เก็บรักไว้ในส่วนลึก

เก็บรักไว้ที่ส่วนลึก......

(บทนำ)

“นี่ๆ แกช่วยเดินไปซื้อน้ำให้หน่อยสิ...หิวจะตายแล้วเนี่ย”ฉันพูดขณะที่ยืนต่อ

แถวยาวเหยียดที่แถบจะล้นห้างเพื่อซื้อบัตรคอนเสิร์ต วงเอ็กโซ

“โฮ้ๆ ไอเพื่อนบ้า แกให้ฉันมากับแกแล้วจะยังใช้กันอีก” นิวเยียร์เพื่อนรักเพื่อน

ตายฉันตั่งแต่ฉันอยู่อนุบาลสองพูดขึ้น อ้อ แล้วถ้าจะถามว่าฉันเป็นใครแล้ว

เกี่ยวอะไรด้วย ขอบอกไว้อย่างนึง ฉันเกี่ยวมากๆเลยล้ะ ฉันชื่อเอเทอร์

หรือเอสเทอร์นั่นแหละมันเปลโดยรวมๆว่า ‘ชั่วนิรันดร์’

“เฮ้ยนี่แกเป็นเพื่อนฉันป้ะว้ะ”ฉันบ่นพลางขยับตัวพลาง

“เออๆ ก็ได้ว้ะ” ฮ่าๆๆ สุดท้ายแกก็แพ้ฉัน

ผ่านไปฉันก็ได้ซื้อตั๋วจนได้ ถึงแม้ว่ามันจะแพงก็ตาม เวลาค่อยๆผ่านไปอย่าง

รวดเร็วเหมือนกับเสือชีตาร์วิ่งผ่าน(เวอร์ย่ะ)                                                 

เฮ้ออออ ยัยนิวก็ขอตัวกลับบ้านไปก่อนฉันฉันเดินกลับบ้านคนเดียว ฉัน

แยกตัวออกมาจากบ้านแล้วหละ ตั่งแต่แม่ตายพ่อก้เปลี่ยนไป พ่อดูสนใจงาน

เงินและทองมากกว่าฉันและน้องชาย ฉันจึงตัดสินใจพาน้องมาอยู่คอนโดพ่อก็

ยอมและบอกว่าทุกๆสิ้เดือนท่านจะเอาเงินมาให้และจะจ้างแม่บ้านมาทำทุกๆ

วันพุธ ถ้าวันไหนที่พ่อมาแล้วไม่เจอฉัน

พ่อก้จะวางซองเงินไว้ใต้ปลอกหมอนแล้วก็กลับเหมือนเคย ว้าๆ วันนี้ฉันมาไม่

ทันมองพระอาทิตย์ตกดินฉันจึงได้แต่เหม่อมองขอบฟ้าสีจางๆที่สะพานไม้

ทางผ่านแล้วยิ้มออกมาน้อยๆแต่ความรู้สึกเหมือนจะไม่ได้ยิ้มด้วยซ้ำ

ณ อีกมุมมอง

ผมชื่อ เอเทลล์ วันนี้ผมมาทำรายงานบ้านเพื่อนผมมองออกไปที่หน้าซึ้ง

เห็นสะพานไม้บนนั้นมีหญิงสาวคนนึงกำลังเหม่ออย่างไม่มีวันเข้าใจ เธออยู่ใน

ชุดกระโปรงยาวเหนือเข่าเล็กน้อยสีขาวคาดเอวตัดกับผมสีดำขลับถูกแซม

ด้วยสีน้ำตาลทองอ่อนๆที่ยาวสลวยที่ถูกปล่อยให้ตรงยาวเหยียดเลยกลางหลัง

ผมปลิวละว่อนไปตามทิศทางของลม หน้าตาน่ารัก ริมฝีปากกระชับสวยได้รูป

ดวงตาสวยกลมโตแต่ดูเศร้าโศก มองออกไปยังขอบฟ้าแล้วยิ้มออกมาจางๆแต่รอยยิ้มกลับแฝงไปด้วยความเสียใจและการสูญเสียผสมกับความสุข ทันทีที่ผมเห็นเธอ ผมก็รู้เลยว่า ผมจะปกป้องรอยยิ้มของเธอ ผมต้องทำได้

“เฮ้ย!!! ไอเทลล์ เหม่อไรว่ะ”เสียงเรียกของฟอลโล่เพื่อนผมทำให้ผมตื่นจากภวังค์

“ปล่าว”ผมแก้ตัว

“เฮ้ย นี่แกอย่าบอกน่ะว่าแกมองผู้หญิงคนนั้นอ้ะ”โปรเจกต์พูดขึ้นพร้อมชี้ไปทางผู้หญิงที่ผมกำลังมองอยู่

“อืม เธอสวยดีน้ะ ว่าไหม?”ผมพูดพลางอมยิ้ม

“สวยที่สุดในเกรดสิบเอ็ดเลยก็ว่าได้”โปรเจกต์พูดขึ้นอีกครั่ง

“เกรดสิบเอ็ดงั้นหรอ”ผมถามเสียงสูง

“อืม เธออยู่เกรดสิบเอ็ดห้อง2E โรงเรียนเดียวกับเรา อืมมมม ชื่อว่า    ชัญญารินทร์ สหัสธิต้นกุระ โสด มั้งน้ะ เห็นว่าป็อปมากเลยนิ วันๆก็มีแต่ผู้ชายตามจีบเลยล่ะมั่งแต่ก็ต้องหงอกันทุกรายเลยล่ะด้วยเหตุผลที่ว่าเธอกำลังรอใครคนนึงอยู่ล่ะ ฉันว่าแกหมดสิทธิ์ว่ะเพื่อน”

งั้นหรอ ผมจะเอาเธอมาเป็นของผมให้ได้ ผมไม่เคยเจอใครน่ารักแบบนี้มาก่อนเลย.............................................................................................

EP.2 >> https://board.postjung.com/986805.html