คุณให้ความสำคัญกับสัญญามากแค่ไหน?

ผมเคยแอบชอบผู้หญิงยุคนนึง ตั้งแต่อายุ12 ผมมีเรืองบางอย่างที่ทำให้ต้องจากกับเธอโดยไม่ได้บอกความรุสึก ผมเลยสัญญากับตัวเอง ว่าจะตามหาเธอให้เจอ โดยระหว่างนั้น ผมจะไม่รักหรือคบกับใคร จะไม่เสียใจ จะไม่ร้องให้ ใช่ผมทำได้ ผมสร้างทุกอย่างไว้เพื่อเธอที่ผมรัก ผมเป็นเจ้าของร้านมอไซค์เล็กๆในสมุทรปราการตั้งแต่อายุ19 ผมฝึกร่างกาย บุคลิค ให้ดูดี และตามหาเธอมาตลอด

สุดท้ายคิดว่ามันเปนไง ? ใช่ นานๆเข้า เราโตขึ้น ความรุสึกเปลียน เราเข้มแข็ง ผมเริ่มยอมรับได้ ว่าถึงจะหาไม่เจอก็ไม่เปนไร แต่แล้วรู้ไหม เป็นไง ? ผมหาเธอเจอ

แต่อย่างว่า มันก็นานเกินไปแล้ว เด็กผู้หญิงที่ผมเคยชอบ ได้โตเปนสาวสวยที่น่ารัก ใช่ ผมรักเธอ

แต่เธอมีแฟนแล้ว ผมก็ไม่ได้เอะใจอะไร เพื่อไม่ให้มีปัญหาผมก็ถอยออกมา ผมไม่เสียใจเท่าไหร่เพราะผมทำใจไว้แล้ว ผมตัดเรื่องสัญญากับตัวเอง ผมสบายใจ เลยอยากมีแฟนสักคน ผมคุยกับผู้หญิงคนนึงมาประมาณ 1 ปี ไม่รุเปนเพราะอะไร ผมถึงรักเธอมากเหลือเกิน ผมดูแลเธอตลอด เวลาเธอไม่สบาย เวลาเธอเมาผมก็คอยดูแลเธอ เธอขัดสนเรื่องเงินผมก็ช่วยเธอ ผมรักเธอมาก ผมไม่เคยแม้กระทั้งจับมือกับผู้หญิงที่ไหน ผมชอจับมือเธอ แต่เธอปฏิเสธ ผมเข้าใจผิด คิดว่าเธอก็คงชอบผมบ้าง แต่มารู้อีกทีคือ ตอนที่เธอมาคบมาคุยกับผม เธอแค่รอแฟนเก่าที่กลับมา ผมเสียใจจนน้ำตาไหลออกมาไม่หยุด นั้นเปนครั้งแรกเลยในรอบเกือบ 10 ปี

ผมผิดหวังจนเริ่มเละเทะ เที่ยวเดินคนเดียวไม่หยุดจนอ้วน แล้วก็มาเปนผมในปัจจุบัน ผมผ่านอะไรมามากมาย เคยโดนโกงเปนแสนๆ แต่ประสบการณ์ ความรักผมมันช่าง อ่อนเหลือเกิน ผมแค่อยากจะได้ใครสักคนมาสอนผมเรื่องนี้

ผมมาคิดย้อนหลัง ถ้าผมไม่ยึดติดกับสัญญา มาก อะไรๆ มันอาจจะดีกว่านี้ก็ได้ ผมเสียเวลามาเกือบ10ปี เพราะคำสัญญาปากเปล่ากับตัวเอง ที่คาดหวังไม่ได้ ปฏิเสธคนที่เข้ามามากมาย จนสุดท้ายไม่เหลือใคร 

ผมเล่าย่อๆนะครับ เอาเฉพาะเหตุการ์ณที่เข้าใจง่ายๆ แบบละเอียดผมจะเล่าให้กับคนที่อยากจะเข้าใจผมนะ