หุบเขาแสงจันทร์ ตอนที่45 (เรือปริศนา)

..แสงตะวันยามสายของเช้าวันถัดมา

ทุกอย่างเป็นไปตามที่ฮารีและพี่ชายของมันคาดหวัง  ขณะที่ในหมู่บ้านชาวมอแกนน้อยใหญ่กำลังวุ่นวายกับการต้อนรับคณะพัฒนาพื้นที่นำโดยท่านนายอำเภอน้ำนิ่งอยู่นั้น  ร่างเล็กๆของสองหญิงสาววัยดรุณก็พากันลัดเลาะออกจากหมู่บ้านด้วยทีท่าระแวดระวัง  มุ่งตรงไปทางชายหาดฝั่งเหนือ

เรือก่าบางลำเล็กริมหาด  ติดเครื่องยนต์รออยู่ก่อนแล้ว

ร่างของปานะที่รอท่าอยู่ในเรือ  เมื่อเห็นร่างไหวๆของสองเด็กสาวกำลังเร่งฝีเท้าก้าวเดินมา  เขาก็รีบโบกมือส่งสัญญาณให้คนทั้งสองเห็น

บนความเร่งรีบของคนทั้งสาม..  บนความมุ่งร้ายของสองพี่น้อง  ที่จะพานีลอไปเป็นทาสการค้ามนุษย์  ร่างเด่นตระหง่านของใครบางคนที่แอบตัวอยู่หลังโขดหินมานานแล้ว  มองเหตุการณ์แต่แรกเริ่ม..มองทีท่าของฮารี  ปานะ  และนีลออย่างชวนสงสัย

และเมื่อคนทั้งสามออกเรือไปจากหาดได้สักครู่

มอแกนใครคนนั้นก็ออกจากที่หลบซ่อน  รีบกึ่งเดินกึ่งวิ่งเข้าไปหมู่บ้าน  ลัดเลาะออกจากกลุ่มของคณะพัฒนา  ชาวบ้านและซายอไปยังหน้าหาด  มุ่งตรงไปที่เรือก่าบาง  และเมื่อขึ้นบนเรือได้แล้ว  ก็รีบเปิดและเร่งเครื่องยนต์  พาเรือลำนั้นออกจากหน้าชายหาดไปในทิศทางเดียวกับเรือของปานะ

ชาวบ้านมอแกนบางคนเห็นเหตุการณ์ตรงหน้าที่เรือถูกเร่งออกจากหน้าหาด  แต่ไม่ได้สนใจอะไรกันมากนัก  เพียงแค่คิดว่าประหลาดแท้  อยู่ๆใครคนนี้ก็เร่งออกเรือแบบไม่บอกกล่าวกันเลยสักคำ

เรือก่าบางของบูงอ  ยังคงเร่งเครื่องยนต์ทะยานไปข้างหน้า

หญิงสาวพยายามทิ้งระยะเรือของหล่อน  อยู่ห่างจากเรือของปานะให้พอมองเห็นกันและกันเป็นจุดเล็กๆ  ความชำนาญการดั่งคนทะเลของยิปซีสาว  ทำให้ปานะไม่เกิดความสงสัยใดๆได้เลยว่ากำลังมีการสะกดรอย

แม้ปานะจะรู้การขับเรือ  แต่ความรู้การทะเลของเด็กหนุ่มรุ่นน้องคนนี้ยังห่างไกล  เพราะเด็กหนุ่มอย่างปานะไม่เคยฝึกการชำนาญนี้สักเท่าไหร่  พอเริ่มทำงานได้พ่อเฒ่าคาราจาผู้เป็นพ่อ  ก็สอนแค่การว่ายน้ำดำน้ำพอให้รู้  แล้วก็จับปานะติดสอยห้อยตามพ่อเฒ่าไปเป็นลูกเรือประมงของเรือเดินทะเลลำใหญ่   ด้วยเห็นเป็นการหาเลี้ยงที่สบายกว่า  ดีกว่าแบบที่คนพวกเดียวกันทำอยู่  การหาเลี้ยงชีพในรูปแบบแลกเปลี่ยนด้วยเงินตรา  แล้วเอาเงินตรานั้นไปซื้อหาสิ่งที่ต้องการบนฝั่งเมือง  ดูจะทำให้ชีวิตมีสีสันกว่าเป็นไหนๆ

เรือก่าบางของปานะ.. 

จอดเทียบหาดย่านสะพานปลาบนฝั่งเมืองเมื่อยามสาย  เมื่อจัดเก็บสิ่งของต่างๆเป็นที่เรียบร้อย  มอแกนทั้งสามก็พากันลงจากเรือ  มุ่งเดินไปยังบ้านของไต๋กงเชาว์ที่อยู่ไม่ห่างจากหน้าหาดตรงนี้นัก  รูปร่างพอดิบพอดีไม่สูงไม่ใหญ่ของปานะ  เดินนำลิ่วหญิงสาวทั้งสอง  แม้รูปร่างหน้าตาและผิวพรรณของทั้งสาม  จะมองเห็นความแตกต่างอย่างชัดว่าไม่ใช่คนบนฝั่งทางนี้  อาจเป็นพวกชนกลุ่มน้อย  พวกต่างด้าวเข้าเมือง  แต่ผู้คนบริเวณสะพานปลาก็ไม่ได้ให้ความสนใจอะไรต่อมอแกนทั้งสามนัก  ต่างคนต่างเดินตัดผ่านสวนกันไป  ไม่สนใจกันและกัน

เรือก่าบางของบูงอเข้าเทียบฝั่งในเวลาต่อมา..

หญิงสาวเลือกที่จะจอดเรือของหล่อน  ให้ห่างจากสายตาเรือของปานะ  และด้วยเรือหลายลำที่จอดเทียบหาดอยู่  หากไม่สังเกตกันจริงจัง  ก็คงไม่รู้หรอกว่าเรือใครเป็นเรือใคร

บูงอเร่งก้าวเท้าตามคนทั้งสามอย่างไม่ยอมให้คลาดสายตา

แม้ไม่รู้ว่าทั้งสามคนนี้จะกำลังไปไหนและไปทำอะไร  แต่สิ่งที่บูงออยากรู้คือตัวของนีลอมากกว่า  เพราะใครๆก็รู้กันทั่วหมู่บ้านว่าไม่เคยมีสักครั้งที่ซายอจะยอมให้น้องสาวคนนี้ของมันเดินทางมาฝั่งเมือง  ด้วยเหตุผลที่รู้ๆกัน  นีลอเชื่อและไว้ใจคนง่ายเกินไป  แล้วนี่นีลอมันจะขึ้นมาทำอะไรบนนี้  หรือไอ้อีสองคนพี่น้องนั้นชักชวนนีลอมาหรือไร

แล้วเพื่ออะไรเล่า..

บูงอเร่งก้าวเท้าตามให้ทันคนทั้งสาม

แวบหนึ่ง  บนเส้นทางของการติดตาม  ร่างของฮารีเอี้ยวหันหลังมามองอะไรบางอย่าง  แวบหนึ่งนั้นบูงอเบี่ยงตัวหลบหลังผู้คนที่เดินขวักไขว่แทบจะไม่ทัน  สายตาของฮารีกวาดมองสิ่งต่างๆที่อยู่ด้านหลังหล่อนอยู่สักครู่  จากนั้นจึงหันหน้ากลับและก้าวเท้าเดินกับนีลอต่อ.. ..  

ปานะยังคงเป็นคนเดินนำหน้าเด็กสาวทั้งสองคน  จนมาหยุดยืนอยู่หน้าประตูรั้วสีขาวใหญ่สะอาดตา  เขากดออดเรียก  และสักพักมีหญิงสาวแม่บ้านออกมาเปิดประตูรับคนทั้งสามเข้าไปด้านใน  

ประตูรั้วสีขาวใหญ่ถูกปิดลงอีกครั้ง..  

อ่านต่อในครั้งหน้า

หุบเขาแสงจันทร์ / นฤดม

สำนักพิมพ์บ้านทะเลล้อม 2008

ความเดิม ตอนที่ 44  https://board.postjung.com/1094887.html