เกย์คนนึงจะมีความรัก... ได้กี่ครั้ง?

"ความรัก"...

มันเกิดขึ้นได้กี่ครั้ง... ในชีวิตคน "หนึ่งคน"

สมหวังได้กี่ครั้ง? และผิดหวังได้กี่ครั้ง?

จุดเริ่มต้น... และจุดจบ ของเรื่องราวในแต่ละครั้งมันเป็นอย่างไร?

จากนี้ไปจะใช้พื้นที่นี้บันทึกเรื่องราวความรักทั้งหมดเอาไว้... เพื่อไม่ให้เป็นเพียงแค่... ความทรงจํา... 

ปฐมบท รักใสๆ วัยมัธยม...

ผมว่าคนจำนวนไม่น้อยนะ ที่มีความรักครั้งแรกในวัยมัธยมอ่ะ ซึ่งหนึ่งในคนที่ว่า ก็คือตัวผมเองนี่แหล่ะ มันเริ่มต้นในตอนที่เรียน ม.4 อาการใจเต้นไม่เป็นจังหวะเกิดขึ้นครั้งแรกตอนเรียนวิชาคอม สมมติให้เพื่อนคนนี้ชื่อ "วิน" ละกัน อันที่จริงกับเพื่อนคนนี้ก็ไม่เคยสะดุดใจผมตั้งแต่แรกหรอกนะ เพราะมันก็เห็นมากันตั้งแต่ตอนเปิดเทอม แต่เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นแบบทำให้รู้สึกพิเศษในห้องคอมคือ วินเพื่อนผมคนนี้มันจะขอยืมแผ่นดิสของผม ซึ่งวางอยู่หน้าจอคอม มันเลยเอามือโอบจากข้างหลังผมไปเพื่อไปเอื้อมหยิบแผ่นดิสที่ว่า มันเลยกลายเป็นเหมือนโดนวินมันโอบกอดจากด้านหลัง ในความรู้สึกตอนนั้นคือมันแบบรู้สึกดีแบบแปลกๆ ไม่เหมือนฟิวส์ของเพื่อนผู้ชายที่โอบกอดคอกันธรรมดาทั่วๆไป พอมันหยิบแผ่นดิสเสร็จ วินมันก็หันหน้ามามองผมทั้งที่ยังโอบอยู่อย่างนั้น หน้าเราสองคนใกล้กันมากๆ มันยิ้มพร้อมกับพูดว่า "ขอยืมหน่อยนะ" นั่นแหล่ะ เป็นสาเหตุที่ทำให้ผมเริ่มรู้สึกดีแบบต่างออกไปสำหรับเพื่อนคนนี้ สิ่งที่วินมีความแตกต่างจากเพื่อนทั่วๆไปอีกอย่างหนึ่งคือ วินเป็นคนตั้งใจเรียนและเรียนเก่งมาก เรียกง่ายๆว่า ติด 1 ใน 5 ของห้องเลยก็ว่าได้ มันเป็นคนสูง เพรียว ขาว และมีเสน่ห์อยู่นะ...

กลับมาเข้าเรื่องกันต่อ...

ผมต้องถามก่อนว่า...พวกคุณเคยเป็นกันมั้ย? อาการที่แอบชอบใครแล้วไม่กล้ามองหน้าคนคนนั้น หลังจากวันที่เกิดความรู้สึกดีกับวินมันในวิชาคอม ผมเป็นอาการนี้ คือเจอหน้าก็หลบตา พยายามหลบทุกอย่างทุกการกระทำด้วยความอายหรือเขิน ทั้งที่ใจอยากคุย อยากอยู่ใกล้ๆมัน มันชวนคุย ก็ตอบมันคำสองคำแล้วก็พยายามเดินหนี อาการนี้เป็นหนักขึ้นจนเกิดเป็นลักษณะคนมีพิรุธ เพื่อนคนอื่นๆคงสังเกตุเห็น แรกๆ ก็จะคิดว่าผมเนี่ยไม่ชอบขี้หน้าวิน แต่นานๆเข้ามันกลับไม่ใช่ หนึ่งในแก๊งค์เพื่อนผมจะมีหัวโจกคนนึงที่เป็นแกนนำของเพื่อนๆ เรียกมันว่า "ตั้ม"ละกัน

ตั้ม คนที่ว่านี้เป็นคนแรกเริ่มในการจับพิรุธและแซวผม ว่าผมชอบวิน และเพื่อนคนอื่นๆเห็นคล้อยตาม ก็เริ่มแซวกันเรื่อยมา มันเลยกลายเป็นปมบางๆ ที่ยิ่งทำให้ผมตีตัวออกห่างจากวิน พูดง่ายๆคือ ตรงไหนมีวินอยู่ ก็จะไม่มีผมอยู่ สถานการณ์ตอนนั้นเป็นอะไรที่ทรมานจิตใจตัวเองมาก ไหนจะเพื่อนล้อ (ซึ่งมันล้อในเรื่องจริงนี่แหล่ะ) และผมไม่รู้เลยว่าวินมันคิดยังไง เพราะจากเหตุการณ์ทั้งหมด ตลอดครึ่งเทอมแรก ผมกับวินก็ไม่ได้คุยกันอีกเลย เหมือนไม่ใช่เพื่อน กลายเป็นคนแปลกหน้า เดินสวนกันวินมันก็ไม่มองหน้าผม เดินผ่านไปเหมือนไม่รู้จัก ซึ่งในข้อนี้ผมทำใจยอมรับ ว่าวินมันคงเกลียดผมไปแล้ว เพราะเป็นสาเหตุที่ทำให้มันโดนล้อไปด้วย สมัยนั้นการล้อเรื่องนี้ โดยเฉพาะเรื่องชายกับชายนี่ เป็นอะไรที่น่าอายมากเลยนะ เหตุการณ์เทอมแรกจบลงโดยที่ีเหตุการณ์เป็นไปแบบนั้น แบบที่ผมกับวินไม่คุยกันแม้แต่คำเดียว...

กระทั่งเทอมสอง ก่อนงานกีฬาสี พวกผมได้รับหน้าที่ในการทำแสตนเชียร์ เรื่องราวการแซวก็ยังคงมีต่อไป จนพื่อนสนิทมากๆของผมอีกคนชื่อ "ฟิวส์" มันคงอึดอัดแทนผม มันถามผมว่า จะปล่อยให้เป็นแบบนี้ต่อไปจนเรียนจบเลยเหรอ มีอะไรทำไมไม่เคลียร์กันกับวิน เพื่อนกันทำไมไม่คุยกัน อะไรทำนองนี้ ซึ่งผมก็ไม่ได้ตอบว่าอะไร เพราะไม่รู้จะตอบยังไง หรือต้องเคลียร์อะไร จนกระทั่งวันนึง ในขณะที่ทุกคนทำแสตนเชียร์กันอยู่หลังเลิกเรียน อยู่ๆตั้มมันก็ออกความเห็นขึ้นมาว่าวันที่ทำแสตนเสร็จ ให้รวมตัวกันไปเที่ยวทะเลที่ประจวบ โดยค้างคืนนึง ในกลุ่มมีประมาณ 10 กว่าคน และมันบังคับให้ไปกันให้ครบ หนึ่งในนั้นมีวินด้วย

และแล้วก็ถึงวันที่เราจะไปทะเลกัน พวกผมจ้างรถสองแถวไปกันครบทีม ผมไปด้วยความอึดอัดปนดีใจแหล่ะ ที่ได้ไปเที่ยวกับวิน แม้เจ้าตัวนั้นจะทำหน้าตาเฉยๆ อยู่ตลอดเวลา ระหว่างทางผมแอบมองหน้าวินเป็นระยะ ซึ่งก็มีหลายครั้งที่เงยหน้าไปสบตากัน แล้วก็ต้องรีบหลบสายตา ตกเย็นเข้าที่พักซึ่งเป็นบ้านหลังใหญ่ มีห้องนอนสองห้อง พวกเราก็นอนรวมๆกัน ส่วนนึงกินเหล้า ส่วนนึงก็มีกิจกรรมเล่นกัน จนกระทั่งเครื่องดื่มหมด ตั้มมันเลยขอให้ผมเป็นคนเดินไปซื้อให้ จากร้านค้าแถวๆนั้นซึ่งมันก็มืดมากแล้วล่ะ

"ให้กุไปคนเดียวเหรอ?"

ผมถามออกไปลอยๆ

ตั้มมันตอบมาสั้นๆ

"เออดิ รีบไปเหอะ รีบไปรีบกลับนะเว้ย"

ผมถอนใจเฮือก แล้วมองเพื่อนรักผม ไอฟิวส์ด้วยสายตาละห้อย แกมวิงวอนอย่างน่าสงสาร แต่มันไม่สงสาร มันกลับบอกว่ามันไม่ไป แต่มันก็ยังมีน้ำใจ ถามแทนผมอีกรอบ

"จะไม่มีใครไปเป็นเพื่อนมันจริงๆเหรอวะ"

ในตอนนั้นผมไม่รอคำตอบละ ผมหันหลังเดินลงจากบ้านไปคนเดียว (อย่างน่าสงสาร) แต่...มีเสียงคนวิ่งไล่ตามหลังผมมา ผมเลยหันกลับไปมอง พร้อมกับหัวใจพองโต คนที่วิ่งตามมาคือ "วิน"

"ไปด้วย"

วินพูดสั้นๆ เรียบๆ แล้วเดินข้างๆผม โดยที่ไม่ได้คุยอะไรกันอีก (แค่นี้ก็ดีใจละ)

เมื่อซื้อของเสร็จขาเดินกลับ วินแย่งถุงในมือของผมไปถือทั้งหมด

"ไม่ได้คุยกันเลยเนอะ"

วินบอกลอยๆ

"อืม ขอบใจนะที่มาเป็นเพื่อน"

ผมตอบวิน

"ขอบใจไร?"

วินย้อนถาม พร้อมกับยื่นกระดาษแผ่นเล็กๆให้ผม มันเป็นเบอร์โทรของวินที่ผมไม่เคยมีเลยตั้งแต่รู้จักกันมา

"หลังจากกลับจากเที่ยว โทรมาหาหน่อย มีเรื่องจะคุยด้วย"

วินยังคงพูดด้วยสีหน้าเรียบเฉยตามแบบของเขา

"อืม..."

ผมตอบรับเบาๆ

(ไว้ค่อยมาต่อ)