หุบเขาแสงจันทร์ ตอนที่ 21 (คลื่นแห่งความหลัง)

ท่ามกลางความรีบเร่ง  ทิศทางที่พ่อใหญ่มาดีนะมุ่งหน้าก้าวเท้าไป  ไม่ใช่ที่ตั้งของชุมชนในหมู่บ้าน  แต่ชายวัยใหญ่กลับเดินเบี่ยงหายลับเข้าไปในป่าสนทะเลทางทิศใต้ของเกาะ  แล้วลัดเลาะวกเข้าไปตามเส้นทางยังขุนเขาเข้าสู่ป่าดิบชื้น  ในทิศตรงกันข้ามกับหน้าชายหาดใหญ่ฝั่งตะวันตก

ท่ามกลางความมืดมิดแห่งราตรีกาล

พระจันทร์เคลื่อนคล้อย  ลอยกระจ่างอยู่กลางฟ้า

ร่างของชายวัยใหญ่เดินวกกลับออกมาจากป่าสนในอีกราวครึ่งชั่วโมง  และการก้าวเดินหนนี้ก็เร่งรีบกว่าเมื่อตอนเดินเข้าไป  ร่างของพ่อใหญ่มาดีนะ  เดินดุ่มๆท่ามกลางแสงจันทร์ส่องสว่างให้พอเห็นทางเป็นเงารางๆอยู่บ้างในยามดึกสงัด  ทิศทางก้าวเดินของเขา  คือเรือนของบูแล

เมื่อมาถึง  พ่อใหญ่มาดีนะไม่รีรออะไรทั้งสิ้น  เขาตะโกนเรียกหญิงวัยใหญ่ตรงหน้าประตูเพื่อขอเข้าไปถามไถ่บางเรื่องราวอย่างลับๆ  บูงอเป็นคนเดินมาเปิดประตูเรือนให้   ขณะที่บูแลยังไม่คลายจากความเศร้าโศก  และได้แต่โอบกอดลูกชายตัวน้อยสะอื้นไห้

“กูรู้แล้ว  ว่าพ่อใหญ่ซอแลกับอีบีแตมันถูกฆ่าตายที่ไหน”

คำตรงๆของผู้นำชนเผ่า  ทำให้หญิงสองคนต่างวัยงุนงง

“ที่ไหนกันเหรอพ่อใหญ่”

บูงอปาดน้ำตาทิ้ง  พยายามสร้างความเข้มแข็งแม้จะยังทุกข์โศกอยู่มาก   แต่บูงอก็ดูจะมีสติกว่าผู้มีศักดิ์เป็นป้า

“ตรงหน้าผาเพชรท้ายเกาะ”

สิ้นคำของพ่อใหญ่  สองหญิงป้าหลานแทบไม่อยากเชื่อ

“เป็นไปได้ยังไงกันพ่อใหญ่  ก็ในเมื่อ..”

ทั้งทีท่าน้ำคำปนสะอื้นของบูแล  คล้ายจะสงสัยงุนงงกว่าบูงอ

“ในเมื่อทั้งเกาะนี้  คนที่รู้จักหน้าผาเพชรก็มีแต่ครอบครัวของกูกับพ่อใหญ่เท่านั้นนะ”

น้ำคำปนสะอื้นฉายเรื่องราวการพบเจอหน้าผาเพชรแต่หนหลังให้เด่นชัดขึ้นอีกครั้ง  ในความทรงจำของคนทั้งสาม

สีหน้าของพ่อใหญ่มาดีนะครุ่นคิดกับน้ำคำของหญิงวัยใหญ่ ความสงสัยแคลงใจของหล่อน  ตรงกับการคาดเดาของเขาไม่น้อย..

“พ่อใหญ่รู้ได้ยังไง  ว่าพ่อกับพี่สาวของกูถูกฆ่าที่หน้าผาเพชร”

บูงอเองไม่อยากเชื่อ  

แต่พ่อใหญ่มาดีนะ  ก็เป็นที่น่าเชื่อถือของทุกคน

“กูเพิ่งเข้าไปดูมา   มีรอยเลือดเปื้อนที่หน้าผา  ตามพื้นทรายก็มีทั้งหยดเลือด  และรอยเหมือนลากศพคนเป็นทางยาวจนถึงซอกผาด้านนอกทางเข้า  มันคงฆ่าซอแลกับอีบีแตตรงหน้าผานั่น  แล้วพวกมันก็คงรู้ดีว่าชายหาดด้านไหนปลอดคน  เลยพากันลากศพออกมาทิ้งตรงริมหาดทิศเหนือ  ช่วงที่พวกเรากำลังยุ่งๆกับการเตรียมจัดพิธีฉลอง  จนไม่มีใครได้สังเกต”

“แต่คนที่รู้ทางเข้าหน้าผา  ก็มีแค่ครอบครัวของกูกับพ่อใหญ่”

น้ำคำปนเสียงสะอื้นของหญิงสูงวัย  ยังสับสนกับคำเล่าเดิมๆ

..แต่มันก็เป็นคำเล่าเดิมๆ อันชวนคิด

หน้าผาเพชรดินแดนลึกลับท้ายเกาะ

ไม่มีมอแกนในเกาะนี้สักคนที่จะรู้จัก  เพราะความสูงของหน้าผาซึ่งไม่อาจปีนป่ายเข้าไปได้ไม่ว่าจะฝั่งด้านไหนๆ   ลักษณะก็เป็นแผ่นผาตรงดิ่งจากพื้นเบื้องล่างและสูงลิบลิ่วขึ้นไป   หากสังเกตจากเครื่องบินจ้องมองลงไป  ก็เห็นคล้ายๆเป็นเพียงแอ่งน้ำเล็กๆที่มีขุนผาปิดล้อมเป็นวงกลม  มีเพียงซอกแคบๆของแผ่นผา  ที่น้ำทะเลด้านนอกและน้ำทะเลด้านในจะมาพบกันได้

อ่านต่อในครั้งหน้า

หุบเขาแสงจันทร์ / ณ. ฤดม

สำนักพิมพ์บ้านทะเลล้อม 2008  

ตอนเดิม ตอนที่ 20 https://board.postjung.com/1071614.html