เคยไหมเหงาเศร้าคิดถึงบ้าน

เรามาเรียนอยู่โคราชที่จริงสอบรรใกล้บ้านได้ทีนี้มาสอบเล่นดันติดแม่เลยให้เอาแม่บอกถ้ายายไม่ได้อยู่โคราชนะจะไม่ให้เรียนที่นี่ไม่อยากให้อยู่หอว่างั้นทีนี้พอมาอยู่เป็นไงคิดถึงบ้านตอนย้ายของแทบใจขาดคิดถึงบ้านมากเราไม่ค่อยได้อยู่กับแม่เลยพอคิดย้อนไปเพราะน้องชายจะติดแม่มากกว่าทีนี้เอาแหละเพื่อนอาจาำให้ดีขึ้นแต่มันกลับทำให้เรายิ่งใกล้ตายเห็นแก่ตัวมากชอบหาว่าเราสำออยเราได้กลับบ้าน7วันครั้งก็สมควรโดนว่าแล้วล่ะแค่7วันเองแค่นี้เหรอ!สำหรับเรามันนานมากเราแค่อยากมีชีวิตที่มีความสุขเหมือนตอนประถมเป็นปมของเราหรือเปล่าบางทีมองดูเด็กๆที่พ่อแม่มารับกลับบ้านบางทีก็รู้สึกเจ็บใจอิจฉาไม่รู้จะอิจฉาทำไมเราไม่เคยมีพ่อแม่มารับ-ส่งตั้งแต่เด็กแล้วต่อนะกลับมาบ้านก็ได้แต่นั้งอยู่ในห้องทำการบ้านสุดหินของคุณครูมันแย่นะที่ไม่มีใครปรึกษาได้สักคนยายก็ไม่ว่างต้องขายของเราบางทีก็แอบร้องไห้คนเดียวไม่มีใครแคร์ความรู้สึกเราเลยทั้งๆที่เราแคร์คนอื่นตลอดนั้นสิไม่ได้รู้จักเขาดีจะไปแคร์ทำไมบางทีก็รู้สึกแบบนี้เก็บกดไว้นานๆน่ะมันแย่นะบางทีมีเหตุฉุกเฉินอะไรทำใหเราไม่ได้กลับบ้านก็ท่อนำ้ตาแตกบางคืนนอนยังร้องไห้เลยมันแปลกนะคนอย่างเรามีโอกาสขนาดนี้ยังเรื่องมากอยู่อีกหาคำปรึกษาตามเว็บต่างๆก็บอกให้โทรคุยกับแม่แต่รู้ไหมมันไม่ช่วยเลยเสียงแม่จะทำให้ร้องไห้บางคนอาจคิดว่าแต่งเรื่องคิดว่าเราเรื่องมากดร่าม่าเวอร์ชีวิตมันไม่เลวร้ายขนาดนั้นหรอกอ่อนแอขนาดนั้นเลยหรือนั้นคือสิ่งที่เรารู้สึกเราพูดความจริงทั้งหมดแล้วเราแค่อยากกลับบ้านมีอีกหลายเรื่องที่ยังไม่เล่ามันอึดอัดเกินไปทำไมสิ่งที่เราหวังไว้มันต้องกลายเป็นแบบนี้ช่วยได้ไหมไม่ก็คุยกับเราก็ได้บางทีเราอาจเป็นโรคจิตนิดๆแล้วก็ได้ใครจะไปรู้