อะรูมิไร้

อะรูมิไร้

เรื่อง เดชา เวชชพิพัฒน์

หากคุณคิดว่านักเดินป่าปีนเขามีเหตุผลคล้ายๆกันที่ทำให้ต้องมากิน นอน และลำบากลำบนร่วมกันคือ “รักธรรมชาติ”

ผมขอบอกว่าเหตุผลแบบนี้มันเป็นอะไรที่ stereotype ไปหน่อย

สำหรับหลายๆคนที่ผมรู้จักตอนเที่ยวป่า รักธรรมชาติน่ะหรือ มันก็แค่คำพูดที่ตอบแบบขอไปที เพราะต้องการปิดบังความจริง

ความจริงที่ว่า ... มาเที่ยวป่าเที่ยวเพราะอกหักรักคุด (บางคนถูกเททั้งๆที่ยังเปย์ไม่หมด ตั้งงบฯไว้สูงกว่างบดำเนินของบริษัทที่เป็นลูกจ้างอยู่อีก #รักแท้ต้องทุ่ม)

ความจริงที่ว่า ... มาเที่ยวป่าเที่ยวเขาเพราะเบื่อกิ๊ก เสาร์-อาทิตย์เธอทำเป็นอยู่อย่างเดียวคือชวนดูหนัง ซึ่งมันเป็นอะไรที่น่าเบื่อมากกกกก #เบื่อพวกสปอยล์ตอนดูหนัง

ความจริงที่ว่า ... มาเที่ยวป่าเที่ยวเขาเพราะเบื่อกรุงฯ โดยเฉพาะช่วงก่อน คสช. ยึดอำนาจ เล่นกีฬาสีกันจนกรุงป่วน คนที่ไม่ใช่คอการเมืองรับไม่ด้ายยยยย ต้องหนีมาเที่ยวป่า #เที่ยวป่าดีกว่าไปเลือกตั้ง

สำหรับผมและเพื่อนบางคน เที่ยวป่าเที่ยวเขาเพราะความจริงที่ว่า ...

ปากคลองตลาดขายดอกไม้ซ้ำซาก มีแต่กุหลาบ กล้วยไม้ ดาวเรือง ฯลฯ แม้แม่ค้าใจดีให้ชมฟรีถ่ายรูปฟรี พวกเราก็ยังไม่พอใจ ต้องตะกายไปถ่าย(รูป)กันในป่าในเขา ดอกอะไรก็ไม่งามเท่าดอกเบี้ย เอ๊ย ดอกไม้ป่า เพราะสุดแสนจะธรรมชาติ ปราศจากการตัดต่อพันธุกรรมใดๆ ธรรมชาติให้สีสันให้หน้าตามาอย่างไรก็งดงามไปตามนั้น # เบื่อปรุงแต่งแต่ไม่เบื่อปรุงรส...รัก

ดอกไม้ป่าผลิบานงามตาช่วงหน้าฝน จึงขอนำความงามดังกล่าวมายั่วให้ไปเที่ยว รูปสวยๆที่นำมาอวดเป็นฝีมือของเพื่อนๆหลายคน หากถามว่าชื่อดอกอะไรบ้าง ก็ขอตอบแบบที่นิยมกันตอนไปเที่ยวกับสมาชิก “ทัวร์สมองมันแกว” (มีแต่น้ำ) ว่า

ดอกอะรูมิไร้

###