[แชร์ประสบการณ์] โดนเพื่อนล้อเรื่องความอ้วน จนเราเกือบจะเอาชีวิตไม่รอดเพราะยาลดความอ้วน

เราคิดว่า คนอ้วนหลายคน ไม่ได้รู้สึกแย่กับตัวเองหรอกค่ะ แต่รู้สึกแย่กับคำพูดของคนรอบข้างมากกว่า #เราก็เช่นกัน

เราอ้วนมาตั้งแต่เด็กเลยค่ะ จำความได้ก็ไม่เคยมีโมเม้นตัวเล็กน่ารักกับเค้าเลย ย้อนไปดูรูปเก่าๆตอนเด็ก ปุ๊กลุก มากค่ะ

สวยเหมือนปุ๊กลุกหรอ? ป่าว! อ้วนปุ๊ก!

แต่เราก็ไม่เคยคิดมากเรื่องนี้นะคะ เพราะครอบครัว พ่อ แม่ ก็ไม่เคยมีใครว่าหรือพูดล้อเลียนถากถางอะไรเราเรื่องนี้เลย เค้าคิดแค่ว่า ลูกได้กินดีอยู่ดี ลูกมีความสุขกับการใช้ชีวิตแบบนี้เค้าก็โอเค เพราะเราก็ไม่ได้อ้วนมากจนถึงขั้นเดินไม่ไหว หรือขี้โรคอะไรขนาดนั้น แค่ไม่ค่อยสูงค่ะแล้วก็ตัวดูกลมๆมากกว่า เลยไม่ได้บังคับให้เราลดความอ้วน

แต่พอเราเริ่มเข้ามหาวิทยาลัย เริ่มเจอคนหลากหลายขึ้น ก็เริ่มมีฟีดแบ็คเรื่องน้ำหนัก รูปร่าง ของเราค่ะ เพื่อนๆในเอกนี่แหละ เราเรียนด้านภาษาค่ะ คณะเราก็ขึ้นชื่อเรื่องสาวสวย เพื่อนๆหลายคนก็จะรูปร่างหน้าตาดีเป็นทุน มีแค่ไม่กี่คนที่จะอ้วนหรือบุคลิกไม่ดีมากเท่าไหร่ เราเลยกลายเป็นจุดเด่นค่ะ ตั้งแต่เริ่มรับน้อง เราก็โดนคนแซวเรื่องความอ้วนเรื่อยมา

เริ่มมีการตั้งฉายา เริ่มมีการเปลี่ยนชื่อให้เรา ซึ่งเราไม่ได้เต็มใจจะใช้ชื่อนั้นๆหรอกค่ะ แต่เค้าเรียกกันจนเป็นที่รู้กันว่า ชื่อนี้คือเรา (ขอไม่บอกนะคะว่าชื่อ หรือ ฉายา อะไร ไม่อยากให้เพื่อนๆรู้อะค่ะ) นานไป นอกจากเพื่อนๆเรียกกัน คราวนี้กลายเป็น รุ่นพี่ บอกรุ่นน้อง และเรียกบ่อยจนอาจารย์ก็เริ่มเรียกตาม

แค่เปลี่ยนชื่อ ตั้งฉายา ยังไม่เท่าไหร่หรอกค่ะ เรารับได้ ยังโอเคอยู่ แต่พอมันเริ่มกลายเป็น นำเราไปเปรียบเทียบกับอย่างอื่น หรือ เวลาพูดถึงคนสวยๆหุ่นดีๆ ก็ชอบโยงมาเปรียบมาเทียบกับเรา เราเริ่มรู้สึกน้อยใจ แล้วก็เสียใจค่ะ เพราะเราก็ไม่เคยทำร้ายจิตใจใคร เราก็ดีกับคนอื่นมาตลอด ทำไมเค้าต้องมาดูถูก มาพูดกับเราแบบนี้

.......

เรารู้ว่าเค้าคงไม่ตั้งใจให้เราเสียใจ แต่เราก็เสียใจไปแล้วนี่คะ บ่อยครั้งที่เรายิ้ม แต่เราก็แอบไปร้องไห้ที่หอหลังเลิกเรียน

.......

จนถึง จุดนึง เราไม่อยากทนแล้ว เราตัดสินใจซื้อยาลดความอ้วนมากินเลยค่ะ แบบไม่ปรึกษาใครเลยด้วย คิดแล้วว่าเป็นไงเป็นกัน ต้องผอมให้ได้ ต้องเป็นคนใหม่ไม่ให้ใครดูถูกได้อีก แล้วก็เป็นแบบนั้นจริงๆค่ะ

เราผอมลงมาก มากแบบที่เพื่อนที่ไม่เจอกันนานจำเราไม่ได้เลย ทุกคนตื่นเต้นมากตอนที่เห็นว่าเราผอมลง ไม่ถึงกับผอมหุ่นดีมากแต่ผอมแบบที่ว่าเปลี่ยนเป็นคนละคนเลย และสิ่งที่เปลี่ยนไปอีกอย่างนึงคือ เราเริ่มเบลอ เราใจสั่นมากๆ บางครั้งนั่งเฉยๆก็เหนื่อย เหมือนว่าต้องการอ็อกซิเจนมากๆ หายใจยังไงก็ไม่พอ หัวใจเริ่มเต้นเร็วผิดปกติ มือสั่น รู้สึกกระสับกระส่ายมาก จนเราเริ่มกลัว กลัวมากๆ กลัวตายเลยแหละ

เราหยุดกินยาทันทีเลย ตอนนั้นไม่ห่วงสวยแล้วค่ะ กลัวตายมากกว่า หยุดกินแรกๆอาการก็ยังไม่หายนะคะ แต่ก็ดีขึ้น

เราเลยสัญญากับตัวเองเลยว่าจะไม่เอาชีวิตไปเสี่ยงกับเรื่องโง่ๆแบบนี้อีกแล้ว อ้วนก็ให้มันอ้วนไป ชีวิตเราสำคัญกว่าคำพูดคนอื่น นอกจากจะกลัวตายแล้วยังนึกถึงพ่อแม่ด้วย ถ้าเราเป็นอะไรขึ้นมาเค้าต้องเสียใจมากแน่ๆ เค้าเป็นคนที่รับทุกอย่างที่เป็นเราได้ แล้วทำไมเราต้องมาทำร้ายหัวใจเค้าเพื่อเอาใจคนอื่นด้วย 

เราอยากให้เรื่องของเราเป็นข้อคิดสำหรับใครหลายๆคนที่อยากสวยอยากหล่อ จนเลือกทางผิดแบบเรา และอยากฝากถึงคนที่ชอบล้อปมด้อยคนอื่นนะคะว่า ..

"คุณมีความสุขแค่ฝ่ายเดียวค่ะ คุณพูดคุณหัวเราะ แล้วคุณก็ลืม แต่คำพูดคุณมันอาจจะฝังอยู่ในใจคนฟังไปตลอดชีวิตก็ได้"