LINE สยอง น้องหมวย

สายฝนที่ตกพรำ ๆ มาตั้งแต่บ่ายจนเวลานี้เกือบจะเที่ยงคืนแล้วยังไม่มีทีท่าว่าจะหยุดเลย อากาศอย่างนี้มันเหมาะที่ควรจะนอนยิ่งนัก แต่สำหรับเขากลับกำลังก้มหน้าก้มตาพิมพ์บางอย่างยุกยิก ๆ กับมือถือไม่หยุดพร้อมกับยิ้มอย่างปลื้มปิติใจ บางครั้งก็หัวเราะร่าออกมาคนเดียว ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าเป็นอาการของคนมีความสุข

“ ติ๊งหน่อง ๆ “ เสียงไลน์น่ะเอง มันดังเป็นระยะ ๆ แทบไม่หยุด   อีกหนุ่มซึ่งนอนไม่ห่างกันดิ้นพลิกซ้ายพลิกขวาอยู่ตลอด ดูเหมือนเขาจะชักรำคาญ

“เฮ้ย ไอ้เอก  เมื่อไหร่จะนอนซักทีวะ หนวกหูว่ะ ดึกแล้วนะ “

เอกผู้ที่ถูกกล่าว เหมือนไม่รับรู้ ยังคงขะมักเขม้นกดยุกยิกไปเรื่อย  อีกฝ่ายคงทนไม่ไหวคว้าผ้านวมหนาคลุมโปงมิดหัว  เอกเหลียวหันมาดูแวบหนึ่งพร้อมเอ่ย

“ ไอ้ป้อม เอ็งนอนมาตั้งแต่หัวค่ำแล้วนะ ยังไม่พออีกเร้อะ  พรุ่งนี้ก็เป็นวันหยุดยาวอีกตั้ง 3 วัน นอนไรนักวะ”

ว่าแล้วก็ก้มหน้าเล่นไลน์ต่ออย่างไม่มีทีท่าว่าจะง่วง  ข้างนอนอากาศเย็น ฝนยังคงตกตลอดคืน....

           สายแล้วฝนหยุดตกสักที  บ้านในสวนอากาศกำลังดี เอกลุกขึ้นจัดเตรียมกระเป๋าใบเขื่อง 

“ ไอ้ป้อม ไป ๆ อาบน้ำแต่งตัวไปด้วยกัน  “

“ ไปไหนวะ อากาศอย่างนี้ ไม่อยากไปไหนว้อย ”

“ เออน่า ไปเป็นเพื่อนข้าหน่อยเหอะ  ข้าจะไปหาน้องหมวย  ”

เจ้าป้อม ชะงักหน่อยนึง แล้วเหมือนจะคิดได้ 

“ หืมม  อย่าบอกนะว่า คนที่เอ็งคุยไลน์เมื่อคืน  ”

“ แหม เอ็งนี่เดาเก่ง ก็ใช่น่ะแหละ  ตอนนี้บ้านเขาน้ำท่วม อยากให้ไปช่วยเขาหน่อย  สงสารเค้าว่ะ อยู่กับเตี่ยแค่ 2 คน  ทางการยังเข้าไปไม่ถึงเลย เราพอช่วยไรได้ก็ช่วยไปก่อน  "

“ ฝนตกยาวขนาดนี้น้ำคงท่วมถึงคอ จะไปยังไง เอ็งก็มีแค่ปิคอัพจะลุยไปยังไงล่ะ ”

“ ดูข่าวมาแล้วทางยังไม่ขาด น้ำท่วมแค่หมู่บ้าน เส้นทางยังไปได้อยู่  แล้วก็อย่าคิดปฎิเสธไม่งั้นเอาหนี้ที่ติดข้าคืนมาเดี๋ยวนี้ !!” เขาเล่นไม้ตายเพราะรู้ว่ายังไง ๆ ไอ้ป้อมก็ต้องยอม

        ปิคอัพสีดำวิ่งฉิวปลิวทะยานจากเมืองกรุงสู่อิสาน ตลอดเส้นทางมีน้ำท่วมขังบ้างเป็นระยะ ๆ ปกติใช้เวลาเดินทางสัก 3 ชั่วโมงก็ถึง แต่ด้วยสถานการณ์น้ำท่วมแบบนี้ กว่าจะถึงก็เล่นเอาเกือบค่ำ  แวะจอดตลาดกินข้าวเอาเรี่ยวแรงกันหน่อย  อิ่มแปล้กันแล้วก็ไม่ลืมที่จะถามทางเข้าบ้านสาวเจ้า

“ โอ้ย หมู่บ้านนั้นน้ำท่วมหนักเลยพ่อหนุ่ม ตัดจากโลกภายนอกเลยล่ะ เห็นว่าทางการกำลังเข้าไปเมื่อบ่าย ๆ นี้ล่ะ ”

เอกได้ยินยิ่งคิดหนัก ยิ่งป็นห่วงสาว ป่านนี้จะอยู่ยังไง ถึงว่าจะเข้าไปยากแต่เขาก็จะไปเท่าที่ไปได้  ว่าแล้วจับรถห้อตะบึงไป และเพียง 3 กิโล ถนนก็ขาดรถไม่สามารถไปได้อีกแล้ว ยืนรอ ๆ รี ๆว่าจะเอาไงดี ก็เห็นเรือแจวลำหนึ่งตะคุ่ม  ๆ  “ ฮ่า ๆ ขึ้นมาเลยหนุ่ม ลุงมาคอยตั้งนานนึกว่าไม่มาซะอีก ..”

“ ลุงรู้ได้ไง...”

“ เอาน่า  นังหมวยมันบอกว่า   จะมีคนมาหาเลยให้ลุงมารอ...’’

ออ  เขาค่อยโล่งอก นึกว่าจะเจอมิจฉาชีพซะแล้ว   ตลอดทางบนผิวน้ำที่มืดมิดเห็นก็แต่เพียงยอดปลายไม้กับหลังคาบ้าน น้ำท่วมหนักมากจริง ๆ ส่วนตาลุงก็จ้ำพายพรวด ๆ ไม่พูดไม่จา ไม่นานก็มาถึงเรือนไม้ยกสูงตรงนี้ดูน้ำไม่ค่อยหนักเท่าไหร่ บ้านตะคุ่ม ๆ ดำทะมึน แสงไฟตะเกียงวูบวาบ เงา คนบนบ้านวูบวาบ แล้วก็ออกมาต้อนรับ

“ พี่...พี่มาจริง ๆ นี่หมวยเองนะ ...”  สาวในชุดเสื้อยืดกางเกงขาสั้นผิวขาว หน้าตาบ่งบอกว่ามีเชื้อจีน เธอสวยกว่าที่คิดเสียอีก แม้จะมองไม่ค่อยถนัดเพราะแสงสลัวจากไฟตะเกียง

“ จ้า บอกว่ามาก็ต้องมาสิ  ”  เอกดีใจนักหนาที่ได้มาเห็นสาวคนที่คุยมาตลอดตัวเป็น ๆ

เธออยู่ชั้นสองที่พออยู่ได้ แต่น้ำก็ยังปริ่ม ๆ ข้าวของดูรกไม่เป็นระเบียบคงถูกขนย้ายขึ้นมา  เจ้าป้อมมันมองเหลียวมองอย่างระแวงหวาด ๆ ดูไม่ค่อยสบายใจนัก  กลิ่นก็อับ ๆ บางครั้งเหม็นเหมือนมีไรเน่า สะกิดเจ้าเอกยิก ๆ

“ เออน่า  ไม่มีไรหรอก  หมูหมามันตายก็เหม็นหน่อยงี้แหละ เอ็งนี่ก็...” พูดเหมือนรู้ใจมัน

“ หมวยจะเอาไงต่อไป ..เตี่ยอยู่ไหนเหรอ ”   “ เตี่ยไม่ค่อยสบาย นอนในห้อง คืนนี้พวกพี่ก็นอนตรงนี้ก่อนแล้วกัน พรุ่งนี้ค่อยคิดเรื่องพาหมวยออกไปจากที่นี่  ..”

เอาไงเอากัน  เอกคิด แต่คืนนี้เขาไม่คิดนอนแน่ ๆ อุตส่าห์มาถึงที่ทั้งที ยังไงก็ขอชื่นใจกับสาวเจ้าสักคืน เธอก็มีใจซะอย่างนั้น ไม่งั้นไม่ชวนมาถึงที่หรอก  แล้วก็จริงดังว่า หมวยเธอออกมานั่งด้วย เขาจึงพาหลบมุมไปแถว ๆ หลังบ้าน  ปล่อยให้ไอ้ป้อมมันนอนกรนคร่อก ๆ คนเดียว

       ไม่รู้ดึกเท่าไหร่ เจ้าป้อมมันรู้สึกปวดท้องฉี่ขึ้นมา ลุกขึ้นมาปล่อยฉ่าตรงนั้นล่ะ ว่าจะนอนต่อก็เหลือบไปเห็นสองหนุ่มสาวกอดรัดฟัดกันพัลวัน แต่..ให้ตายเถอะ!สาวเจ้าที่เพื่อนมันกำลังคลุกเคล้า มันไม่ใช่น้องหมวยคนสวย  บัดนี้มันเป็นร่างที่บวมอืดเน่าเฟะ ผมหลุดร่วง เบ้าตาถลน แวบนึงหันมามองมันพร้อมยิ้มแสยะ แลบลิ้นยาวเฟื้อยมาหา ไอ้ป้อมแทบช็อค ขาแข้งแข็ง ขนลุกเกรียว 

“ ไอ้  ไอ้..เอก ..ผ..ผี.ผ..ผี..!!! มึงก..กอด..ผ..ผี..” ไอ้เอกไม่รับรู้ยังคงนัวเนียไม่หยุด  พลันนั้น!มือหนึ่งมาตะปบที่ไหล่มัน  พร้อมเสียงแหบพร่า

“ ลื้อจาไปยุ่งอารายกับหนุ่มสาวเขา..เหอ ๆ ๆ ..”  เจ้าป้อมสะดุ้งเฮือกหันหลังกลับมามอง  ให้ตาย  มีแต่ท่อนมือที่เกาะบ่ามัน ไม่มีใคร มันสะบัดแขนนั้นให้หลุดเร่า ๆ แหกปากลั่น  นั่นล่ะ เจ้าเอกถึงได้สติไปมองเพื่อนที่วิ่งไปวิ่งมาราวคนบ้า กลับมามองสาวคนรักซึ่งบัดนี้ไม่เหลือความสวยงามน่ารักอีกแล้ว  ดวงตาบวมหลุดห้อยจากเบ้าต่องแต่ง จมูกยุบฟันซี่ใหญ่ ๆ ล้นปากและหน้าทื่อืดพอง หนังหัวหายไปเป็นกระจุก

“ เฮ้ยยยยยยย!!! อะไร  อะไรกัน ผ..ผี  เธอ..เป็นผี..อย่า...อย่า....!!!!”

เขาหันหลังถอยกลับไปหาไอ้ป้อมที่ตอนนี้มันสลบไสลไปแล้ว 

“  ไปไหนคะที่รักขา..ไหนว่าจะเอาน้องหมวยเป็นเมียไง..แล้วหนีทำไม..ไม่รักหมวยอีกแล้วหรา..”

“ มาสิจ้ะ จะหนีทำไม อุตส่าห์มาหาถึงนี่  รู้มั้ยหมวยรอพี่มา ตั้งสามวันแล้ว...ลืมที่เราไลน์คุยกันแล้วเหรอ...ผู้ชายก็งี้แหละ..”

เขาไม่รู้หรอกว่าเธอจะพูดอะไรไปเรื่อย  รู้แต่ตอนนี้เขาตัวชาหูอื้อ ผมเผ้าลุกซู่ ขาแข้งมันเหมือนถูกตรึงไว้ ลิ้นพองคับคาปาก เวียน ๆ หัวพร้อมจะเป็นลม  และก่อนสติจะดับไป เขาเห็นแสงไฟส่องมาจากข้างนอก แล้วก็.........................................

                    เอกรู้สึกตัวอีกทีว่าตัวเองอยู่ที่ตลาดที่แวะมากินข้าว ข้าง ๆ มีไอ้ป้อมฟุบอยู่ คนล้อมรอบเต็มไปหมด  เขาเล่าทุกอย่าง  ชายหนุ่มกลุ่มหนึ่งบอกว่าพวกเขาเป็นหน่วยอาสาออกไปช่วยหาคนที่ติดน้ำท่วมเห็นเขาล้มลุกโหวกเหวกคนเดียวเลยช่วยมา  ส่วนชาวบ้านเล่าว่า บ้านหมวยกับเตี่ยขายของชำ เห็นว่าจมน้ำตายทั้งคู่มาแล้วสามวัน ยังหาศพไม่เจอ เขาฟังแล้วขนลุกซู่อีกครั้ง

           เอกกับป้อมกลับบ้านอย่างหมดเรี่ยวแรง  นึกไม่ออกว่าทำไมถึงมาหลอกหลอนกันขนาดนี้  หรือว่าดึงเขามาเพื่อให้ทางการหาศพเจอ  ยังไงเขาก็ต้องทำบุญกรวดน้ำให้ยกใหญ่  

            ตั้งแต่นั้นมาได้ยินเสียงไลน์ทีไรเขาขยาดที่จะไปเปิดมันดูแล้ว  

                แล้วคุณล่ะ  เหอ ๆ  ๆ  ......