ให้เคมีบำบัดแล้วผมร่วง จริงหรือ?

เรื่องมีอยู่ว่า สมัยยายสาว ๆ มีเพื่อนร่วมงานที่ออฟฟิศ คนนึง สมมุติว่า ชื่อ นุ นะเคอะ นุ บอกว่าเป็นมะเร็งปีกมดลูก และขอความเห็นใจจากบริษัทฯ ในการรักษาตัวเพราะต้องเข้ารับเคมีบำบัดและขอทำงานอยู่บ้าน แทน หรือ “Work at home” โดยรับเงินเดือนปกติ ทางบริษัทฯ ก็ใจดี ให้ นุ ทำงานอยู่บ้าน เดือนนุง จะเห็น นุ มาออฟฟิศ 3-7 วัน หรือบางเดือนก็ไม่มาเลย และทุกครั้งที่ นุ มา ก็จะได้รับกำลังใจจากเพื่อน ๆ และขอให้สู้กับมะเร็งร้ายอยู่เสมอ

นุ ทำงานอยู่บ้าน 3 ปี จนเข้าปีที่ 4  ก็ปฎิบัติเหมือนเดิมคือ เอาใบรับรองแพทย์ มายื่นเพื่อขอรักษาตัวต่อเป็นปีที่ 4 เพราะยังต้องรับเคมีบำบัดต่อเนื่องทุกเดือน เดือนละ 1 ครั้ง อาจจะต้องหยุด พักฟื้นเดือนละ 10 วัน แต่ทางทางบริษัทฯ ไม่อนุมัติ และแจ้งว่าให้ใช้สิทธิ์ในการลาป่วย ลาพักร้อนประจำปีแทน และแล้ว นุ ก็ต้องมาออฟฟิสตามปกติ แต่สิ่งที่ยายเริ่มตระหนักได้ก็คือ

1. นุ รับเคมีบำบัดมาตลอด 3 ปี จริงหรือ?
2. คนรับเคมีบำบัดต่อเนื่องได้ถึง 3 ปี โดยไม่มีผลกระทบอะไร จริงหรือ?
3. ทำไมคนรับเคมีบำบัด ผม ขน คิ้ว จึงไม่ร่วง?
4. คนเป็นมะเร็ง และรับเคมีบำบัด กินปลาร้า, เนื้อย่าง, หมูทอดได้หรือไม่?

และคำถามอื่น ๆ อีกมากมายที่ผุดขึ้นมาในสมอง ว่า นุ เป็นมะเร็ง จริงหรือ? และนี่เป็นที่มาที่ทำให้ยาย ลองค้นหาข้อมูลคนไข้ที่เข้ารับเคมีบำบัด โดยมีข้อมูลดังนี้

ยาเคมีบำบัด  มีคุณสมบัติทำลายเซลล์ทุกชนิด แต่จะทำลายเซลล์ มะเร็งมากกว่าเซลล์ปกติ ดังนั้นเมื่อได้รับยาเคมีบำบัด เซลล์ปกติของร่างกายจึงได้รับบาดเจ็บไปด้วย เซลล์ของรากผม ก็เป็นเซลล์ที่จะได้รับการบาดเจ็บจากยาเคมีบำบัดเช่นกัน และจะได้รับบาดเจ็บได้ง่ายกว่าเซลล์ปกติอื่นๆ เมื่อได้ยาเคมีบำบัดครั้งแรก ผมจะร่วงเพียงเล็กน้อย โดยเป็นการร่วงทั้งศีรษะ แต่เมื่อได้ยาในครั้งต่อๆไป ผมจะร่วงมากขึ้นตามลำดับ จนร่วงหมดทั้งศีรษะในที่สุด

นอกจากนั้น ยาเคมีบำบัดยังส่งผลให้ขนบริเวณอื่นๆทั่วร่างกายร่วงด้วย เช่น ขนคิ้ว ขนตา ขนรักแร้ ขนตามแขน/ขา และขนบริเวณอวัยวะเพศ

ส่วนเรื่องอาหารการกิน บางแหล่งบอกว่า ปลาร้าที่ปรุงสุกแล้ว กินได้ แถมมีคุณค่าทางโภชนาสูง รวมถึง เนื้อสัตว์ทุกประเภทก็ทานได้ เพียงแต่ หากนำมาปิ้ง ย่าง จะเกิดสารไฮโดรคาร์บอน ซึ่งจะเป็นสารทีก่อมะเร็งอีกชนิดหนึ่ง

คำตอบที่ได้ ยายเก็บไว้ในใจมาตลอดจนถึงปัจจุบัน และตระหนักว่า คนเรารู้หน้า ไม่รู้ใจ สังคมของการหลอกลวง และสิ่งที่จริงใจกับเราที่สุด ก็คือ “ตัวเราเอง”