“ปม จมอยู่กับอดีต”

ความผิดพลาดในชีวิต มิใช่ละครนำกลับมาฉายซ้ำไม่ได้ แต่ชีวิตเริ่มต้นใหม่ได้ทุกวันอย่างมีความสุขคุณจะสร้างกำแพงหนาค่อยป้องกันการรบกวนจากสภาวะที่น่าวิตกกังวล ซึ่งจะนำไปสู่ความไม่สงบในจิตใจคุณ เพราะ คุณ ! ไม่เข้าใจกฎของธรรมชาติ
"คำเตือนใจผู้เขียนจากอาจารย์อ๊อด"

วิธีการแยบยลที่กฎของธรรมชาติสอนให้มนุษย์ รู้จักป้องกันและปกป้องตัวเอง นั้นคือ “มนุษย์ทุกคนต้องผ่านความเจ็บปวด จนรู้จักมัน ดีพอ ๆ กับอวัยวะ ส่วนหนึ่งของร่างกาย”

แล้วคุณเข้าใจความเจ็บปวดนั้นขนาดไหน  พอที่จะทำให้คุณรู้ได้ว่านั้นคือธรรมชาติ แล้วไม่ทำให้คุณไม่จมอยู่กับความเจ็บปวดจนกลายเป็น “ปมในอดีต”

มีคนเคยบอกผู้เขียนว่า การที่เราจดจำอดีต การเขียนเรื่องราวในอดีต คือ “ปม จมอยู่ในอดีต”  อะไรคือ ปม คำถามที่วิ่งสวนมาทันทีในหัวของผู้เขียน เพราะ จากการพยายามฝึกและเข้าใจกฎของธรรมชาติสอนให้ผู้เขียนเข้าใจ ในทุกเรื่องที่เข้ามาปะชีวิตค่อยๆถอดจนผ่านมันมาได้  ไม่ว่าสุขหรือทุกข์ก็ตาม แล้วมีเหตุผลใดที่จะทำให้การที่ผู้เขียนเลือกจดจำเป็นอดีต  ให้คอยเป็นเครื่องนำทางไม่ให้หลงเข้าไปในวังวนในเหตุแห่งทุกข์เท่านั้น มิได้คิดว่าตนเองจะจมอยู่ในห่วงแห่งทุกข์นั้น เล่าเรื่องอดีตทุกครั้งมีแต่ความภาคภูมิใจที่เรากลับผ่านพ้นเรื่องราวเหล่านั้นมาได้ของทุกช่วงชีวิต  จนระยะหลังยิ่งคิด ยิ่งเขียน ยิ่งถ่ายทอดก็นั่งยิ้มกับสิ่งที่ผ่านมา นึกขำขันกับการต่อสู้ ที่ร้ายกว่าเจ็บปวดร่างกายคือการต่อสู้ด้านจิตใจ นึกไปก็ยิ้มไปเสมอ เพราะ เราเข้าใจมัน

ผู้เขียนป้องกันตัวเองจากความเจ็บปวดแต่ผู้เขียนก็มีความศรัทธาอย่างแรงกล้า เสมอมาว่า “คนเราหากพยายาม อดทน อดกลั้น เรียนรู้ ย่อมทำให้ชีวิตเราดีขึ้น และมันก็เกิดผลที่ดีขึ้นจริง ๆ นะ ถึงแม้ว่ายังไม่ถึงที่สุดก็ตาม แล้วนิยามที่ว่า “ที่สุด” ของแต่ละคนก็ไม่เท่ากันเพราะหากคนที่ใช้คำว่าที่สุดมาการันตีผลงานของตนเอง  ยังถือว่าไม่ประสบความสำเร็จ เพราะคนที่จะประสบความสำเร็จได้นั้นคือคนที่ยังทำไปเรื่อย ๆไม่หยุดที่จะพัฒนาไม่มีคำว่า “ที่สุด”

แน่นอนว่าคนที่เดินไปถึงจุดที่สูงที่สุดมักตกลงมาสู่จุดที่ต่ำสุดเพราะไม่มีทางก้าวแล้ว มนุษย์ยังต้องก้าวเดินทุกวันหากมีลมหายใจ

แล้วมีความจำเป็นอะไรที่ผู้อ่านจะทำให้เรื่องในอดีตเป็น “ปม” ความผิดพลาดในชีวิต มิใช่ละครนำกลับมาฉายซ้ำไม่ได้ แต่ชีวิตเริ่มต้นใหม่ได้ทุกวันอย่างมีความสุข จดจำแต่ไม่อยู่ในอดีตที่โหยร้ายกับจิตใจ  เดินออกมาจากมันและหันกลับไปตะโกนใส่มันดัง  ๆ ว่า  “ เงายังไงก็เงา ไม่ใช้ตัวจริง มองกับพระอาทิตย์กี่ครั้งมึงก็ไม่สามารถทับร่างเราได้อยู่ดีถึงพยายามขนาดไหน”  แล้วเราจะมาป่วยการกับเงาบางอย่างในตัวเราแล้วสร้างำแพงขึ้นมาเองทำไม  กำแพง จิตใจที่เราสร้างมันอันตรายกว่า ความจำปวดที่ธรรมชาติสร้างมาทดสอบเราเสียด้วยซ้ำไป

มาค่ะ มาลองผลักเงาดำออก กระทืบกำแพงใจทิ้ง กล้าเผชิญปัจจุบัน และให้อดีตคอยดันเราสู่อนาคตกัน

13/01/62  ว่าที่ร้อยตรีหญิงเสาวนิจ ปากบารา