"แม่กับผมคุณจะเลือกใคร?! " คำถามจากปากสามี ที่ทำให้แม่ของฉันต้องออกจากบ้านไป...

"แม่กับผมคุณจะเลือกใคร?! " คำถามจากปากสามีที่ทำให้แม่ของฉันต้องออกจากบ้านไป

พ่อของฉันเสียชีวิตไปตั้งแต่ฉันยังเด็กเท่าที่ฉันจำความได้เรามีกันอยู่สองคนแม่ลูกแม่ของฉันเลี้ยงฉันมาด้วยตัวของท่านเองชีวิตของพวกเราผ่านไปด้วยความยากลำบากแม่จึงหวังให้ฉันโตขึ้นแล้วได้แต่งงานกับคนรวยๆสักที

ฉันและแม่เราอาศัยอยู่ในบ้านเช่าหลังหนึ่งนับเป็นโชคดีที่บ้านหลังนั้นมีการปรับปรุงซ่อมแซมบ้านพอดีโดยทางฝั่งเจ้าของบ้านได้รับผิดชอบโดยการย้ายไปอยู่ที่บ้านเช่าหลังเล็กๆอีกที่หนึ่งหรือจะรับเงินค่าเบี้ยชดเชยวงเงิน 1 แสน แต่แม่ของฉันเลือกอย่างหลังแม่ของฉันกล่าวว่าท่านกลัวว่าถ้าหลังแต่งงานไปแล้วยังเช่าอยู่ในบ้านหลังเล็กสู้นำเงินนี้ไปผ่อนบ้านหลังใหญ่ไม่ดีกว่าหรอ เวลาผ่านไปเพียงไม่นานฉันก็ได้รู้จักกับผู้ชายคนนึง เขาทั้งหล่อและรวยแถมเขายังดีกับฉันอีกต่างหากแม้แม่ของเขาพูดถึงครอบครัวของเราไม่ค่อยดีแต่ฉันก็ยินดีที่จะแต่งกับเขา

ในตอนนั้นเราคุยกันแค่เรื่องสินสอดทองหมั้นแต่ไม่ได้พูดถึงเรื่องแม่ของฉันจะอยู่ด้วยกันกับเราพอฉันเอ่ยปากพูดเรื่องนี้กับเขาเขาก็ทำหน้าตาไม่พอใจอย่างเห็นได้ชัดฉันพยายามพูดกับเขาว่าให้แม่อยู่ด้วยกันกับเราอ่ะดีแล้วจะได้ให้แม่ช่วยเลี้ยงหลานและให้แม่ช่วยทำงานบ้านไปในตัวจะได้ไม่ต้องไปจ้างแม่บ้านอีก แม่แฟนของฉันเขาจะทำเหมือนไม่ค่อยเต็มใจแต่สุดท้ายเขาก็ยอมตกลงแต่โดยดี

คิดไม่ถึงเลยว่าสามีของฉันเขาจะทำกับแม่ของฉันเหมือนกับแม่เป็นคนใช้ของเขาจริงๆในบางครั้งเขาก็ทำกิริยามารยาทที่ไม่น่ารักกับแม่ของฉันแม้แต่เรียกแม่ของฉันว่าแม่ยังขี้เกียจเลยฉันรับรู้ได้ถึงความคิดของเขาที่มีต่อแม่ฉันฉันพยายามพูดกับเขาอย่างประนีประนอมที่สุดแล้วแต่เขาก็ไม่เคยจะฟังฉันเลยหลังจากแต่งงานไปได้สักพักเขาก็ทำตัวแย่ขึ้นเรื่อยๆในขณะนั้นฉันก็พบว่าฉันท้อง!

ฉันเกิดมาพร้อมกับชีวิตที่ลำบากมาตั้งแต่เล็กจนโตมันเลยทำให้ฉันไม่อยากให้ลูกต้องมาเจอกับชีวิตแย่ๆเหมือนกับที่ฉันเป็น ดังนั้นฉันจึงทนต่อทุกพฤติกรรมแย่ๆของสามีแต่หลังจากที่ฉันอยู่กินกับเขามาก็ไม่ได้ช่วยให้แม่ของฉันมีความสุขมากขึ้นเลยแม้แต่นิดเดียวสุดท้ายสามีของฉันเขาก็เอ่ยปากพูดออกมาว่าจะให้แม่เธอย้ายออกไปหรือเราย้ายออกไปอยู่ด้วยกันดี? ฉันรักตัวเองและลูกที่กำลังจะเกิดมา จึงตัดสินใจให้แม่ย้ายออกไปโดยบอกกับแม่ว่าทั้งหมดนี้เป็นการตัดสินใจของสามีแม่เงียบไม่พูดอะไรทั้งนั้นพร้อมกับร้องไห้และเก็บเสื้อผ้าออกจาบ้านไปฉันเดาว่าแม่ออกจากบ้านไปอย่างน้อยไปเป็นแม่บ้านให้คนอื่นก็คงดีกว่าอยู่บ้านหลังนี้ต่อไปแล้วโดนสามีของฉันโขกสับอยู่ทุกวันๆในตอนนี้ฉันรู้สึกละอายแก่ใจเหลือเกินไม่กล้าแม้จะติดต่อไปหาแม่ว่าท่านเป็นไงบ้าง ใช้ชีวิตอยู่อย่างไร

(ใช้เป็นภาพประกอบเท่านั้น ภาพ youtube )

ชีวิตครอบครัวของเราผ่านไปได้ราวๆ 2 ปีสามีของฉันก็เอาผู้หญิงคนใหม่มานอนกกถึงในบ้านชีวิตของฉันเหมือนพังทลาย เรามีปากเสียงกันจนเขาไล่ฉันออกจากบ้านฉันรีบจูงมือลูกสาวออกจากบ้านและรีบหาโรงแรมเล็กๆไว้ซุกหัวนอนเช้าวันหนึ่งฉันก็เห็นผู้หญิงคนหนึ่งเธอมีลักษณะท่าทางคล้ายๆแม่ของฉันมากหลังจากที่เขาเห็นฉันเข้า ปรากฎว่าเขาก็คือแม่ของฉันแม่รีบวิ่งเข้ามากอดฉันในทันทีพร้อมกับพูดว่า"ในที่สุดแม่ก็ได้เจอลูกอีกครั้ง"

ฉันถามแม่ว่ารู้ได้อย่างไรว่าฉันหย่ากับสามีแล้วแม่ตอบฉันมาว่า"ยัยเด็กน้อยแม่ที่ไหนจะไม่เป็นห่วงลูกของตัวเองกันนะคิดว่าแม่ย้ายออกไปแล้วจะไม่เป็นห่วงลูกเลยหรอแม่ก็ไปแอบดูลูกอยู่ตลอดถามคนแถวนั้นว่าลูกกับสามีความสัมพันธ์เป็นอย่างไรบ้างแม่กลัวว่าลูกจะทนอยู่กับเขาไม่ไหวน่ะสิ ป่ะ!เราไปกันเถอะจากนี้ไปแม่จะช่วยลูกเลี้ยงหลานเองเรามาช่วยกันเลี้ยงเค้าให้ดีที่สุดกัน"ฉันเอาแต่กอดแม่และร้องไห้ ไม่ว่าชีวิตของฉันหลังจากนี้จะเกิดอะไรขึ้นแต่ฉันก็จะทำมันให้ดีที่สุด