ประเทศนี้(กำลัง)ล้มจมแล้ว เพราะชาวบ้านปลูกผัก หาปลา ทำมาหากินอะไรเองไม่เป็น ต้องคุ้ยเขี่ยหาเศษอาหารกิน

นโยบาย "ประชานิยม สุดโต่ง" ของประธานาธิบดีคนก่อน นาย ฮูโก ชาเวซ ที่ทำไว้ คือ นโยบายแจกปลา หาใช่การแจกเบ็ดเพื่อให้ประชาชนทำมาหากินได้ด้วยตัวเอง บางนโยบายอาจเห็นผลทันตา คือให้ใคร คนนั้นสุขสบายขึ้นทันที แต่ทุกอย่างล้วนมีแง่บวกแง่ลบ บางนโบายสร้างผลกระทบต่อบ้านเมืองโดยเฉพาะเศรษฐกิจระดับปากท้อง

ฮูโก ชาเวซ

 

- ปี 2016 ราคาน้ำมันยังคงลดลงต่อเนื่อง
- สถานการณ์ภายในประเทศก็วิกฤตถึงขีดสุด หน่วยงานรัฐแทบจะไม่มีเงินมาจ่ายเงินเดือนคนงาน ถึงขั้นต้องให้หยุดงาน โดยมาทำแค่สัปดาห์ละ 2-3 วัน
- ระบบเศรษฐกิจของประเทศแทบหยุดชะงัก คนในประเทศก็แทบจะทำอะไรไม่ได้
- ภาคการผลิตก็เป็นรัฐคุมไว้หมดแล้ว คนทำเกษตรก็กลายเป็นที่ดินของรัฐ พอรัฐถังแตกไม่จ้างงาน แล้วพวกเขาจะทำไปทำไมกันล่ะ!?
- การล่มสลายทางเศรษฐกิจ ส่งผลให้ประเทศเวเนซุเอลามีคนแค่ 2 ชนชั้น ก็คือคนรวยมาก และคนจนที่ไม่มีอันจะกิน (ซึ่งแรงงานชนชั้นกลาง กลายมาเป็นกลุ่มหลังแทบจะทั้งหมดแล้ว)
- รัฐบาลมาดูโร่ พยายามแก้ปัญหาเงินเฟ้อหลายวิธี ทั้งการเพิ่มเงินเดือนขั้นต่ำ 30 เท่า ก็ไม่ได้ช่วยอะไร
- ทั้งการสร้างเงินสกุลใหม่ที่มีค่ามากกว่าเงินสกุลเดิม 100,000 เท่า เพื่อให้คนไม่ต้องขนเงินเป็นกระสอบไปซื้อของ
- ด้วยความที่เขาไม่อยากเป็น "ประธานาธิบดีคนแรกในประวัติศาสตร์ 50 ปีของเวเนซุเอล่า ที่ตัดโครงการประชานิยมทิ้ง" ทำให้รากที่ฝังลึกของปัญหาดังกล่าว ก็ยังไม่ถูกแก้ออกไป...

ปัจจุบัน คนจนในเวเนซุเอล่า ต้องเลือกระหว่าง จะเป็นพวกแบมือขอ หรือจะเป็นพวกดิ้นรนไปตายเอาดาบหน้า
คนเวเนซุเอล่า 3-4 ล้านคน จากประชากรทั้งหมดราว 32 ล้านคน ทำการอพยพลี้ภัยไปยังประเทศข้างเคียงอย่างบราซิล หรือโคลัมเบีย
ซึ่งผู้อพยพก็จะมีทั้งคนที่หวังมาสร้างตัวในประเทศใหม่ พวกนี้ไม่สร้างปัญหาอะไร แต่ก็มีทั้งคนที่เข้าไปก่อความเดือดร้อนในประเทศปลายทางด้วย
ในบราซิล ถึงขั้นมีการตั้งกลุ่มไปทำลายบ้านพักของผู้อพยพชาวเวเนซุเอลา หลังจากที่มีข่าวว่าผู้อพยพบางคนไปปล้นร้านค้าของชาวบราซิล
ขณะที่ตามท้องถนนในบางเมือง ก็มีผู้อพยพเร่ร่อนชาวเวเนซุเอลา ที่ไม่มีแม้กระทั่งที่ซุกหัวนอนนับพัน
ปัญหาผู้อพยพชาวเวเนซุเอลา กลายเป็นการอพยพครั้งใหญ่ที่สุดในซีกโลกตะวันตก เป็นรองเพียงปัญหาผู้อพยพชาวซีเรียจากตะวันออกกลางไปยุโรปเท่านั้น
โดยที่ปัญหาวิกฤตเศรษฐกิจและการประท้วงในเวเนซุเอลา ก็ไม่ได้มีท่าทีจะทุเลาลงแต่อย่างใด

เทียบกับข้าวตามสั่งจานละ 30 บาท ซึ่งกลายเป็น 30,000 บาทตามที่ผมเขียนไว้ในบทความ
กำลังถูกคาดการณ์ว่าจะเพิ่มเป็นจานละ 300,000 บาทในปีนี้
ลองคิดดูสิครับ ว่าถ้าตัวเราหรือประเทศเราต้องเจอกับภาวะวิกฤตขนาดนี้ เราจะตัดสินใจเอาตัวรอดอย่างไร!?

 

 

 

 

ที่ผ่านมาสิบกว่าปี เวเนฯ แทบไม่ได้พัฒนากำลังผลิตที่แท้จริงเลย รัฐบาลไม่มีรายได้ส่วนอื่นมาแทนน้ำมัน
คิดง่ายๆ สมมุติว่าเคยขายน้ำมันได้เงินพอดีจ่ายงบประมาณทั้งหมดของประเทศ จู่ๆราคาน้ำมันหายไปครึ่งหนึ่งจะทำยังไง
สภาพเหมือนเล่นเกมส์แนวสตาร์คราฟ วอร์คราฟแล้วบ่อแร่หมดอ่ะครับ แต่เงินที่ต้องจ่ายก็ยังต้องจ่ายอยู่

รัฐบาลยกเลิกนโยบายประชานิยมไม่ได้ เพราะเป็นเผด็จการ อยู่ได้จากความนิยมของผู้สนับสนุนตัวเอง ถ้ายกเลิกนโยบายลดแลกแจกแถม
ผมว่าคงจะเจอทั้งม็อบคนเกลียด และม็อบคนเคยรัก รัฐมนตรีน่าจะโดนผู้ประท้วงศพลากไปกลางถนน
จะยุบสภา ลาออกหนีก็ไม่ได้ ถ้าเป็นรัฐบาลประชาธิปไตย คงจะลาออก แล้วให้ฝ่ายค้านเข้ามายกเลิกนโยบายเดิมทิ้งหมด 
แล้วจัดการการคลังใหม่ แต่ทำไม่ได้เลยต้องดึงดันต่อไปอยู่พักหนึ่ง

สรุปไม่ไหว จบที่ไม่มีเงินจ่ายเงินเดือนข้าราชการ
เงินก็เลยไม่มีค่า คนไม่มั่นใจอีกต่อไป เฟ้อ 83,000% ใน 3 เดือน - นุ่มนิ่มยังกับเยอรมันหลังแพ้สงครามโลกครั้งที่ 1
คิดง่ายๆว่า เคยฝากเงินไว้ในบัญชี 1 แสน รู้สึกตัวอีกทีเงินที่มีในบัญชีซื้อก๋วยเตี๋ยวได้ชามเดียว
ระบบเศรษฐกิจพังพินาจ ทำอะไรไม่ได้ นอกจากหนีตายไปทำงานบราซิล

ผู้อพยพชาวเวเนซุเอลากำลังทำกระเป๋าเงินจากธนบัตรที่ไร้ค่า หลังจากพิมพ์ธนบัตรออกมามากจนเงินเฟ้อ เพราะข้าวของแพง