ประสบการณ์เจอ ผี!!

วันนี้ วันฮาโลวีน

ขอถือโอกาสเล่าประสบการณ์เจอ เรื่องน่ากลัว เป็นช่วงปีพศ.2537นะคะ และภาพเหตุการณ์ทั้งหมดแม้จะผ่านมาค่อนข้างนาน แต่เรายังจำภาพที่เห็นได้ชัดเจนคะ 

เหตุการณ์ที่เราพบเจอเกิดที่ ต.เขาใหญ่ อ.ชะอำ จ.เพชรบุรีคะ ขอไม่ลงรายละเอียดมากกว่านี้นะคะ

ในต่างจังหวัด ทุ่มสองทุ่มก็ถือว่าดึกมากเเล้ว และบ้านที่เราพักอยู่นั้นเป็นบ้านสวนแต่ละสวน ก็อยู่ค่อนข้างห่างกันค่อนข้างมาก หากให้ประมาณสวนหนึ่งก็น่าจะ3-4ไร่ขึ้นไป เราพักอยู่กับพี่สาว2คนห่างออกไปอีก3สวนจะเป็นบ้านพี่ชายกับพี่สะใภ้ ปกติเราจะไปมาหาสู่บ้านพี่ชายทุกวันอยู่เเล้ว แต่ก็ไม่เคยเจอเหตุการณ์อะไร

จนกระทั่งคืนหนึ่ง เป็นคืนเดือนหงาย พระจันทร์เต็มดวงส่องสว่างไปทั่วทุกที่ หลังจากกินข้าวกินปลา นั่งคุยกับพี่ชายสักพัก เรากับพี่สาวก็ขอกลับบ้านเวลาประมาณ4ทุ่มกว่าๆ เรากับพี่ก็เดินกลับ ก็เดินกันมาเรื่อย ช่วงเลี้ยวโค้งที่เป็นต้นไม้รกทึบ กำลังจะเข้าเส้นทางของบ้านเรา ก็เห็นเงาอะไรสักอย่างกระโดดพรึ่บบบบบ  เข้าไปตรงโค้งที่มีต้นไม้รกครึ้มอยู่ ก็ตกใจเหมือนกัน มือเรากับมือพี่นี่จับมือกัน โดยอัตโนมัติเลย 

แต่ถึงอย่างนั้น ก็ยังไม่ได้คิดอะไรมาก เพราะคิดว่า อาจจะป็นนกที่ออกหากินตอนกลางคืน ก็เดินต่อกันมาอีก จนถึงมุมรั้ว(บ้านสวนของเรา ที่มีเนื้อที่ด้านหน้ายาว2ไร่เศษ) พลันสายตาของเราก็เห็นคนใส่เสื้อสีขาวทั้งชุด ท่าเดินเอียงไปเอียงมาเหมือนขาเจ็บ ตรงมาทางเรา เพราะมาทางนี้ต้องผ่านหน้าบ้านเราอยู่เเล้ว ส่วนเรากับพี่ก็เดินตรงไปทางเค้าเช่นกัน แต่อีกนิดเดียวเรากับพี่ก็จะถึงประตูเข้าบ้านแล้ว 

คือถ้าต่างคนต่างเดิน ยังไงก็ต้องเจอกันตรงทางเข้าบ้านเราพอดี ขณะที่เรากับพี่ อีก4-5ก้าวก็จะถึงประตูแล้ว แต่..เค้ายังอยู่ที่เดิม ลักษณะการเดินเหมือนเดิม เราเหลีอบมองไปในชุดขาวโพลนทั้งชุดตรงเบ้าหน้าดำสนิท วินาทีนั้น! เราจับมือพี่เเน่นขึึ้นอีก เรากับพี่หันมามองหน้ากันแต่ไม่ได้พูดอะไรกันสักคำเดียว แล้วจากนั้น เรากับพี่ต่างคนก็ต่างลากกัน กึ่งเดินกึ่งวิิ่ง พอถึงประตูก็กระชากประตูที่มีโซ่คล้องอยู่อย่างเเรง แต่ไม่หลุด               โอ้ยยยยย ประตูก็ไม่เข้าใจความกลัวของเราซะเลย ตาเราก็เหลือบดูเค้าคนนั้น ซึ่งยังอยู่ที่เดิม ท่าเดิม เหมือนเดิม 

เราเลยลองกระชากประตูอีกที เออ เปิดได้เเล้วเว้ย รีบผลักประตูเข้าไป เข้าไปได้ ประตงประตูหน้ารั้ว ไม่ลงไม่ล๊อกมันเเล้วเว้ย พอเปิดเข้าไปได้ผลักปิดเลย ไม่รู้ว่าปิดมั้ย 5555  วิ่งจู๊ดดดด ไปถึงประตูห้องเปิดประตูห้องเข้าไป

ปิดประตูล็อคได้ 

รีบถามพี่ว่า

เราถาม : พี่เห็นมั้ย?

พี่บอกว่า : เห็น

เราบอกว่า2ที่นะ

พี่บอกว่า : อือ

หลัง2คำถามนั้นเรากับพี่ก็ไม่ได้คุยอีกได้เเต่นอนคลุมโปงทั้งคืน

บรึ้ยยยยยยย

*ไม่เเน่ใจว่าสิ่งที่เจอคืออะไร แต่ก็กลัวจนถึงทุกวันนี้ เวลาเล่าให้ลูกหลานฟังก็ยังขนลุกทุกครั้ง เเละก็ยังเป็นโชคดีของเรา เพราะเป็นประสบการณ์เดียวที่เราเคยเจอ