                                /////////////////////////////////////