อุโบสถกลางน้ำ300ปี วัดหมื่นไวย (เที่ยวใกล้บ้าน)

วัดหมื่นไวย เป็นวัดโบราณ สร้างในสมัยต้นกรุงรัตนโกสินทร์ ประมาณปี พ.ศ.2253 โดยบริเวณที่ตั้งวัดในสมัยนั้นเป็นที่พักตั้งด่านของ ขุนหมื่นไวย จึงตั้งชื่อวัดว่า ‘วัดหมื่นไวย’ เมื่อสร้างวัดเสร็จแล้วก็สร้างเสนาสนะสำหรับพระสงฆ์ได้อาศัยทำกิจวัตรและบำเพ็ญสมณธรรม เมื่อที่อยู่อาศัยทรุดโทรม ชาวบ้านก็ได้ช่วยกันบูรณปฏิสังขรณ์ ทำนุบำรุงให้พระสงฆ์ได้มีที่พักอาศัยตลอดมา

สำหรับประวัติอุโบสถหลังเก่า ท่านผู้เฒ่าได้เล่าให้ฟังว่า ขรัวพ่อเจ้าวัดบึง (หลวงพ่อเพชร) ซึ่งเป็นตระกูลศรีหมื่นไวย ในขณะที่ท่านอุปสมบทอยู่ ท่านได้สร้างอุโบสถที่วัดบึง 1 หลัง พอทำโบสถ์ที่วัดบึงเสร็จแล้ว ท่านจึงได้มาสร้างโบสถ์ที่วัดหมื่นไวย ซึ่งเป็นบ้านเกิดของท่าน ลักษณะของโบสถ์ของวัดหมื่นไวยเป็นโบสถ์ที่มีเสาสี่เสาเก้าประตู แปดหน้าต่าง มีน้ำล้อมรอบโบสถ์ สร้างเสร็จแล้วก็ได้ให้พระสงฆ์ได้ทำสังฆกรรม และต่อมาโบสถ์ได้ชำรุดทรุดโทรมลงไปตามกาลเวลา

ต่อมามี พระสิริธรรมาทร เจ้าคณะอำเภอเมืองนครราชสีมา ซึ่งเป็นพระต้นตระกูลศรีหมื่นไวย ได้เป็นผู้ดำเนินการก่อสร้างอุโบสถหลังใหม่ เพราะพิจารณาเห็นว่า อุโบสถหลังเก่าได้ชำรุดทรุดโทรมมากแล้ว ไม่สามารถที่จะทำการซ่อมแซมให้คงสภาพเดิมได้ จึงปรึกษากับ นายทอง ศรีหมื่นไวยเพื่อที่จะสร้างอุโบสถหลังใหม่ขึ้น แต่ให้คงสภาพเดิมไว้ คือ มีสี่เสา เก้าประตู แปดหน้าต่าง ท่านได้ไปดูโบสถ์ที่สร้างในจังหวัดต่างๆ ทางภาคอีสาน เพื่อจะนำมาประยุกต์สร้างอุโบสถหลังใหม่ให้เป็นที่เจริญตา

วันหนึ่งท่านได้ไปดูโบสถ์ที่วัดสิริสารวัน บ้านโนนทัน อำเภอหนองบัวลำภู จังหวัดอุดรธานี ซึ่งตั้งอยู่บนไหล่เขาภูพาน หลังคาโบสถ์เป็นรูปปราสาท จึงนำมาปรับปรุงอุโบสถหลังใหม่ของวัดหมื่นไวย โดยทำหลังคาโบสถ์เป็นรูปปราสาทตามแบบของโบสถ์วัดสิริสารวัน ส่วนตัวโบสถ์สร้างเป็นแบบโบสถ์หลังเก่า คือ เสาสี่เสา เก้าประตู แปดหน้าต่าง ดังที่เห็นในปัจจุบันนี้ อุโบสถ์หลังใหม่ได้วางศิลาฤกษ์เมื่อวันเสาร์ที่ 8 มีนาคม พ.ศ.2518

----------------------------------------------------------------------------------------------

อุโบสถกลางน้ำ300ปี

วัดแห่งนี้ตั้งอยู่ที่ตำบลหมื่นไวย เป็นวัดเก่าแก่ที่อยู่คู่ชุมชนมาช้านาน ซึ่งน่าจะย้อนกลับไปได้ถึงสมัยอยุธยาตอนปลายเลยทีเดียว เพราะภายในวัดปรากฏหลักฐานหนึ่งที่สำคัญ นั่นก็คือ อุโบสถกลางน้ำ อายุ ๓๐๐ กว่าปีที่สันนิษฐานกันว่าสร้างขึ้นในสมัยของสมเด็จพระนารายณ์มหาราช

ด้วยลักษณะของอุโบสถเป็นแบบก่ออิฐถือปูนรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้า ฐานอุโบสถก่อเป็นแนวโค้งที่เรียกตามเชิงช่างว่า ‘หย่อนท้องช้าง’ หรือ ‘หย่อนท้องสำเภา’ อันเป็นหนึ่งในลักษณะเด่นของสถาปัตยกรรมสมัยอยุธยาตอนปลายที่สามารถพบเห็นได้ตามวัดเก่าแก่ (ที่สร้างในสมัยสมเด็จพระนารายณ์ฯ) ต่างๆ ในเขตกำแพงเมือง และว่ากันว่า อิฐที่ใช้ก่อสร้างฐานและผนังพระอุโบสถนั้นเป็นอิฐก้อนใหญ่แบบเดียวกับที่ใช้ก่อสร้างกำแพงเมืองเก่า โดยภายในประดิษฐานพระพุทธรูปปางปาลิเยก์ (ปางเลไลยก์) พระพุทธปูนปั้นลงรักปิดทองที่ชาวบ้านให้ความเลื่อมใสและศรัทธาเป็นอย่างมาก