“กอล์ฟ ฟักกลิ้งฮีโร่” ทำคอนเสิร์ต Bodyslam ล่ม ก่อนจะได้รับโอกาสครั้งใหม่

รู้ดีว่าคอนเสิร์ต Bodyslam นั้นจัดขึ้นที่ไหนก็มีแฟนคลับนั่นที่นั่นและไม่มีวงดนตรีในประเทศวงไหนทำได้นั้นคือการแสดงสดในสนามราชมังกีฬาสถานซึ่งเป็นครั้งที่ 2 แล้วกับการขึ้นโชว์ของ bodyslam ล่าสุดนั้นกอล์ฟ ฟักกลิ้งฮีโร่ นักแรปเปอร์ระดับประเทศก็ได้เผยความประทับใจครั้งแรกนั้นเจ้าตัวเคยขึ้นคอนเสิร์ต Bodyslam มาแล้วในสนามราชมังกีฬาสถานซึ่งทั้งนั้นเจ้าตัวก็เผยว่าเป็น เรื่องที่ไม่ประทับใจนักมากนักเพราะทำคอนเสิร์ตนั้นเกือบจะล่มแต่ถึงอย่างไรครั้งล่าสุดนั้นพี่ตูน Bodyslam ก็ได้เชิญให้กอล์ฟฟักกลิ้งฮีโร่ขึ้นอีกครั้งหนึ่งโดยถามว่าอยากขึ้นคอนเสิร์ตสนามราชมังคลาสถานไหมซึ่งเจ้าตัวก็รับปากว่าอยากและเจ้าตัวก็ได้เผยเรื่องราวเป็นดังนี้

ผมยังจำวันที่พี่ตูนส่งข้อความมาหาหลังจากกลับจาก BMMF9 ได้ พี่บอกผมว่า “ไปราชมังคลากันมั้ย” นาทีนั้นผมดีใจมาก คืนนั้นเองพี่ก็ส่งเพลงผักบุ้งลอยฟ้าให้ผมฟัง แล้วอีกวันผมก็เดินทางเข้าไปอัด

ผมเดาเอาเองว่าช่วงนั้นน่าจะเป็นช่วงท้ายๆของการทำอัลบั้มวิชาตัวเบาแล้ว เพราะคืนวันนั้นพี่ออฟได้ให้เกียรติเปิดแต่ละเพลงให้ผมฟัง ผมนับๆนิ้วดู รวมเพลงที่จะอัดวันนี้ก็น่าจะประมาณ 8 – 9 เพลง เรื่องนั้นไม่แน่ใจ แต่ที่แน่ใจคือผมคือเกสท์คนสุดท้ายที่พี่ชวนมาร้องในอัลบั้ม เพราะเพลงที่พี่ออฟเปิดให้ฟังมีเพลงของเฮียกับพี่มี่แล้ว

นั่นยิ่งทำให้ผมรู้สึกตื้นตัน เมื่อเทียบชั่วโมงบินแล้ว ผมคือศิลปินที่เด็กและประสบการ์ณน้อยที่สุดที่ได้เข้ามาร่วมในอัลบั้มนี้ นั่นทำให้ผมยิ่งตั้งใจอยากจะทำทุกอย่างให้ดีที่สุด เมื่อพวกพี่เลือกผมแล้ว ผมจะไม่ทำให้พี่ผิดหวัง

ผมเคยมีปัญหาตอนขึ้นคอนเสิร์ต Live in คราม และ Bodyslam13 เรื่องเอียร์มอนิเตอร์ ที่ครั้งแรกสายหลุดกับครั้งที่สองโดนสัญญาณเบียดจนเฝ้าโทษตัวเองอยู่บ่อยครั้งว่าผมไปทำให้คอนเสิร์ตพี่เสีย ครั้งนี้เหมือนพี่ให้โอกาสผมแก้ปม แม้จะมาในฐานะแขกรับเชิญแต่ผมก็รู้สึกกดดันไม่แพ้คอนเสิร์ตตัวเอง

หนึ่งอาทิตย์ที่ผ่านมาผมตื่นเต้นมาก เฝ้าท่องและท่องเนื้อเพลง กลัวตื่นเต้น กลัวลืม หยุดทุกกิจกรรม นอนแล้วนอนอีกทั้งวัน กลัวไม่มีแรง เตรียมทีมมาดูแลเรื่องเอียร์มอนิเตอร์เองอย่างใกล้ชิดให้ผิดพลาดทางเทคนิคน้อยที่สุด ทำเสื้อรูปอาจารย์ทั้งสองท่านที่คิดว่าเป็นขวัญกำลังใจให้ตัวเองไม่กลัวมาใส่เล่น แม้แต่หลังเวทีสองรอบผมก็ไม่กล้าออกไปดู เพราะเล่นเพลงช่วงท้าย ผมก็จะเก็บตัวฟังเพลงวนๆซ้อมๆ

ด้วยความที่ไม่ได้ออกไปดูเลย วันแรกที่ออกไปแสตนด์บายข้างเวที เข่าแทบทรุด คนโคตรเยอะ

ความกลัวประเดประดัง รอบก่อนยังมีพี่อุ๋ยประคองข้างๆ รอบนี้ผมกำลังจะออกไปคนเดียว จะเอาอยู่ได้ยังไง คนห้า หกหมื่น

นาทีนั้น ทีมก็เอาเอียร์มอนิเตอร์มาให้ผมใส่ และในเอียร์นั้นพี่กำลังร้องเพลงวิชาตัวเบา ผมค่อยๆฟังรายละเอียดว่าทุกอย่างโอเคหรือไม่จนประโยค “หนักก็เพราะยังเก็บ เจ็บก็เพราะยังคิด” มาถึง

อยู่ๆก็ตระหนักว่าวิชาตัวเบาของพี่มีจริงๆ วันซ้อมไม่มีคนดูยังผ่านมาได้ วันนี้คนดูคือจิตปรุงแต่ง ร้องให้ดีที่สุด สนุกที่สุดพอแล้ว

แล้วผมก็วิ่งออกไปแรปกับพี่อย่างปลอดโปร่ง

ไม่ว่ายังไงก็ตาม ผมผ่านมาได้แล้ว เป็นศิษย์วิชาตัวเบาที่หนักร้อยกว่าโล และนึกขอบคุณพี่มากๆที่ให้ผมเข้าไปแก้ปมในใจและให้เกียรติผมในการให้ผมเขียนท่อนแรปเพลงผักบุ้งลอยฟ้า เพลงที่ผมรู้ว่าพี่รักเพลงนี้มากจริงๆ

ขอบคุณสำหรับทุกอย่างครับพี่ @artiwara