ผียายทวด

        ขิงเป็นคนอยุธยาที่เข้ามาเรียนในกรุงเทพฯ พอถึงช่วงปิดเทอมก็กลับไปบ้าน ซึ่งที่บ้านมีแม่และ พี่สาวอยู่กันสองคน บ้านของขิงเป็นบ้านไม้ยกพื้น ชั้นบนเป็นห้องนอนส่วนชั้นล่างเทปูนฝั่งซ้ายของชั้นล่าง เป็นห้องครัวและฝั่งขวามีโซฟาสำหรับนั่งเล่น จะเรียกว่าเป็นมุมรับแขกก็ได้เพราะมีทีวีตั้งอยู่ด้วย ถัดจาก ชั้นวางทีวีมีเครื่องออกกำลังกายของพี่สาวตั้งอยู่ ช่วงที่ขิงกลับไปบ้านได้เกิดเรื่องหลอนขึ้นกับพี่สาวพอดี ซึ่งก่อนหน้าที่จะเกิดเรื่องหนึ่งวัน พี่สาวได้จ้างคนมายกตู้ไม้โบราณที่ชั้นสองมาตั้งไว้ที่ใต้บันได ข้างๆ ห้องน้ำชั้นล่าง

        วันเกิดเหตุขณะที่พี่สาวกำลังล้างจานอยู่ชั้นล่างก็กรี๊ดดังลั่นและวิ่งขึ้นมาชั้นสอง ตอนนั้น แม่ไม่อยู่บ้าน ขิงเลยรีบออกจากห้องมาดู พี่สาวบอกว่าตอนที่ล้างจานอยู่ หางตาก็เห็นว่ามีคนเดินจากตู้ไม้ ใต้บันได เดินเข้าไปในห้องน้ำ พอหันไปดูก็ไม่เจอใคร แต่พอเดินไปดูที่ห้องน้ำก็ตกใจกรี๊ดลั่นเพราะเห็น ผู้หญิงผมหงอกยืนหันหลังเข้าหากระจกในห้องน้ำ  และเท้าของหญิงแก่ลอยเหนือพื้นห้องน้ำด้วย ขิงเป็นคน ที่ไม่เชื่อเรื่องผีสางเลยชวนพี่สาวลงไปดูด้วยกัน แต่พี่สาวกลัวขิงเลยเดินลงไปดูคนเดียว ขิงลองเดินสำรวจทั้ง ฝั่งซ้ายและฝั่งขวาของบ้านรวมทั้งในห้องน้ำก็ไม่เจอใคร จึงเดินขึ้นไปบอกพี่สาวว่าตาฝาดหรือเปล่า พี่สาวยืนยันว่าเห็นจริงๆ ขิงทำได้แค่พูดปลอบใจพี่สาว จนกระทั่งสามทุ่มแม่กลับมาจากขายผัดไทยที่ตลาด พี่สาวเลยเล่าให้แม่ฟัง แม่เองก็ไม่เคยเจอผีเลยพูดว่า “เพ้อเจ้อ อยู่มาเป็นสิบๆ ปี ไม่เคยเห็นผีในบ้านสักครั้ง” ว่าแล้วก็เดินไปอาบน้ำและนั่งดูทีวีตามปกติ พอสี่ทุ่มกว่าทุกคนก็ขึ้นบ้าน

        สำหรับชั้นสองของบ้านจะมีห้อง อยู่สี่ห้อง ฝั่งซ้ายเป็นห้องแม่และห้องพระ ฝั่งขวาเป็นห้องของขิงและห้องของพี่สาว ตรงกลางเป็นพื้นที่โล่ง และที่ผนังมีรูปบรรพบุรุษที่ตายแล้วติดไว้ยาวตลอดแนว ในขณะที่ทุกคนอยู่ในห้องของตัวเอง ช่วงประมาณ เที่ยงคืนขิงก็ได้ยินเสียงของตกกระแทกพื้น ขิงเป็นคนเดียวที่ยังไม่นอนเลยรีบออกมาดูก็เห็นกรอบรูปของ ยายทวดตกอยู่ที่พื้น กระจกแตกกระจายเกลื่อนไปหมด ขิงรีบเก็บรูปขึ้นวางบนเก้าอี้และลงไปชั้นล่างเพื่อ หยิบไม้กวาดและที่โกยขยะ ขณะที่ก้มหยิบไม้กวาดก็ได้ยินเสียงประตูของตู้ไม้ใต้บันไดปิดดัง “ปัง” ขิงสะดุ้ง ตอนนั้นยังคิดว่าเป็นลมพัดเลยเดินไปดู ปรากฎว่าตู้ปิดและล็อคกุญแจไว้อย่างดี แต่ด้านบนเหนือ ประตูของตู้จะมีลิ้นชักเล็ก ๆ สามารถใส่ของได้ แต่มันเปิดอยู่ ขิงพยายามดันปิดแต่ดันไม่ได้ พอดึงออกมาดู ก็พบกับภาชนะคล้ายเครื่องลายครามมีฝาปิดอยู่ข้างในลิ้นชัก ขิงหยิบออกมาเปิดดูก็พบว่าเป็นผงเถ้ากระดูก ตอนนั้นคิดว่าคงเป็นของบรรพบุรุษคนใดคนหนึ่ง เลยถือขึ้นไปบนบ้านและนำไปวางบนโต๊ะหน้าห้องพระ พอกวาดเศษกระจกใส่ที่โกยขยะเสร็จ ขิงก็ลงไปอาบน้ำที่ชั้นล่าง หลังอาบเสร็จก็โยนผ้าเช็ดตัวไปพาดที่ เครื่องออกกำลังกายของพี่สาว ซึ่งตั้งใจว่าจะซักในวันรุ่งขึ้น

        ตอนนั้นเป็นเวลาเกือบตีหนึ่งแล้ว หลังจากเล่น โทรศัพท์มือถือจนง่วงก็ขึ้นไปนอน ปกติขิงเป็นคนขี้ร้อนเลยไม่ได้ห่มผ้าที่สำคัญบนเตียงไม่มีผ้าห่มด้วย เพราะได้ซักไปเมื่อช่วงเที่ยง จึงมีเพียงหมอนข้างและหมอนหนุนเท่านั้น ทั้งๆ ที่เป็นหน้าร้อนแต่แปลกมาก คืนนั้นยิ่งดึกก็ยิ่งหนาว จนกระทั่งถึงตอนเช้าขิงลืมตาขึ้น ก็งงใหญ่เพราะผ้าขนหนูที่วางพาดไว้บนเครื่อง ออกกำลังกายชั้นล่าง มาอยู่บนตัวขิง คล้ายกับว่ามีใครเอามาห่มให้ ขิงแปลกใจมากเพราะประตูห้อง ก็ล็อคไว้จากด้านในแล้วผ้าขนหนูมาอยู่บนตัวได้ยังไง ขิงเดินลงมาชั้นล่างและเล่าสิ่งที่เกิดขึ้นให้แม่และพี่สาวฟัง  พี่สาวบอกว่า “ละเมอละสิ” แม่หันมาพูดว่า “ยายทวดหรือเปล่า แล้วนี่ใครมือบอนหยิบเถ้ากระดูกของ ยายทวดมาตั้งหน้าห้องพระ” ขิงรีบบอกว่า “อ่าว เถ้ากระดูกยายทวดเองเหรอ ขิงเอาขึ้นไปเก็บข้างบนเอง เมื่อคืนเห็นอยู่ในลิ้นชักตู้ใต้บันได แต่ปิดลิ้นชักไม่ได้เลยเอาไปเก็บข้างบนแทน” จากนั้นขิงก็รีบวิ่งขึ้นไป หยิบรูปยายทวดที่ตกลงมาแตกเมื่อคืน เอาไปให้แม่ดูและบอกว่า “แม่ เมื่อคืนรูปยายทวดตกลงมาเอง กระจกแตกหมดเลย” แม่หน้าเสียแต่ไม่พูดอะไร ส่วนพี่สาวก็เดินมาดูรูปก็เริ่มผูกเรื่อง เพราะมั่นใจว่าผู้หญิงแก่ ที่เห็นในห้องน้ำกับรูปยายทวด มีทรงผมเดียวกันเลย คือ ผมหงอกตัดสั้นและดัดหยิก แม่เลยพูดขึ้นว่า “เอ่อ หรือจะเป็นยายทวดที่เอาผ้าขนหนูมาห่มให้ อาจจะขอบใจที่เอาเถ้ากระดูกของแกขึ้นไปไว้ชั้นบนก็ได้” ว่าแล้วแม่ก็เดินออกไปตัดใบตองหลังบ้าน ขิงหันหน้ามองพี่สาวและรีบชวนให้ขึ้นไปไหว้เถ้ากระดูก ยายทวดเพื่อขอขมา ที่ย้ายตู้ใส่เถ้ากระดูกแกมาไว้ใต้บันได พี่สาวพยักหน้าแล้วพากันขึ้นไปชั้นสอง พอขอขมาเสร็จแล้วก็เอาไปตั้งบนหิ้งที่มุมห้อง หลังจากวันนั้นก็ไม่เกิดเรื่องแปลกๆ ขึ้นในบ้านอีกเลย