เราเคยถามตัวเองไหม

".. อยากจูงมือกันไปให้ไกล แต่เหมือนก้าวเท่าไหร่ก็ไปไม่ถึง .."

หากความคาดหวัง.....
ไม่ได้ถูกแพ็กคู่มาพร้อมกับความสุข เราจะใช้ชีวิตอยู่บนเส้นทางที่เต็มไปด้วย "ความทุกข์" อีกนานแค่ไหน..?
แม้ว่า.....คนสองคนจะอยากจูงมือกันไปให้ไกล แต่เหมือนก้าวเท่าไหร่ก็ไปไม่ถึง..? จนทำให้สงสัยว่า..... การปล่อยมือจากกันจะเป็นวิธีสุดท้ายหรือเปล่า..?

เคยถามตัวเองไหมว่า..... เหตุผลให้ที่ทำให้เราท้อแท้กับความรัก ทำไมเวลาเรา "คาดหวัง" เรายิ่งรู้สึก "ขาด" มากขึ้นเรื่อยๆ ยิ่งเราอยากรักกันไปให้นานที่สุด และมีอนาคตที่ยาวไกลที่สุด แต่ความหวังเหล่านี้ไม่เคย "เกิดขึ้น"
หรือแม้แต่ "วี่แวว" ก็ไม่มี ความรู้สึกผิดหวังนี้ชวนให้เราเหน็ดเหนื่อย
กับทุกๆ ก้าวที่กำลังเดินอยู่

ที่ต้องเหนื่อยใจและท้อแท้ เช่นนี้ อาจเป็นเพราะเราไม่เคยคิดในมุมกลับว่า..... การที่เราคาดหวังมากเกินไป นี่เอง..!! ทำให้คนสองคนพลาดที่จะ "เรียนรู้" วิธีอยู่ด้วยกันอย่างมีความสุข ความคาดหวัง...ไม่ใช่เรื่องผิด เราสามารถใช้ความคาดหวัง เป็นแรงผลักดันให้เราอยากไปจุดหมายเร็วขึ้นได้ แต่ต้องอาศัย "กำลังใจ" ที่จะก้าวไปด้วยกัน

ความรัก...ไม่ใช่ความเห็นแก่ได้ ที่อยากจะเอาโน้นเอานี่ตามใจตัวเองทุกอย่าง
ความรัก...สอนให้เรารู้จัก "ให้" และสอนให้เรารู้จัก "อดทน"

บางครั้ง.....
เราอาจอยากไปถึงเป้าหมายเร็วๆ แต่เราอาจเผลอลืมไปว่า...อีกคนเขาอาจไม่ได้คิดไปไกลเหมือนเรา เขาอาจกำลังมีความสุขกับปัจจุบัน มากกว่าที่จะรีบไปกอบโกยความสุขในอนาคต พอเราไปกระชากดึงเขาให้เดินเร็วขึ้น แล้วเขายังไม่พร้อมที่จะเร่งจังหวะไปกับเรา เดินไปด้วยกันก็มีแต่จะล้ม เพราะจังหวะไม่ตรงกัน

บางที.....
เราต้องรู้จัก "รอคอย" เหมือนเวลาที่เราวิ่งไปข้างหน้า หากอีกคนวิ่งไม่ไหว ก้าวไปอีกหนึ่งก้าวก็อาจล้มได้ง่ายๆ เราต้องรู้จักให้เวลาเขาพักเหนื่อย และให้ตัวเราได้พักบ้าง.....เช่นเดียวกัน หากมองให้เป็นโอกาส มันก็เป็นโอกาสที่เราจะได้ใส่ใจความรู้สึกของคนรักให้มากขึ้น

รักจะดีจะร้าย อยู่ที่เราให้ "ค่า" กับความรัก นั้น จงจำไว้ว่า.....
ทุกๆ การเดินทางย่อมมีจุดหมายรออยู่เสมอ ยังมองไม่เห็นจุดหมาย ไม่ได้แปลว่า.... จุดหมายนั้นไม่มี หากรู้สึกว่า..... "ก้าวเท่าไหร่ก็ไปไม่ถึง" ก็ใช่ว่า.....เราจะไม่มีวันไปถึง ขอเพียงจูงมือก้าวไปด้วยกัน ช่วยเหลือ และรอคอยกัน ไม่นานเราต้องได้เห็นจุดหมายที่ฝันไว้แน่นอน

บนเส้นทางความรัก.....
คนที่เดินอยู่ข้างๆ เรา เขาอาจไม่ใช่นักเดินทาง
ที่ก้าวไปถึงจุดหมายได้เร็วเท่ากับคนอื่น
แค่เรา "เต็มใจ" จะก้าวไปพร้อมๆ กัน ก็น่าจะพอเพียงแล้ว จงปล่อยให้ความรักเป็นเรื่องของความรู้สึก อย่ากำหนดกฎเกณฑ์อะไรมากมายเลย ยิ่งมีเงื่อนไขหรือกติกาเยอะ คนที่เดินร่วมทางกับเราก็ยิ่งลำบากใจ ปล่อยให้รักเป็นเรื่องสบายๆ และต้องสบายใจ เพียงคนสองคนให้โอกาสกันและกัน ได้เดินในจังหวะที่ตัวเองอยากเดิน ไม่มีการบังคับ ไม่มีการฝืนใจ เพียงแค่นี้ความรักก็จะเคลื่อนตัวไปข้างหน้าได้ง่ายขึ้น

".. จุดหมายข้างหน้าไม่สำคัญ
เท่ากับระหว่างทางที่ก้าวเดินไปด้วยกัน .."

ไม่ว่า.....ทางข้างหน้าจะยาวไกลแค่ไหน..?
บางที.....การไม่คิดว่า..... "เมื่อไหร่จะไปถึง" อาจทำให้เราไปถึง "เร็วขึ้น" ก็ได้ ใครจะไปรู้..!!