พึงพิจารณากาย สังขารของเรา

 " กาย สังขารของคนเรานั้นมันเอาแน่เอานอนมิได้ จะเจ็บ จะไข้ จะตาย วันไหนก็ไม่รู้ 

กาย สังขารที่เธอคิด ว่าสวย ว่างาม ว่าดี สุดท้ายเธอก็ต้องกลายเป็นเถ้าธุลี

กลับไปสู่ธรรมชาติดังเดิม "

กลอนบทนี้ที่ได้แต่ง เอาไว้สอน หรือเตือนใครๆหลายคนที่กำลังหลุ่มหลงมัวเมากับสังขารที่ไม่จีรังยังยืน คนเราเกิด แก่ เจ็บ ตาย มีคู่ครอง มีทรัพย์เงินทอง มีตำแหน่ง หน้าที่การงานไม่รู้ตั้งกี่ร้อย กี่ชาติ หรืออาจะเป็นตัวอะไรก็ได้ สังขารของคนเรานั้นย่อมมีเสื่อมไปเป็นธรรมดาเมื่อมีเกิด ก็ต้องมีตาย ท่านทั้งหลายจงทำความไม่ประมาทให้ถึงพร้อมเถิด คิดพิจารณาเสียเถิดว่ากาย สังขารนี้มันไม่เที่ยง สิ่งที่ตาของเราเห็นว่างาม ว่าสวย ว่าดี สิ่งนี้มันไม่ยั่งยืน ความตายอยู่รอบๆตัวของเราเสมอๆถ้าหากเราทำความประมาท