เก็บรักไว้ในส่วนลึก ep.3

EP.1 >> https://board.postjung.com/985907.html

EP.2 >> https://board.postjung.com/986805.html

อะไรกัน มันไม่ใช่ความฝันใช่ไหม?

“ยัยเอส...”

“เอส...”

“ยัยเอส...”

“ยัยเอสเทอร์!” เสียงยัยนิวเยียร์ตะโกนล้าดังทำให้ฉันตื่นจากภวังค์

“แกจะตะโกนทำไมว้ะ...”ฉันพูด

“แกนั่นแหละ ยืนเอ๋อเด๋ออยูได้ ไปกันได้แล้ว”เยียร์พูดเมื่อเห็นฝั่งชายเริ่มเดิน

“อ้าว...ทำไมไม่เรียกห้ะ”ฉันถามเสียงห้วน

“เดี๋ยวฉันก็ตะบันหน้าแกให้หรอก ฉันเรียกแกตั่งสามสี่รอบแล้วน้ะ แกก็มัวยืมเหม่ออยู่นั้นแหละ เหม่อมองอะไรก็ไม่รู้...เออว่าแต่แกกะเอเทลล์ทำไมจ้องกันอย่างกับเจอนางฟ้าเทวดาล้ะ สายตาไม่ขยับไปไหนเล้ยยยย”เยียร์พูด

“จะไปรู้เรอะยัยบ้า”ฉันตอบกลับแล้วเดินตามฝั่งชายไป

“อ้าว ยัยบ้า มีความลับก็ไม่บอก”นิวเยียร์พูดเบาๆกับตัวเองแล้วส่ายหน้าอย่างเอือมระอากับเพื่อนของตัวเอง

“เธออยากกินอะไรล้ะ เอสเทอร์”โปรเจกต์หันหน้ามาถามฉัน

“อืม...ฉันหรอ...อะไรก็ได้น้ะ”ฉันตอบกลับไป โปรเจกต์ก็ทำแค่ยิ้มหวานแล้วพยักหน้า

“นี่ๆ กินร้านนี้ดีกว่า”ฟอลโล่หันมาพูด แล้วลากแขนยัยเยียร์เข้าไปในร้าน sizzler

“เอ้อ เดี๋ยวค่าหัวของเธออ้ะไอ้เทลล์มันจ่ายให้น้ะเอสเทอร์ ส่วนเธอฉันออกเอง”ฟอลโล่หันมาพูดกับฉันแล้วสะบัดหน้าไปทางยัยเยียร์

“ไม่เป็นไร ฉันกินฉันก็ต้องจ่ายเองสิ”ฉันพูดกับฟอลโล่แต่เอเทลล์มองฉันอย่างไม่เข้าใจ

“เดี๋ยวค่าตัวเอฉันออกเอง ห้าม!.........ปฎิเสธ”เอเทลล์พูดแล้วหันไปพูดกับพนักงานแล้วเดินเข้าไปในร้าน

“เจ็ดที่ครับ” =0=

แหม่ๆ ช่างเลือที่นั่งให้ฉันจริงจริ๊งงงงง ฉันนั่งตรงกลางตรงข้ามคือเอเทลล์ฝั่งซ้ายของเค้าคือยัยเยียร์ฝั่งขวาคือโปรเจกต์ฝั่งซ้ายของฉันคือเรดส์ที่นั่งตรงข้ามกับโปรเจกต์ฝั่งขวาคือฟอลโล่ที่นั่งตรงข้ามกับยัยเยียร์ส่วนเทนเดอร์นั่งตรงมุมโต๊ะฝั่งซ้ายมือของฉัน ทำม๊ายยยยย ฉันต้องนั่งตรงข้ามเค้าด้วยยยยยย

“แล้วเธอ...อยากทานไรล่ะ หื้ม” ฟอลโล่ถามนิวเยียร์ด้วยคำแปลกๆ

“อะ...เอ่อ....ได้ทุก...อย่าง”อร๊ายยยย ยัยเยียร์หน้าแดงใหญ่เล้ย

“อะ...อื้ม”อ๊าย สองคนนี้ยังไงกันเนี่ย ยัยเยียร์กับฟอลโล่หน้าแดงแปร๊ดเลยน้า     

Atal talk

ผมกำลังมอง.......มอง.....เจ้าของรอยยิ้ม ดูคล้ายกับความสุขที่ผสมปนเปไปกับความเศร้า รอยยิ้มที่ทำให้ผมจ้องมอง จ้องแล้ว จ้องอีก จ้องจนรู้สึกประหลาด ความสุขกำลังแล่นผ่านเข้ามาในหัวใจช้าก่อนจะค่อยๆกลายเป็นความสุขที่เอ่อล้นอยู่เต็มไปหมด ทำไม.... ทำไมน่ะ...ทำไม...ทำไมดวงตาของเธอช่างสวยงามอะไรเช่นนี้ ดวงตากลมโตแสนจะน่ารักคิคุอาโนเนะเรียกได้ว่าไม่เหมาะกับการที่นัยน์ตาจะฉายแววแห่งความโศกเศร้าเอาซะเลย แต่ทำไม...เมื่อเธอคนนี้เป็นเจ้าของดวงตาคู่นั้นมันกลับดูดีแบบไม่น่าเหลือเชื่อ เธอกำลังคิดอะไรอยู่น่ะ ผมอยากจะแวบเข้าไปในสมองเธอจริง

“เทลล์...”

“เอเทลล์...”

“เทลล์ย่าส์...”

“ไอ้คุณเอเทลล์!” เหวอ! ไอโปรเจกต์เรียกผมสามสี่รอบแล้วแต่ผมมัวเหม่อกับภาพหน้าจอข้างหน้าจนลืมตัว

“อืม...ขอโทด”ผมพูดสั้นๆแล้วหลุบตาต่ำลงมาที่จานรับรอง

“จะกินไร สั่งสิ”โปรเจกต์พูดกับผมน้อยเบาๆแล้วมองที่พนักงานสาว     ผมจิ้มไปที่รูปนึงที่คิดว่ามันมีเสต็กชิ้นน้อยๆ แต่มันบดเยอะ ฮ่าๆๆ คงไม่เชื่อล่ะสิว่าหนุ่มนักบอลเย็นชาอย่างผมจะชอบกินอะไรแบบนี้                                อ่อ ผมชอบกินสตอวเบอร์รี่ กับขนมที่เป็นรสสตอวเบอร์รี่ด้วยล่ะ เอาเป็นว่าชอบทุกอย่างที่เกี่ยวกับมันยกเว้นนมรสสตอวเบอร์รี่ อ่า อยากกินซุปเห็ดแล้วล่ะสิ

“เดี๋ยวมาน่ะเว้ย”ผมหันไปพูดกับไอโปรแล้วเหลือบๆมองเอสเทอร์นิดนึงเธอจ้องผมเขม็งเลย ง้า อย่ามองแบบนั้นสิ น่ากลัวววววว

 Aster talk

เง้อออออ มองเอเทลล์มุมนี้แล้วเค้าหล่อแบบไม่บันยะบันยังโลย เอเทลล์ลุกไปนานแล้วฉันยังยิ้มอยู่เลย เอิ๊กส์ๆ คนอะไรหน้าตาดีขนาดนี้เนี่ย เฮ้อออออ ฉันเลือกกินสิ่งที่มันน้อยที่สุด นั้นก็ชุดเด็กน้ะแหละ เพื่อไว้กินซุปเยอะๆ 55+ ชอบๆ มาก กินแทนข้าวได้เล้ยยยยย

“ยัยเอสฉันอยากเข้าห้องน้ำอ่า เดี๋ยวมาน่ะ” อ้าววววว

“ง้า =0=”ทำไมแกต้องไปตอนที่เอเทลล์เดินกลับมาด้วยเนี่ยยยยยย เดินมาพร้อมซุป ซุป ซุป ซุป ซุปจ๋า คิดถึงจังงงงงง ฉันค่อยๆลุกขึ้น แล้วเก็บเก้าอี้เข้าที่

“ไปไหนหรอ”เรื่องของฉันโว้ยย ฟอลโล่ถามฉัน เอ๋ ว่าแต่ทำไมเอเทลล์เอาสตอวเบอร์รี่จิ้มกินกับซุปอ้ะ อย่าบอกน่ะว่าเขาเป็น..........

“ไปตักซุปจ้ะ”ฉันตอบไปด้วยน้ำเสียงใสๆ(กัดฟันนิดนึง)

หลังจากที่ฉันเดินไปตักซุปเสร็จฉันก็กลับมานั่งที่เดิม เราคุยกันไปกินไปหัวเราะไป มันเหมือนมีความสุขบางๆผ่านเข้ามาในช่วงนี้เลยอ่ะ

“เอ้อ เอสเทอร์ คือ...แบบว่า...เธอมีแฟนยังอ่ะ”เฮือก ถามยังนี้เล่นเอาไปไม่เป็นเลย มาถามทำไมตอนนี้ฟ้ะ หึ้ยยยยยยย ฟอลโล่น่ะฟอลโล่

“เอ่อ......คือ เคยมีน่ะ”ตอบตามความจริง

“หมายความว่าไง เคยมี แล้วทำไมไม่มีคนใหม่อ่ะ ”ก็หมายความว่าเคยมีแต่ตอนนี้ไม่มีไง ตาเบื๊อก

“ก็คือ...แฟนยัยเอสอ่ะชื่อเรนท๊อป เสียเมื่อสองปีที่แล้ว ยัยนี่มันยังทำใจไม่ได้ก็เลยยังไม่คบกับใครเพราะกลัวว่าเรนจะโกรธเอาน่ะ” พูดทำไม

“เปลี่ยนเรื่องเถอะ...........”ยิ้มสิยัยเอส แกต้องยิ้มน่ะ

“อ่า ยัยบ้านี่ขี้งอลน่ะ ฮ่าๆๆๆๆ”

บทที่ 1

ชายชราอายุราวๆหกสิบ ผมสีขาวโพลน นั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้หน้าบ้านในมือลูบคลำไซเรนรูปปีกนก ภาพในอดีตฉายเข้ามาทีละฉากคล้ายกับว่ากำลังระลึกความทรงจำตอกย้ำไว้ว่าห้ามลืมมันเด็ดขาด เขาหัวเราะกับตัวเองเบาๆ ในเวลาที่ย่างเข้าช่วงบ่าย แสงแดดอ่อนๆส่งความรู้สึกอบอุ่นผ่านเข้ามาในหัวใจแต่สายของเขาหาตรงกับความรู้สึกไม่ สายตาของชายชรามองไปยังปลายขอบฟ้าดวงตาแสดงความรู้สึกที่ว่างเปล่าแต่เศร้าสร้อย ชายชราเดินกลับเข้าไปในบ้านล้มตัวลงเอนหลังลงบนโซฟาสีครีมแก่ การตบแต่งบ้านเป็นไสตล์เรียบง่าย บ่งบอกได้ว่าเจ้าของบ้านเคว้งคว้างและว่างเปล่า ชายชราหลับตาลงแล้วนึกภาพในอดีต